Next Generation: (Un)learning Time By Light with Valentine Maurice

Dit verhaal maakt deel uit van Next Generation, een serie waarin we jonge makers een platform bieden om hun werk te laten zien. Jouw werk hier? Neem contact op en bepaal je coördinaten terwijl we samen onze toekomst verkennen.

Valentine Maurice is een sociaal-lichtontwerper uit Parijs. Ze behaalde een BA Wetenschap en Techniek van Toegepaste Kunsten aan Maximilien Vox in Parijs en later een masterdiploma in Social Design aan de Design Academy in Eindhoven. Haar projecten stellen het transdisciplinaire onderzoek ter discussie dat vraagstukken rond zorg en gezondheid verkent, met een focus op het onderwerp slapeloosheid. Haar praktijk is gebaseerd op theorieën van de chronobiologie, experimentele psychologie en ze bekijkt objecten vanuit een antropologisch perspectief. Voor haar afstuderen doet ze psychologisch onderzoek naar de rol van schermen bij de overgang naar slaap. 

Voor de meesten van ons zijn onze smartphones onlosmakelijk verbonden met ons leven. Deze kleine elektronische apparaten bieden ons talloze mogelijkheden en vreugde, maar brengen ook uitdagingen met zich mee die verband houden met onze gezondheid. Er is een toenemend aantal schermgerelateerde slapeloosheidsgevallen dat het meest voorkomt onder Gen Z: ongeveer 20 procent van de jonge bevolking in Europese landen lijdt aan slapeloosheid. Alumni van de Design Academy Valentine Maurice heeft gezocht naar een manier om dit groeiende probleem aan te pakken en wil dat onze elektronische apparaten met ons samenwerken, in plaats van tegen ons. 

Met haar project (Un)learning Time By Light gebruikt Maurice dit concept als een hulpmiddel om rituelen rondom onze slaap te creëren. De ontwerper gelooft dat dit ons zal helpen tijd te beschouwen als een proces van het menselijk lichaam, met als doel een empathische relatie te creëren met lichttechnologie en onze digitale objecten. Licht is de grootste prikkel voor ons zenuwstelsel. Het is daarom geen vreemd verschijnsel dat onze constante schermtijd onze slaappatronen en algemeen welzijn beïnvloedt. Vooral het kunstmatige blauwe licht dat onze technologische apparaten genereren, kan een grote impact hebben op onze slaap. Met haar project vroeg Maurice zich af hoe we het meer herstellende potentieel van licht zouden kunnen gebruiken om de balans tussen kunstmatig en natuurlijk licht te herstellen.

Maurice laat zich inspireren door mechanica en bestudeert de verbanden tussen harmonie en de gevoelige emotie van visualisatie. Ze onderzocht het psychologische perspectief van slapeloosheid door de psychologische relatie met de rol van het scherm voor slapeloosheid te analyseren en hoe dit kan worden omgezet in een hulpmiddel ervoor. Door het project te baseren op het begrip van het metaforische scherm, bestudeerde ze de rol van het scherm als overgang naar het onderbewuste. Een van haar prototypes is de Light Clock, een object dat de analogie creëert tussen de behoefte aan een scherm vanuit een psychisch oogpunt en het digitale, waar slapeloosheid vandaan komt. De intensiteit van het licht van het object verandert in de loop van de tijd en houdt rekening met zijn eigen ritmiek, wat ons helpt om een 'digitale tijd' af te leren. De bedoeling is niet om lichttechnologie te vermijden, maar om het op een andere manier waar te nemen, waarbij het scherm gericht is op het verlichten van stress door een passieve bezigheid van de geest. 

De social-light ontwerpster experimenteerde zelf met haar prototypes door een slaapkamer in te richten als laboratorium om het moment van slapeloosheid te analyseren. Ze plaatste prototypes in de slaapkamer waar ze zelfexperimenten uitvoerde en workshops organiseerde met verschillende deelnemers. Dit zelfexperimenteren hielp haar om de impact van nieuwe technologie op haar eigen fysieke toestand te begrijpen. Ze projecteerde verschillende golflengtes van licht, in verschillende kleuren en intensiteiten op haar bed en registreerde elke 30 minuten haar hartslag. Langzaam maar zeker, met de warmste kleuren, nam haar hartslag af.

Maurice gelooft dat onze relatie met licht fundamenteel is om onze interne systemen te begrijpen. Ze gebruikt licht als een hulpmiddel om de gezondheid te verbeteren, als een aanwezigheid en bemiddeling van haar psychische toestand. Het begrijpen van de manier waarop natuurlijk en kunstmatig licht onze lichamen en psyche beïnvloedt, kan ons helpen een gezondere relatie met onze technologische apparaten te creëren.