Technology vs Football: 4-4

Sommige wedstrijden blijven interessant, ook al zijn ze voorspelbaar. Neem de voortdurende strijd tussen technologie en voetbal. Elke keer als de inzet hoog is, zoals bij het Wereldkampioenschap, wordt het debat heropend.

Sinds het ten onrechte afgekeurde doelpunt van Engeland – Lampards schot stuiterde van de lat over de doellijn – is de spanning in voetbaland groot. De fout van de scheidsrechter zorgde wereldwijd voor woede en bracht het vraagstuk van technologie en voetbal opnieuw op de agenda van FIFA. Vorige week kondigde FIFA aan dat ze doellijntechnologieën opnieuw zullen overwegen.

Een aantal van deze technologieën zijn door FIFA in de afgelopen jaren afgewezen. In 1999 werd een voorstel van de Football League om camera's in doelpalen te installeren verworpen. In 2007 experimenteerde FIFA met de ‘slimme bal’ (een bal met een microchip) en het HawkEye-systeem (camera's die de positie van de bal naar de scheidsrechter zouden sturen), maar beide werden opgeschort omdat ze technische problemen ondervonden. FIFA koos in plaats daarvan voor extra scheidsrechters. Nog maar afgelopen maart, na een vergelijkbare stemming, probeerde FIFA het debat te beëindigen door aan te kondigen dat "Dit is het einde van het mogelijke gebruik van technologie binnen het voetbal." Het duurde twee maanden.

Zou doellijntechnologie ‘het voetbal doden’ zoals sommigen suggereren? Hoeveel technologie kan een spel gebaseerd op menselijk kunnen en toeval verdragen? En in hoeverre maken scheidsrechters deel uit van het spel? Voetbal en technologie zijn al met elkaar verweven: de eindeloze camerastandpunten en slow-motionbeelden, de scheidsrechters met koptelefoons, de aangepaste voetbalschoenen. Is doellijntechnologie zo heel anders? Accepteren we liever een falende microchip dan een vermoeide scheidsrechter? En wie is gemakkelijker de schuld te geven: een scheidsrechter die partijdig is, of een slim gehackte voetbal?