Building with biocement

Het vinden van alternatieve en duurzame oplossingen voor eindige hulpbronnen is een van de grootste uitdagingen ter wereld. Veel producten worden gemaakt met eindige hulpbronnen zoals kalksteen – eenmaal gebruikt, is het weg. Daarom hebben wetenschappers van de Nanyang Technological University, Singapore biocement ontwikkeld uit afvalstromen. 

De productie maakt gebruik van carbide-slib, een afvalmateriaal uit de chemische industrie, en ureum, het belangrijkste bestanddeel van zoogdierurine, samen met zuur en bacteriën om biocement te produceren. De bacteriën en het zuur zijn aanwezig om respectievelijk het ureum en carbide af te breken om calciumcarbonaat te vormen.

Calciumcarbonaat wordt van nature gevonden in marmer, kalksteen en krijt en slaat neer in water om een harde vaste stof te vormen. Wanneer deze neerslag plaatsvindt in de aanwezigheid van grond, bindt het biocement de grond aan elkaar en maakt het sterker dan in het geval van gewoon cement. 

Naast de grotere sterkte van biocement, is het kleurloos. Het cement krijgt de kleur van de steen, zand of grond waarmee het gemengd wordt, en daarom kan het biocement worden gebruikt voor het herstellen van oude monumenten en artefacten. Daarnaast kan het biocement worden gebruikt voor bodemverbetering, bodemverharding en het beheersen van strand-, stof- en winderosie, naast andere reguliere toepassingen voor cement.

Een ander voordeel van biocement ten opzichte van gewoon cement is de lagere energiebehoefte en lagere koolstofuitstoot van de productie. Bij de productie van gewoon cement moeten de grondstoffen worden verhit tot meer dan 1000 graden Celsius, wat veel energie verbruikt en veel kooldioxide uitstoot. Biocement kan bij kamertemperatuur worden geproduceerd zonder iets te verbranden. Tot slot verlaagt het gebruik van afvalstromen als grondstoffen de kosten voor zowel de productie van biocement als voor afvalverwerking. We moeten beginnen met het herzien van onze waarde van afval om een circulaire economie te creëren waarin het weggooien van spullen een zeldzaamheid wordt.