Next Generation: Designing ecosystems of technology with Maike Gebker

Dit verhaal maakt deel uit van Next Generation, een serie waarin we jonge makers een platform bieden om hun werk te tonen. Jouw werk hier? Neem contact op en bepaal je koers terwijl we samen onze toekomst verkennen.

Maike Gebker is een ontwerper en onderzoeker van speculatieve toekomsten op het gebied van natuur-technologie-interactie. Met focus op de aard van technische componenten, specialiseert zij zich in de mogelijkheden van technologie als ondersteuning voor natuurlijke processen. In haar mastersproject werkte zij aan ondersteunende technologieën voor de regeneratie van natuurlijke bosecosystemen, met name de mycorrhiza-boominteractie.

Het bos op zich is een constant in balans zijnd ecosysteem. Soorten, zoals bomen en het mycorrhiza-netwerk, bestaan in een levensonderhoudende symbiose. Het netwerk wordt door bomen gebruikt om signalen over externe bedreigingen naar samenwerkende planten te sturen. Door de effecten van klimaatverandering wordt deze symbiose verzwakt door droogtes en overstromingen. Daarom is de overdracht van signalen niet langer vanzelfsprekend en staat de gezondheid van het ecosysteem onder constant risico. Vanwege deze uitdagingen heeft Maike Gebker een speculatief ontwerpproject gemaakt met behulp van AI, dat tijdelijk de communicatiekloof van bomen in het bosecosysteem overbrugt.

FORSY-A (Bos Symbiotische Agent) volgt de meteorologische en historische gegevens van bedreigde bosgebieden via satellietmonitoring, detectie- en modelleringstechnieken. Zodra extreme weersomstandigheden worden voorspeld, analyseert FORSY-A de luchtcomponenten van het bos op chemische verbindingen die worden uitgestoten door bedreigde bomen. Als een op leren gebaseerd agent-algoritme leert FORSY-A de signalen van bomen te begrijpen in samenhang met weerpatronen en detectiegegevens. Als bijvoorbeeld een aanval van een herbivoor wordt gedetecteerd, gebruikt FORSY-A de gegevens van de luchtcomponenten en instrueert een mechanisch laboratorium om de chemische stof van het natuurlijke afweermechanisme te produceren. Drones zullen deze stoffen vervolgens in het bedreigde bosecosysteem verspreiden om verre bomen op natuurlijke wijze voor te immuniseren. De communicatie binnen het ecosysteem wordt daarmee overbrugd door FORSY-A, ter ondersteuning van het bos totdat het natuurlijke communicatienetwerk weer versterkt is.

FORSY-A is gemaakt om het huidige bosecosysteem te helpen. Met zijn hulp zal het bos het natuurlijke evenwicht terugkrijgen. Maar wat als dat verandert? We kunnen ons alleen maar afvragen hoe de natuur zou reageren op een nieuwe communicatieactor. Stel je voor dat de natuur op een gegeven moment zo gewend raakt aan de nieuwe actor, dat bomen technologie gaan gebruiken voor hun eigen doeleinden.

Als deze kunstmatige intelligentie deel gaat uitmaken van de kringloop van het ecosysteem als een geaccepteerd organisme, zouden er zelfs nieuwe symbiosevormen kunnen ontstaan. Net als wij mensen, zouden sommige soorten kunnen profiteren van deze nieuwe technologie. Op hun eigen manier streven FORSY-A en het bosecosysteem uiteindelijk hetzelfde doel na: het versterken van het regeneratieve vermogen van het bos – zou deze symbiose dan zo verkeerd zijn? Zelfs de betrokkenheid van mensen bij de doelen van natuurregeneratie is via de verbondenheid van het internet denkbaar.

FORSY-A en de gevolgen ervan kunnen worden gebruikt om de betrokkenheid van natuur en technologie te reflecteren. Heeft de natuur hetzelfde recht op de bijna onbeperkte mogelijkheden van technologie als wij? Moeten we technologie gebruiken om de natuur op manieren te ondersteunen die wij mensen niet zelf kunnen? Met dit speculatieve project wil Maike Gebker de mogelijkheden van technologie als hulpmiddel bevragen om te ontwerpen voor de wereld die meer dan alleen menselijk is.