Chloé Rutzerveld designs the food of tomorrow

Je staat voor een verrassing wanneer je het portfolio bekijkt van voedsel- en conceptontwerper Chloé Rutzerveld. Het is moeilijk te geloven dat iemand zo jong - ze is pas 25 - al zoveel heeft gedaan en, bovenal, zulk baanbrekend werk heeft voortgebracht. Het werk van Chloé laat mensen diep nadenken over het voedsel dat ze eten. De reacties variëren van bewondering tot bezorgdheid en afschuw.

Chloé’s scriptie voor haar opleiding aan de Technische Universiteit Eindhoven (zij studeerde cum laude af in 2014) vestigde meteen haar reputatie als gerespecteerd expert. Dit project, Edible Growth, omvatte onderzoek naar hoe je een klein eetbaar ecosysteem kunt creëren met een 3D-voedselprinter. Lagen van zaden, sporen, gisten en een eetbaar kweeksubstraat groeien op natuurlijke wijze uit tot een volledig eetbare minituin van paddenstoelen en tuinkers in slechts een paar dagen. Dit geeft mensen de mogelijkheid om hun eigen voedsel te laten groeien en te oogsten en elimineert de kosten en impact van processen zoals transport. Een perfect voorbeeld van hoe een 3D-printer voor iets anders kan worden gebruikt dan het maken van gekke vormen, koekjes en pralines. “We moeten leren om anders naar ons voedsel te kijken”, zegt Chloé. “De bevolking van de aarde blijft snel groeien, dus we moeten onze grondstoffen verstandig gebruiken en goed nadenken over de manier waarop we dingen doen. In plaats van met een beschuldigende vinger te wijzen, richt mijn werk zich op het onderzoeken van welke alternatieven er voor ons beschikbaar zijn.”

Chloé ontwikkelt prototypes van die alternatieven door wetenschappelijke kennis te combineren met technologie en design. “Ik wil zoveel mogelijk leren. Ik spreek met veel verschillende experts en zoek naar mogelijke oplossingen.” Ze deelt deze oplossingen door lezingen te houden over de hele wereld. En ze organiseert ook experimentele diners en workshops. Een paar jaar geleden had niemand kunnen voorzien wat voor enorme impact ze zou hebben. “Toen ik van de middelbare school kwam, had ik geen idee wat ik wilde doen. Ik was geïnteresseerd in biologie, kunst, sport, natuur, koken en eten... Uiteindelijk schreef ik me in voor een bacheloropleiding Industrieel Ontwerpen, maar alles wat ik in mijn eerste jaar maakte was afschuwelijk en ik kon niet goed opschieten met mijn begeleiders. Het interesseerde me gewoon niet. Het keerpunt kwam in mijn tweede jaar. Dat was toen ik in contact kwam met Next Nature Network. Dit is een internationaal netwerk van mensen die onderzoeken hoe we de menselijkheid kunnen behouden in een wereld waarin technologie zich zo snel ontwikkelt. Plotseling viel alles op zijn plaats: mijn interesse in wetenschap, kunst, technologie en voeding.”

Chloe begon zich te specialiseren in kweekvlees. “Mensen willen vlees eten, maar het is geen duurzaam voedsel: vlees bevat relatief weinig eiwitten als je kijkt naar de CO2-uitstoot en de hoeveelheid landbouwgrond die nodig is om veeteelt te ondersteunen. En de bevolking van de aarde blijft groeien. Dus wat zijn de alternatieven? Kweekvlees is een optie. Maar je kunt je afvragen waarom je nog steeds afhankelijk zou moeten zijn van dieren en dierlijke stamcellen. Hoe ver zijn vleeseters bereid te gaan om door te kunnen gaan met vlees eten?”

Chloé ontwierp een persoonlijke bioreactor waarin mensen culturen van hun eigen stamcellen op hun eigen lichaam konden kweken. Het nam de vorm aan van een amulet; In Vitro Me (2013). “Ik wilde de ethiek van in vitro vlees verkennen en mensen aan het denken zetten.” De reacties waren hevig. “Mensen zagen het als kannibalisme in plaats van een industrieel ontwerp. Het lag te dicht bij ethische grenzen voor het comfort. Voor mij was het een extreem scenario dat bedoeld was om een reactie uit te lokken.”

Na mijn afstuderen stortte Chloé zich volledig op haar werk. Het was niet altijd makkelijk voor haar. “Ik was pas 20 toen ik mijn eerste TED Talk in Canada gaf en een conferentie in China bezocht. Mijn vrienden en klasgenoten ontwikkelden zich in een ander tempo. Het leven was soms best eenzaam. Ik doe alles zelf, van fondsenwerving tot de uiteindelijke uitvoering en communicatie. Veel van wat ik doe, wordt in mijn eigen hoofd bediscussieerd. Gelukkig brengt mijn werk me in contact met steeds meer mensen met wie ik kan brainstormen en ideeën kan verkennen. Ik ben een perfectionist en gepassioneerd over wat ik doe, dus steek ik altijd al mijn energie in mijn projecten. Al het andere komt op de tweede plaats. Deze pieken worden altijd gevolgd door een dal, zowel fysiek als mentaal. Gelukkig leer ik beter omgaan met de dalen en gebruik ik ze nu voor reflectie. Er komt niets nieuws tot stand als alles altijd in balans is. Toen ik een talentontwikkelingsbeurs kreeg van het Stimuleringsfonds Creatieve Industrie, gebruikte ik een deel van het geld voor een coach. Ik reis ook graag; het bezoeken en verkennen van andere culturen heeft veel voor me betekend.”

Chloé blijft hard werken en gaat snel van project naar project. Haar werkplaats zit vol vitrines met voorbeelden van haar ideeën. Voor haar project Digestive Food ontwikkelde ze een capsule die voedingsstoffen vrijgeeft in de volgorde waarin het menselijk lichaam ze verteert. Efficiënt en duurzaam. “Omdat onverteerd voedsel ook verspild voedsel is, nietwaar?” En Future Food Formula: een interactieve installatie waar bezoekers persoonlijk een toekomstgewas kunnen ontwerpen op basis van een groeirecept. “In zo’n groeirecept kunnen ze instellingen invoeren voor groeifactoren zoals licht, temperatuur, CO2 en water en direct het effect zien dat deze factoren hebben op de groei van de plant.” Is Chloé een ontwerper? Een kunstenaar? Een voedingstechnoloog? Ze zet lijnen van denken uit. En vervolgens probeert ze experts bij grote organisaties en bedrijven te betrekken. “Veel mensen vinden het interessant en innovatief, maar wetenschappers willen vaak niet afwijken van hun eigen onderzoeksopdracht en bedrijven willen direct winst zien.” Naarmate haar portfolio groter is geworden, heeft Chloé het gemakkelijker gevonden om steun te krijgen en in contact te komen met partijen die met haar willen samenwerken. Ze ontwikkelde een product genaamd STROOOP!, een stroopwafel gemaakt van plantaardig oogstrestafval, in samenwerking met een bedrijf uit Helmond.

Chloé's atelier bevindt zich in Strijp-S, het creatieve hart van Eindhoven, de Nederlandse designhoofdstad. “Een geweldige plek om te wonen: dicht bij de bossen. En mijn atelier grenst aan de faciliteiten die gebruikt worden voor de Dutch Design Week. Werken aan dat evenement is een van mijn belangrijkste focuspunten - je wilt altijd schitteren op je eigen terrein. Ik voel me steeds meer deel uitmaken van de gemeenschap hier. 2018 is grotendeels een jaar van reflectie geweest. Ik werk aan een boek dat mijn vragen, fascinaties, ontdekkingen en mogelijke oplossingen verkent. Ik concentreer me ook meer op autonoom werk en ben steeds selectiever geworden. Ik beslis met wie ik zal samenwerken in plaats van elke kans die op mijn pad komt aan te grijpen als een hond die achter een stok aan rent.”

Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Brabantbrandbox.com