Als we onze zintuigen zouden kunnen uitbreiden om de planeet op een diepere manier waar te nemen, zouden ons begrip en ons gedrag ten opzichte ervan dan anders zijn? We spraken met cyborg-choreografe Moon Ribas voor een verbijsterende reis om te ontdekken hoe technologie ons dichter bij de natuur zou kunnen brengen.

Ik ben choreograaf. Binnen het medium van dans creëer je voortdurend beweging; maar beweging is niet beperkt tot mensen. Er zijn andere entiteiten die bewegen, en er zijn andere manieren van bewegen en bestaan. Ik wilde deze soorten beweging waarnemen. En ik had het gevoel dat als ik mezelf zou uitbeelden als technologie, ik een diepere ervaring zou kunnen bereiken.

Mijn eerste seismische zintuig zat in mijn elleboog, maar later realiseerde ik me dat het logischer zou zijn als ik het in mijn voet zou laten implanteren, het deel van het lichaam dat de vloer raakt. Ik dacht, als wij mensen dit zintuig zouden hebben, zou het in onze voeten moeten zitten. Ik besloot toen het implantaat naar mijn voet te verplaatsen, waar ik het bijna zeven jaar heb gehad.

Na ongeveer zeven jaar met het implantaat te hebben geleefd, wilde ik iets anders ervaren. Het meest radicale dat ik dacht te kunnen doen, was simpelweg de implantaten verwijderen. Het is echt een proces. Het was enger om ze eruit te halen dan om ze erin te doen. Ik wist niet wat er zou gebeuren.

Ik dacht dat alles anders zou zijn, maar het meest verrassende was dat, toen ik het implantaat verwijderde, er eigenlijk niets echt veranderde. Gedurende enkele maanden kon ik nog steeds de trillingen in mijn lichaam voelen, gedurende een periode van bijna acht maanden. Ik had zoiets als een fantoomeffect.

Ja. Op een bepaalde manier leerde het me dat ik nog steeds de trillingen kon voelen zonder het implantaat. Zo is het idee ontstaan om een sieradenlijn of een jurk hiervan te maken, waarmee ik Waiting For Earthquakes zou kunnen blijven uitvoeren.

Toen ik mijn ogen sloot, stelde ik me voor dat ik diep door de lagen van de aarde reisde. Door de jaren heen kon ik steeds dieper komen. Het is alsof ik takken en wortels onder mijn voeten had die me in staat stelden de aarde via die takken te ervaren. Ik kon de constante beweging van de aarde ervaren. Ik weet hoe onze planeet beweegt. Over het algemeen liet het me inzien hoe weinig we eigenlijk weten over onze planeet. Het is een levend organisme, maar het is gewoon zo immens dat het moeilijk te bevatten is. Het is echt een diep gevoel.

Ik bied graag een mogelijkheid om op een andere manier dan gewoonlijk contact te maken met de planeet. Het gaat er meer om gewoon een tijdje te luisteren, zo lang als ze willen, en te beseffen hoe levend onze planeet is en hoe zij beweegt. Het is een uitnodiging om een tijdje te luisteren, niet alleen om na te denken of er vanuit een ander perspectief naar te kijken.

Het is belangrijk voor ons als mensen om open te kunnen staan; niet alleen te denken dat de wereld zo is omdat wij zo zijn, of omdat wij haar op een bepaalde manier waarnemen. Wij zijn erg mensgericht, we denken dat wij alleen op de planeet zijn — maar dat zijn we niet, er zijn veel manieren van waarnemen en bestaan. Er zijn veel dingen die wij missen.

Zeker. We moeten beginnen te beseffen dat we niet het middelpunt van de aarde zijn; we zijn niet de enigen. Er zijn veel dingen in de wereld die niet 'zichtbaar' voor ons zijn, omdat onze menselijke zintuigen beperkt zijn. Dat vind ik interessant, bijna alsof ik de planeet op eigen houtje aan het verkennen ben. We zouden onze planeet beter moeten leren kennen, om er beter mee te kunnen leven.

We zouden zeker inspiratie kunnen opdoen bij andere soorten. Al te vaak blijven deze innovatieve ideeën steken in sciencefiction, bijvoorbeeld onsterfelijk zijn. Het is gewoon niet iets menselijks, dus in plaats van te denken in sciencefiction, waarom kijken we niet naar het dierenrijk en leren we van wat zij weten. En zien hoe wij ons kunnen aanpassen. Ratten, wezels, slangen en duizendpoten zouden volgens berichten hun huizen hebben verlaten en enkele dagen voor een verwoestende aardbeving naar veiligheid zijn gegaan. Er zijn talloze anekdotische bewijzen van dieren, vissen, vogels, reptielen en insecten die vreemd gedrag vertonen, van weken tot seconden voor een aardbeving. Wat kunnen wij daarvan leren?

Olifanten kunnen communiceren met behulp van zeer lage frequentiegeluiden, met tonen onder het bereik van het menselijk gehoor (infrageluiden).

Ik weet het nog niet. We zouden het aan onze lichamen moeten aanpassen. Wanneer je een nieuw zintuig creëert, moet je nadenken over hoe we het precies kunnen vertalen. Het is als een nieuwe taal in een nieuw lichaamsdeel dat we simpelweg niet hebben.

Ik denk dat iedereen de vrijheid zou moeten hebben om het te doen, maar het gaat meer om nieuwsgierigheid. Ik zou willen dat iedereen het zou ervaren, maar ik zou het niet verplichten. Het is een persoonlijke keuze.