Next Generation: Shaping intimacy through objects with Pleun van Dijk

Dit verhaal maakt deel uit van Next Generation, een serie waarin we jonge makers een platform bieden om hun werk te presenteren. Jouw werk hier? Neem contact op en bepaal je koers terwijl we samen onze toekomst verkennen.

Pleun van Dijk is een speculatieve kunstenaar/ontwerper die de intieme relatie tussen mens en technologie onderzoekt. Door overgangsmomenten in de samenleving te observeren en te analyseren, genereert zij nieuwe gedachten en verschillende perspectieven. Haar project Objects of Desire is een samenwerking tussen de ontwerper (die de mens vertegenwoordigt) en een generatief algoritme (dat de technologie vertegenwoordigt). Gebaseerd op een dataset van seksspeeltjes die door een regeneratief algoritme worden getransformeerd tot nieuwe visuele beelden en vervolgens worden vertaald naar driedimensionale vormen. De uiteindelijke vormen zijn ongedefinieerd, antropomorf en mensachtige sculpturen. Door nieuwe ideeën uit het abstracte te halen en vorm te geven aan mogelijke toekomstscenario's, geeft Pleun de kijker de gelegenheid om na te denken over nieuwe ontwikkelingen in de samenleving. Om te beseffen dat algoritmen weerspiegelen wie wij zijn, ze zijn door ons gemaakt en daarom net zo perfect en imperfect als mensen.

Objects of Desire is een onderzoek naar de intieme relatie tussen mens en technologie. Met de huidige exponentiële snelheid waarmee technologie zich ontwikkelt, zal de dunne grens tussen mens en technologie blijven vervagen en mogelijk uiteindelijk zelfs volledig verdwijnen. Deze toenemende integratie tussen wat wij definiëren als menselijk en niet-menselijk, zal ons confronteren met ethische en fundamentele vragen over wie wij zijn en wie wij uiteindelijk willen worden.

Objecten van Verlangen heeft als doel om enkele van deze huidige ontwikkelingen om te zetten in een tastbaar scenario door een samenwerking te starten tussen de ontwerper (die de mens vertegenwoordigt) en een generatief algoritme (dat de technologie vertegenwoordigt). Hoewel deze samenwerking in theorie oneindig zou kunnen doorgaan, richt het project zich voorlopig op de eerste drie stappen van deze nieuwe methode.

In stap één werd de eerste dataset samengesteld met zowel realistische (die menselijke geslachtsdelen voorstellen) als abstracte seksspeeltjes. Deze objecten zijn van nature voorwerpen waarmee we een zeer nauwe fysieke relatie hebben en kunnen ook gezien worden als een voorbeeld van (seksuele) objectificatie. In stap twee werd een vooraf getraind machinaal leerproces (ML) model gebruikt om een verzameling van 1.000 nieuwe, niet-bestaande vormen te genereren op basis van de oorspronkelijke dataset. In stap drie werden de gegenereerde afbeeldingen geselecteerd en terugvertaald naar een driedimensionale fysieke realiteit. Dit resulteerde in een reeks ongedefinieerde, antropomorfe, mensachtige sculpturen.

In Objects of Desire werkten mens (de ontwerper) en technologie (het algoritme) samen in het ontwerpproces van nieuwe hybride vormen, een methode die de altijd bestaande relatie tussen mens en technologie belichaamt. Het project confronteert de kijker met een speculatief scenario en laat hen beslissen of ze het resultaat als menselijk, niet-menselijk of iets dat daartussenin bestaat, waarnemen.

De MA Material Futures wordt vaak omschreven als een programma waar wetenschap, technologie en design botsen. Deze kruisbestuiving tussen de verschillende disciplines en de uiteenlopende studieachtergronden van alle studenten is wat de opleiding zo levendig en interessant maakt. Als je kijkt naar de diverse reeks afstudeerprojecten, is het moeilijk te bevatten waar de opleiding precies over gaat. Wat ze allemaal gemeen hebben, is de wens om te reflecteren op het heden en te speculeren over de toekomst.

Dit is ook waar mijn project Objects of Desire om de hoek komt kijken, aangezien ik probeer een nieuw perspectief op het heden te genereren en te speculeren over een toekomst waarin mens en technologie op een meer verregaand niveau samenwerken bij het creëren van nieuwe hybride vormen. Binnen dit project wordt design een hulpmiddel dat ons helpt (on)mogelijke toekomstscenario's te visualiseren en confronteert het ons met het idee dat onze beslissingen vandaag onze toekomst fundamenteel zullen veranderen.

Zoals eerder vermeld, is dit project begonnen met mij, waarbij ik de eerste dataset verzamelde en selecteerde die 1000 afbeeldingen bevat van abstracte seksspeeltjes en realistische representaties van menselijke geslachtsorganen. De focus op deze objecten kwam niet alleen voort uit de esthetische analyse van mijn eerder gemaakte sculpturen, maar is ook gebaseerd op het idee dat onze voortplantingsorganen vaak worden geobjectiveerd, omdat ze een van de meest gerepliceerde delen van ons lichaam zijn. Door het gebruik van deze seksuele artefacten kunnen we niet alleen onze gevoelens van genot versterken, maar ook gedeeltelijk onze interactie met andere mensen vervangen. Daarom behoren deze objecten tot een categorie van dingen waarmee we fysiek zeer intiem zijn.

Om iets dieper in te gaan op de vraag waarom ik heb besloten me te richten op seksspeeltjes, zal ik ze in twee verschillende typen categoriseren. Aan de ene kant zien we realistische, mensachtige vormen, aan de andere kant abstracte, niet-menselijke producten. De vormen die menselijke geslachtsdelen moeten voorstellen, zijn vaak gemaakt van silicone en komen in verschillende huidtinten. Deze speeltjes kunnen worden gezien als een letterlijke vorm van seksuele objectificatie; de mens wordt gereduceerd tot zijn of haar geslachtsorgaan en is, ondanks het realistische uiterlijk, een geïdealiseerde versie van de realiteit. Naast de accurate asymmetrische elementen zien we een gladde huid, geen schaamhaar, geen vlekken, geen lichaamsvloeistoffen en lijkt de penis alleen te bestaan in zijn volle lengte, als een statisch en niet-levend object.

De categorie van abstracte seksspeeltjes bevat producten die verwijzen naar de mens (en soms zelfs de mens vervangen) terwijl ze duidelijk objecten zijn. Dit zijn abstracte vormen die vaak gemaakt zijn van glanzende en blinkende materialen zoals plastic, rubber of zelfs glas. Het kleurenpalet is bedoeld om er speels en kunstmatig uit te zien. Het blijft ver verwijderd van realistische huidtinten en varieert van roze tot paars, lichtblauw, pastelgroen en zwart (als het gaat om anale speeltjes). In dit geval zijn de vormen op zichzelf geen voorbeelden van lichaamsobjectificatie, maar eerder van seksuele objectificatie, omdat ze ons laten zien hoe sexy, wenselijk en aantrekkelijk objecten eruit horen te zien.

Mijn scriptie evenals de uitvoering van het project onderzoeken beide onze verweven relatie met technologie en het toenemende grijze gebied dat daartussen bestaat. Het zoomt in op de vervagende grens — de antropomorfobie die dit mogelijk teweegbrengt — en roept vragen op zoals: waar eindigen wij? Waar begint technologie? Moeten we een toekomstige samensmelting tot een hybride vorm van bestaan bevorderen of voorkomen?

Wat we over deze relatie moeten begrijpen, is dat ons intensieve gebruik van technologie net zo oud is als de mens zelf. Door het creëren van externe lichaamsuitbreidingen zijn we erin geslaagd onze fysieke beperkingen te overwinnen en onze vaardigheden te verbeteren. De productie van gereedschappen onderscheidt ons van andere soorten en heeft ons in staat gesteld onze dominante positie op de huidige planeet te veroveren. In zekere zin danken we ons overleven en huidige bestaan aan ons intensieve gebruik van technologie, en technologie bestaat alleen dankzij ons.

Vanwege deze verweven relatie wordt het analyseren van de wereld der dingen niet alleen een manier om de integraties evenals differentiaties te begrijpen, maar ook een spiegel waarin we ontdekken wie we zijn. We moeten een kritische benadering behouden en de mogelijke effecten van technologische ontwikkelingen in overweging nemen, maar we moeten ook begrijpen dat we door onszelf te kopiëren en onze menselijke vermogens uit te breiden definiëren en herdefiniëren wat een menselijk wezen is. Kortom, ik denk dat het punt is dat we moeten begrijpen dat er deze verweven relatie bestaat tussen mens en technologie en dat de een bestaat dankzij de ander voordat we beslissingen kunnen nemen over hun toekomstige integratie.

De uiteindelijke sculpturen zijn een combinatie van zoveel dingen dat het moeilijk wordt om ze in één hokje te plaatsen. Ze zijn gebaseerd op een dataset van seksspeeltjes, geselecteerd en samengesteld door mij, omgevormd tot nieuwe visuals door een regeneratief algoritme en vervolgens terugvertaald in driedimensionale vormen. Door deze combinatie van elementen wordt het bijna onmogelijk om mens en technologie van elkaar te scheiden en ontstaat er een nieuwe vormtaal. Dus in plaats van te definiëren wat de uiteindelijke vormen zijn, geef ik er de voorkeur aan om ze te beschrijven als ongedefinieerd, antropomorf, mensachtige sculpturen. Door dit te doen probeer ik voldoende ruimte te laten voor de kijkers om zelf te definiëren en herdefiniëren wat ze voor hen betekenen. Opnieuw gaat het terug naar het idee dat het project vragen moet oproepen en niet de antwoorden moet geven.

In tegenstelling tot mijn eerdere projecten, ben ik aan dit project begonnen met een 'thinking-through-making'-benadering, wat resulteerde in een intuïtief vervaardigde collectie van één groot en negen kleinschalige sculpturen. Toen de sculpturen af waren, gebruikte ik verschillende objectanalysemethoden om zowel het maakproces als het uiteindelijke artefact te onderzoeken. Het produceren en analyseren van de eerste sculpturen definieerde het thema van het onderzoek en werd op zichzelf een bewijs van de intieme relatie tussen mens en technologie, of in dit geval tussen mij en mijn werk.

De eerste onderzoeksfase eindigde met het idee dat alles wat we produceren min of meer kan worden gezien als het resultaat van een samenwerking tussen mens en technologie. Dit concept werd vervolgens vertaald in de creatie van een nieuwe ontwerpmethode die een scenario simuleert waarin mens en technologie samenwerken in het ontwerpproces van zowel abstracte als mensachtige vormen. De mens werd in deze fase vertegenwoordigd door mij als maker, ontwerper en schepper, terwijl de technologie werd vertegenwoordigd door een reeds bestaand algoritme. Voorlopig richtte ik me alleen op de eerste drie stappen zoals eerder beschreven, maar in theorie zou deze samenwerking voor altijd kunnen worden voortgezet, wat terugverwijst naar het idee dat onze relatie met technologie een eindeloze is.

Terugkijkend op deze samenwerking tussen mij en het algoritme realiseer ik me dat het me een compleet nieuwe rol als creatief heeft gegeven. Van creator ben ik bijna overgegaan naar de samensteller van mijn eigen werk. Voor het creëren van de eerste dataset heb ik verschillende seksspeeltjes-websites gescrapt en een diverse selectie van 1000 afbeeldingen gemaakt. Toen dit klaar was, gaf ik het aan het algoritme en hoefde ik alleen maar uren te wachten voordat ik eindelijk het resultaat kon zien. Ik denk dat dit een van de beste momenten binnen het proces is geweest vanwege de onverwachte en verrassende resultaten. Vanaf dat moment kon ik weer de controle overnemen en selecteerde ik de eerste 7 vormen die vervolgens werden omgezet in fysieke sculpturen.

Het idee dat je de methode ontwerpt in plaats van het eindresultaat is iets dat in de meeste van mijn projecten aanwezig is geweest. Hoewel ik graag de controle houd over de vormtaal en de uiteindelijke presentatie van het werk, vind ik het ook fijn om dingen te laten ontstaan. De uiteindelijke vormen weerspiegelen daarom niet alleen mij, maar ook de seksspeeltjesindustrie, de fotograaf die de productfoto's heeft gemaakt, de programmeur van het algoritme, mij als maker… en zo verder.

Ik begon dit project met het idee om op gelijkwaardig niveau samen te werken met een algoritme. Al vroeg in het proces realiseerde ik me dat ik het algoritme aanstuurde, curateerde en op een bepaalde manier zelfs controleerde door de input die ik het gaf en de output die ik gebruikte. Reflecterend op dit proces denk ik dat het eigenlijk misschien wel een goede zaak was, het algoritme heeft niet zelfstandig een project voor mij gecreëerd, het is een hulpmiddel geweest, een zeer nuttig, interessant en waardevol hulpmiddel. Misschien is dit ook de benadering die we binnen de samenleving zouden moeten hanteren. Algoritmen kunnen nuttige hulpmiddelen zijn, maar we moeten ze controleren, checken en aansturen. Belangrijker nog, we moeten ons realiseren dat algoritmen weerspiegelen wie wij zijn, ze zijn door ons gemaakt en zijn daarom net zo perfect en imperfect als mensen.

De mogelijke uitkomsten en effecten van technologische en wetenschappelijke ontwikkelingen kunnen verder gaan dan onze voorspelling. Dit betekent niet dat we een kritiekloze benadering van de toepassing ervan moeten hebben. We moeten de angst en verwarring die dit kan veroorzaken begrijpen en deze gevoelens als richtlijn gebruiken. Onze eigen uitvindingen zullen fundamenteel veranderen wie we zijn en ons dwingen onszelf opnieuw te positioneren binnen de context van de wereld.