Next Generation: Redesigning Burberry with Jiyong Lee

Dit verhaal maakt deel uit van Next Generation, een serie waarin we jonge makers een platform bieden om hun werk te presenteren. Jouw werk hier? Neem contact op en bepaal je coördinaten terwijl we samen onze toekomst verkennen.

Jiyong Lee is een ontwerper gevestigd in Londen en Seoel met een focus op de digitale samenleving en duurzaamheid. Zij studeerden af met een BA in Fashion Media Practice and Criticism aan het London College of Fashion in 2022. Het werk van Jiyong onderzoekt en ontwikkelt kritische benaderingen van de duurzame wereld die zij zich voorstellen dat we moeten nastreven in de wereld van Web 3.

Re:A:Burberry is het toekomstige raamwerk van de Burberry digitale collectiecampagne. Een praktische benadering voor een duurzame digitale samenleving waarbij kritische praktijk wordt toegepast en technologie centraal staat in de mode. Dit project heeft als doel te experimenteren met de productie van toekomstige virtuele kleding van Burberry, door het recyclen van bestaande modeafbeeldingen die zijn opgeslagen in datacenters, als een oplossing om de impact van overproductie in de digitale wereld te verminderen.

Deze campagne laat zien dat we de huidige zogenaamde duurzame oplossingen die blindelings vertrouwen op technologie, moeten heroverwegen. Het suggereert hoe een effectieve oplossing eruit zou kunnen zien, door een digitale leerbenadering te omarmen om bij te dragen aan een duurzame digitale mode-industrie. Dit project biedt een nieuw beeld van de toekomst van de duurzame digitale mode-industrie, die zich heeft ontwikkeld op basis van het concept van technocentrisme. Het stelt vragen over hoe we moeten omgaan met de voordelen en nadelen ervan, en welk perspectief we moeten innemen op de automatisering van het ontwerpproces bij Burberry. Tegelijkertijd worden ook de beperkingen van de huidige digitale modewereld belicht, waarbij een nieuwe benadering wordt voorgesteld die de concepten van technocentrisme en ecocentrisme combineert.

Burberry is een modemerk met een lange geschiedenis. De oorsprong van de trenchcoats verwijst naar complexe historische en topografische kenmerken. Ik geloof dat het onderzoeken hoe de betekenis en het uiterlijk van trenchcoats veranderen in een volledig nieuwe digitale ruimte de toekomstige richting van de digitale mode-industrie verduidelijkt. Het biedt een conceptuele benadering van creatie gebaseerd op door machines gegenereerde afbeeldingen. Het luidt ook een nieuw tijdperk in voor de trenchcoat, waarbij het verleden en heden van een gevestigd modemerk worden gecombineerd.

Re:A:Burberry begon door kritisch te kijken naar de digitale industrie. Covid-19 heeft veel veranderingen teweeggebracht. Nu modemerken zijn begonnen te experimenteren in de digitale industrie, is het concept van mode inclusiever, gepersonaliseerder en gedigitaliseerder geworden. Deze veranderingen hebben geleid tot een sociale en culturele uitbreiding van de modemarkt. Digitale transformatie binnen de mode-industrie heeft het mogelijk gemaakt om vrij te bewegen tussen de fysieke en virtuele werelden, terwijl er gemeenschap, ervaring en verbinding worden opgebouwd die geografische grenzen overstijgen. Belangrijk is dat het nieuwe mogelijkheden heeft geopend voor het creëren van een duurzame modemarkt. Dit is mogelijk gemaakt door het fenomeen van technocentrisme.

Voor een lange tijd heeft de mode-industrie moeite gehad om te veranderen. Echter, met de opkomst van Covid-19 werd de digitale industrie een katalysator voor een nieuwe duurzame visie op modeproductie en -consumptie. De veranderingen die door de pandemie werden teweeggebracht, boden een verscheidenheid aan mogelijkheden voor het creëren van een duurzame mode-industrie, van het gebruik van wetenschappelijke technologie om nieuwe materialen te maken tot het veranderen van de ruimtes waar mode kan worden geconsumeerd. Dit maakt echter vaak deel uit van een marketingstrategie, in plaats van een inspanning om duurzamer te zijn. Hierop volgend concludeerde ik dat het creëren van digitale mode die het verlangen naar het concept van ‘dragen’ bevredigt, alleen bestaat op het niveau van het omzetten van de concepten en consumentengedragingen in de fysieke modesamenleving naar het digitale platform.

Daarom roepen deze veranderingen bepaalde vragen op. Is digitale mode echt duurzaam? Kunnen technologische vooruitgangen bestaande problemen oplossen? Is het idealistisch om te denken dat we het probleem kunnen oplossen door het productieproces te veranderen, vooral in het tijdperk van greenwashing en fast fashion?

Deze vragen moedigden mij aan om een nieuw experiment te proberen door het creëren van een digitaal modecirculatiemodel. Het belangrijkste proces in digitale modecirculatie, of beeld-naar-beeld recycling, is automatisering, dat wordt gebruikt om de beperkingen van het bestaande modesysteem te overwinnen. De dataset werd gebruikt door het categoriseren en mengen van honderden afbeeldingen in VQGAN+CLIP, een applicatie die gepixelde uitvoerbeelden produceert. Met behulp van beeld-naar-beeld vertaling maak ik digitale textiel en ontwerpen zonder een nieuwe afbeelding te vormen, waardoor het ontwerpproces wordt geminimaliseerd en dus minimale ruimte in de database wordt gebruikt. Ik probeer ook Burberry-afbeeldingen zoveel mogelijk te automatiseren om verschillende ontwerpen te creëren. Dit concept kan een deel van de druk op de voorraad (gefloate afbeeldingen) vervangen, terwijl tegelijkertijd een nieuw ontwerp wordt gemaakt dat op zijn beurt opnieuw kan worden gerecycled.

Ik geloof dat de toekomst van de digitale mode-industrie ergens tussen technocentrisme en ecocentrisme ligt. Aangezien we de nadelen van technocentrisme niet kunnen negeren, betoog ik dat het noodzakelijk is om een ecocentrisch perspectief op de digitale mode-industrie aan te nemen om het probleem op te lossen. Ecocentrisme en technocentrisme kunnen elkaar aanvullen bij het creëren van een duurzame samenleving, waarbij elk de nadelen van de ander compenseert. Dit is waarom ik het digitale modecirculatiemodel heb ontwikkeld om op duurzame wijze een digitale Burberry-collectie te creëren. Het model is gebaseerd op het begrijpen van de dynamiek van het duurzaamheidsparadigma om te overwegen hoe een duurzame digitale mode-industrie eruit zou kunnen zien. Het richt zich op het combineren van twee recyclingconcepten om een ontwikkeling te realiseren die de structuur van digitale kledingproductie kan veranderen en onnodig afval kan elimineren.

Dit project belicht belangrijke punten over het bewustzijn van de toekomst van de digitale mode-industrie binnen het modesysteem. Met andere woorden, dit project zal het toekomstscenario zijn van het voorspellen van een ander vervuilingsprobleem dat zich voordoet in de onzichtbare virtuele wereld, waar het recyclingproces wordt verwaarloosd. Om ons hierop voor te bereiden, creëren we een nieuwe mode met alleen beelden die van het verleden tot het heden zijn gemaakt door een duurzaam recyclingproces te enten om ons voor te bereiden.