NASA's 'Human Computers' helped land the first human on the moon

Tegenwoordig wordt mechanische intelligentie vaak verkozen boven onze eigen menselijke capaciteiten. Maar er was een tijd waarin onze computers nog niet altijd opgewassen waren tegen onze eigen organische hersenkracht. Toen de Ruimtewedloop van eind jaren 1950 tot midden jaren 1970 tussen de Sovjet-Unie en de VS iedereen op het puntje van hun stoel hield, vond NASA niet mechanische intelligentie, maar het menselijk brein geschikt voor de complexe taken die nodig waren om rakettexperimenten, satellietlanceringen en ruimtemissies tot een succes te maken. Maar wie waren deze bekwame mensen die dit allemaal mogelijk maakten?

De Human Computers waren een groep hoogopgeleide vrouwen met een achtergrond in wiskunde die werkzaam waren bij NASA's Jet Propulsion Laboratory (het JPL). Deze vrouwen waren verantwoordelijk voor het uitvoeren van honderdduizenden berekeningen voor talloze missies. Enkele opmerkelijke operaties waren de baanbrekende eerste vlucht naar de ruimte, de lancering van de Explorer 1-satelliet en de baanberekening voor de maanlanding van Apollo 11. Hun werk was cruciaal voor de ontwikkeling van het Amerikaanse ruimtevaartprogramma. In een tijd waarin witte mannen alle professionele technische vakgebieden domineerden, waren de Human Computers een belangrijke stap in de richting van de emancipatie van vrouwen en mensen van kleur.

Onze vroege mechanische computers waren enorm van formaat en de rekenkracht was in veel gevallen veel minder krachtig dan die van mensen. De menselijke intelligentie was destijds veel efficiënter in het uitvoeren van acties zoals het maken van snelle berekeningen en het plotten van datapunten op trajecten. Wanneer een ruimtevaartuig wordt gelanceerd, zendt het voertuig telemetriesignalen terug naar de aarde die informatie geven over zijn verblijfplaats. Maar door de voortdurende beweging van het ruimtevaartuig vereist het bepalen van de exacte locatie snelle berekeningen waartoe computers uit die tijd niet in staat waren. Tegenwoordig hebben de capaciteiten van onze computers het potentieel van het grootste deel van onze hersenen overtroffen, maar niet volledig. In de moderne ruimteverkenning worden gezamenlijke inspanningen tussen mens en machine nog steeds gevierd: terwijl het rekenwerk wordt overgedragen aan technologische apparaten, worden trajectanalyse en missieplanning nog steeds gedaan door menselijke computers.