Why we need space janitors

Verminder, hergebruik, recycleer. We kennen het klappen van de zweep. Maar hoe gaan we om met een schroothoop in de ruimte? Terwijl we te maken hebben met vervuilde oceanen en eindeloze stortplaatsen van afval op aarde, zien we nu ook een groeiende hoeveelheid ruimteafval. Deze schroothoop lijkt misschien ver weg, maar kan een kettingreactie van merkbare problemen op aarde veroorzaken. Zo boven, zo beneden, toch. Dus waar zijn onze ruimtereinigers? En wie is verantwoordelijk voor het werven van hen? Laten we dat uitzoeken.

Ruimteafval, ook bekend als ruimteschroot of baanpuin, zijn door de mens gemaakte objecten in een baan om de aarde. Deze objecten omvatten niet-functionerende satellieten, gebruikte raketonderdelen, fragmenten van desintegratie en ander afgedankt materiaal van eerdere ruimtemissies. Naarmate het aantal ruimtemissies toeneemt, wordt het risico op botsingen van satellieten met dit puin waarschijnlijker. Dit kan leiden tot verstoring van de communicatie van navigatie- of weersbewakingssystemen hier op aarde.

Hoe is dit gebeurd? De meest kritieke periode die heeft bijgedragen aan het huidige ruimtepuinprobleem, hangt samen met de snelle toename van ruimteactiviteiten tijdens de tweede helft van de 20e eeuw, van de jaren 1960 tot het begin van de jaren 2000. Tijdens de ruimterace van de jaren 1960 waren mensen veel te druk bezig met het spelen van kosmische pioniers om rekening te houden met de interstellaire nasleep. Belangrijke gebeurtenissen die hebben bijgedragen aan ruimtepuin zijn satellietlanceringen, de ingebruikname van ruimtestations en de opzettelijke vernietiging van bepaalde satellieten. Hoewel lopende ruimteactiviteiten blijven zorgen voor nieuw puin, blijft de historische opbouw uit deze periode een belangrijke factor in de totale hoeveelheid ruimtepuin.

Het resultaat? Een ruimtepuinwerf, bestaande uit 36500 ruimtepuinobjecten groter dan 10 cm, vergezeld van 130 miljoen extra kleinere onderdelen. Ruimtepuin vormt een potentiële bedreiging voor operationele satellieten, ruimtestations en andere ruimtevaartuigen terwijl ze door de baan van de aarde reizen. Botsingen met zelfs de kleinste stukjes kunnen een domino-effect in de ruimte veroorzaken. We noemen dit het Kessler-syndroom, een fenomeen waarbij één botsing tussen satellieten puin creëert dat zal leiden tot meer botsingen, waardoor het riskant en druk wordt voor andere satellieten om in bepaalde banen te opereren.

Dus wie is verantwoordelijk voor het opruimen van onze kosmische achtertuin? Nou, nog niemand specifiek. Het opruimen van ruimtepuin zal een gedeelde taak moeten worden, waarbij verschillende landen en ruimtevaartorganisaties samen moeten werken om uit te zoeken hoe we de rommel die we gezamenlijk hebben veroorzaakt, kunnen opruimen.

Verschillende technologieën worden voorgesteld voor het opruimen van ruimtepuin, waaronder harpoensystemen en netten voor het vangen, elektrodynamische tethers, evenals experimentele missies zoals de RemoveDEBRIS-satelliet. Deze satelliet testte een net- en harpoensysteem om de mogelijkheden voor het verwijderen van puin aan te tonen. Deze technologieën zijn bedoeld om het groeiende probleem van ruimtepuin aan te pakken en potentiële risico's voor operationele satellieten en toekomstige ruimtemissies te beperken.

Dus, terwijl we door onze kosmische achtertuin navigeren, blijft het puinprobleem nog steeds in de lucht hangen. Er is nog geen officiële kosmische conciërge, maar gelukkig ontstaan er nieuwe initiatieven. Het Europees Ruimteagentschap bijvoorbeeld, heeft afgelopen november hun Zero Debris Handvest uitgebracht. Dit document dient als een wereldwijd initiatief voor alle ruimtevaartentiteiten om te ondertekenen en te volgen met als gemeenschappelijk doel een toekomst zonder ruimtepuin. Het richt zich op het ontwikkelen van baanbrekende technologieën voor het afvoeren van satellieten aan het einde van hun levensduur, onderhoud in een baan om de aarde en actieve verwijdering van puin.