Next Generation: Exploring blood, salt and iron as biomaterials with Hedwich Rooks

Dit verhaal maakt deel uit van Next Generation, een serie waarin we jonge makers een platform bieden om hun werk te presenteren. Jouw werk hier? Neem contact op: magazine@nextnature.net.

Hedwich Rooks omschrijft zichzelf als een Hedendaagse Alchemist, ontwerper en kunstenaar die gevestigd is in Den Haag. Ze studeerde af bij Ecology Futures (MA), met een master aan het Institute of Visual Cultures, St. Joost. Haar afstudeerproject 4 GRAM IJZER reflecteert op de bestanddelen van bloed als een buitenaardse, niet-menselijke/meer-dan-menselijke, diep-tijd entiteit. Het project illustreert een intrigerend biomateriaal dat talloze verhalen bevat.

Hedwich' huidige artistieke uitingen gaan voornamelijk over het uitrekken van concepten, het verlengen van lichamen, het digitaliseren van materie en het materialiseren van data. Haar op onderzoek gebaseerde werk put vaak uit de biologie en geologie. Hedwich kruisbestuift levende organismen, metamaterialen en zowel terrestrische als buitenaardse fenomenen om ecologische urgenties aan te pakken.

Het principe van 4 GRAM IJZER ontstond door de term stofwisseling in de meest uiteenlopende zin te ontleden. Volgens Rooks betekent onze stofwisseling dat de materialen of ingrediënten waar ons leven uit bestaat, voortdurend in een nieuwe dialoog verkeren. Ze wilde dit concept omzetten in een tastbare vorm door deze metabolische processen zelf (opnieuw) te creëren en toe te passen. "Wat ik echter tegenkwam, is dat stofwisseling op zich een nogal abstract begrip is en dat het moeilijk is om dit uit te drukken in dialoog met een soortspecifiek fenomeen," legt Hedwich uit.

Maar alles viel op zijn plaats voor haar toen de ontwerper een citaat van Rose George tegenkwam: "Er is niets dat hiermee te vergelijken is. Het is sterrenstof en de zee. Het ijzer in ons bloed komt van de dood van supernova's, net als al het ijzer op onze planeet. Deze helderrode vloeistof … bevat zout en water, zoals de zee waar we mogelijk vandaan komen." Bloed, een materiaal waar ze voorheen van rilde, werd plotseling een intrigerende uitnodiging om verder te onderzoeken in relatie tot metabolisme als bemiddelaar. Hoewel het voor haar een fascinerend hyperpersoonlijk biomateriaal werd, kostte het haar behoorlijk wat tijd om over bloed te schrijven of met het materiaal te werken vanwege de gelaagde, soms verontrustende reputatie en de ongelijke geschiedenis van gezondheidszorg, bloedlijnen, rassen, gender en seksualiteiten.

Rooks verzamelde de gedemonteerde componenten van bloed als tastbare materialen en registreerde ze in een materiaalpaspoort dat leek op een periodiek systeem. Zonder achtergrond in fysica of scheikunde hielp deze anti-periodieke tabel Rooks om zichzelf te onderwijzen over materiaaleigenschappen zoals vorming en daaropvolgende processen. Door een anti-periodiek systeem te ontwerpen zonder enige voorkennis, kan het eigenlijk alternatieve, meer experimentele ingangspunten in het ontwerpproces onthullen. Een perspectief dat, volgens Hedwich, vaak verwaarloosd wordt in de huidige onderwijssystemen.

Rooks anti-periodieke tabel stelde de ontwerper in staat om te experimenteren met verschillende combinaties van de verzamelde componenten, wat resulteerde in een verscheidenheid aan creatieve manifestaties. Haar eerste opstelling op grotere schaal bestaat uit een 200-graden metalen plaat met poreuze keramische sculpturen waarop verschillende stoffen van zeewater, ijzer en koperoxide druppelen.