Next Generation: Designing chairs with mealworms and Will Eliot

Dit verhaal maakt deel uit van Next Generation, een serie waarin we jonge makers een platform bieden om hun werk te presenteren. Jouw werk hier? Neem contact op en bepaal je coördinaten terwijl we samen onze toekomst verkennen.

William Eliot is een transdisciplinair ontwerper die gespecialiseerd is in gemeenschapsinteractie en intersoortelijk ontwerp. Zijn praktijk, Biocrafting.Studio, bevindt zich op het snijvlak van design, wetenschap en natuur met de nadruk op niet-menselijke samenwerkingsprocessen in ontwerp. Tijdens zijn project Mealworm Collab werkte hij samen met meelwormen. Samen ontwierpen ze een stoel.

Kelly van Gemert: Waarom meelwormen?

Will Eliot: Terwijl ik een gebied onderzocht voor een nieuw project, werd ik geïnspireerd door het concept van degeneratie, wat een fundamenteel aspect van het leven is. Vaak over het hoofd gezien vanwege de associatie met donkere thema's zoals verval, geloof ik dat het cruciaal is om dit proces te overwegen in de context van onze huidige wereld. Mensen hebben een overvloed aan objecten geproduceerd die niet op natuurlijke wijze kunnen afbreken. Hoewel generatief ontwerp en AI veelgebruikte termen zijn, blijft "degeneratief ontwerp" onontgonnen. Dit bracht me ertoe te onderzoeken hoe degeneratie een creatieve kracht kan zijn. Mijn reis leidde me naar de fascinerende wereld van meelwormen, die de unieke eigenschap hebben om veilig polystyreen te consumeren en af te breken als voedselbron.

Meeuwormen herbergen een unieke bacterie die hen in staat stelt om polystyreen veilig te verteren. Terwijl wetenschappelijke studies onderzochten hoe we dit proces zouden kunnen repliceren, voelde ik mij aangetrokken tot een meer symbiotische benadering. Ik streefde ernaar om af te stappen van het traditionele antropocentrische en extractieve ontwerpproces en in plaats daarvan meeuwormen te zien als gelijke partners in het ontwerptraject.

KG: Hoe hebben de meelwormen bijgedragen aan het ontwerp van de kruk?

WE: De meelwormen speelden een cruciale rol bij het vormgeven van het ontwerp van de kruk door middel van een push-and-pull proces. Aanvankelijk schetste ik de tunnelvormen die ik voor ogen had, en stelde me voor hoe de meelwormen het polystyreen zouden consumeren. Ik vertaalde deze concepten naar de realiteit door dunne suikerpaden in afvalpolystyreen blokken te injecteren, waarmee ik de basis van mijn ontwerpen simuleerde. Vervolgens introduceerde ik de meelwormen bij het polystyreen, waarbij ze aanvankelijk werden aangetrokken door het calorierijke suikerwater. Al snel gingen ze echter hun eigen weg, waarbij ze ongeplande tunnels creëerden die een belangrijk onderdeel van het ontwerp vormen. Toen duidelijk werd dat ze genoeg hadden gegeten, verwijderde ik de wormen en goot de tunnels.

KG: En hoe lang duurt het om een kruk af te maken?

WE: Meelwormen staan bekend om hun langzame eettempo, maar de tijdsduur voor een project hangt af van verschillende factoren, zoals de schaal en grootte van het project. Het eerste project, uitgevoerd op kleine schaal en later digitaal vergroot, werd voltooid in ongeveer een maand tijd.

KG: Waren er uitdagingen of verrassingen tijdens je proces?

WE: Het experimentele proces bracht verschillende uitdagingen en intrigerende verrassingen met zich mee. Een opmerkelijke uitdaging draait om het lot van de meelwormen nadat ze hun rol in het project hebben vervuld. Het vinden van een ethische oplossing blijkt een voortdurend dilemma te zijn. Het vrijlaten ervan na een paar maanden, wanneer ze veranderen in kevers, lijkt de meest ethische keuze, maar deze aanpak brengt ecologische risico's met zich mee voor de lokale fauna. Een andere optie is om ze als diervoeder te gebruiken, een fascinerende mogelijkheid die in wezen polystyreen omzet in dierlijk eiwit, waarbij meelwormen als katalysator dienen. In meer onconventionele gevallen kunnen meelwormen worden verwerkt tot voedsel of zelfs bioplastics, zoals aangetoond door het opmerkelijke project van Doppelganger Studios.

Voortkomend uit mijn half-Japanse erfgoed, voel ik een affiniteit met animisme, en ik geloof dat het cruciaal is om de meelwormen te eren als medesamenwerkers. Daarom vind ik dat een vorm van ritueel of ceremonie om hulde te brengen aan deze wezens gepast is voordat ze overgaan naar de volgende fase.

KG: Insecten worden vaak gezien als 'eng' of 'vies'. Is jouw perceptie van deze soorten tijdens het proces veranderd?

WE: Ik heb het geluk gehad om verschillende natuurlijke omgevingen te ervaren, van Tokio in mijn jeugd tot het Engelse platteland en zelfs een jaar in de bergen. Elke verandering vereiste aanpassing aan nieuwe omgevingen. Als ontwerper in Londen waren mijn interacties met de natuur meestal kort en oppervlakkig. Het nauw samenwerken met meelwormen in mijn project bood echter een intense afwijking van deze stedelijke omgeving.

Wat mij verbaasde was hoe snel ik ongevoelig werd. In plaats van meelwormen als eng of vies te beschouwen, begon ik patronen in hun gedrag te observeren, zorg te dragen voor hun welzijn en hun bewegingen te waarderen. Deze ervaring maakte me duidelijk dat mensen het potentieel hebben voor meer intieme interacties met de natuur; we hebben alleen de kans nodig om dat te doen.

KG: Je wilt dat meer ontwerpers zich verdiepen in intersoortelijk ontwerp. Waarom?

Het tijdperk van de solitaire visionaire ontwerper of architect is al lang voorbij. Waarom samenwerking beperken tot alleen mensen? We zijn verweven in een complex ecosysteem dat we historisch gezien hebben proberen te domineren en uit te buiten. Maar wat als we de krachten bundelen met de natuur? De natuur belichaamt een intelligentie die gevormd is door miljoenen jaren van evolutie. Intersoortelijk ontwerpen biedt een nieuw domein van samenwerking, dat frisse concepten oplevert en capaciteiten ontsluit die mensen alleen niet kunnen bereiken. Het bevordert ook empathie voor entiteiten die onze vermogen om empathie te voelen kunnen uitdagen, maar niet minder belangrijk zijn.

In het domein van design zijn onze voornaamste hulpmiddelen digitaal, met de nadruk op controle, precisie, sjablonen en algoritmen. Interspecies design vereist het loslaten van deze controle. Hoewel we kunnen proberen het proces te sturen en te koesteren, moeten we krachten accepteren die we niet volledig kunnen beheersen. In plaats van dit als een tegenslag te zien, wordt het een bron van schoonheid in zowel het proces als het eindresultaat.

KG: Welke boodschap of inspiratie hoopt u dat mensen meenemen uit uw werk?

WE: De boodschap die ik hoop over te brengen door mijn werk met meelwormen en het stoelontwerp is dat "biodesign" niet beperkt is tot het domein van laboratoria. Mijn praktijk, Biocrafting.Studio, staat voor een nieuwe golf van biocollaboratief ontwerpen dat meer toegankelijke methoden gebruikt. Ik streef ernaar dat mensen beseffen dat ook zij kunnen deelnemen aan experimenten waarbij samengewerkt wordt met de natuur. Dit proces bevordert empathie voor niet-menselijke entiteiten en stimuleert het creëren van innovatieve ontwerpmethoden met behulp van tools die voor iedereen beschikbaar zijn.

De term "crafting" in de naam van mijn studio benadrukt het actieve proces van met de hand maken, en ik vind het bijzonder opwindend om mensen te zien experimenteren met mycelium in hun garages of materialen te vervaardigen uit lokale bronnen. We betreden een spannend tijdperk van biodesign dat meer in harmonie is met.