Cyborg mythologies #3: in god we trust, all others bring data

Dit is #3 in onze cyborg-mythologieënreeks, waarin we de cyborg verkennen als een historisch wezen dat verweven is met mythologisering, oude religie en heilige iconologie. Een manier om de technologieën van het heden te bezien door de verbeeldingen van het verleden.

God wordt vaak omschreven als alwetend, als hebbende het vermogen om alles te weten. Gewapend met onze smartphones, met een snelle internetverbinding mogelijk gemaakt door een ingewikkeld systeem van onderwaterkabels, zou men kunnen stellen dat de kracht van alwetendheid binnen handbereik ligt. In een wereld waar data alomtegenwoordig is, bestaat God dan misschien ook in en als onze smartphones?

Leven in een futuristisch heden, waarin het idee van onszelf, wie we zijn, wat ons in balans houdt en wat ons verankert, radicaal wordt herdefinieerd. Een populaire spirituele praktijk in het Oosten is het idee dat het menselijk lichaam bestaat uit zeven verschillende chakra's, waarvan de onbalans een onbalans in onze geest en leven veroorzaakt. Spirituele boetedoening wordt gedefinieerd door het bereiken van nirvana, een staat van afstemming van onze chakra's. Een chakra kan nu een vormbare boogreactor zijn, een cybernetisch systeem dat ons helpt het heelal buiten ons waar te nemen, wat anders jaren en levens van oefening zou kosten om te bereiken. Het werk van de Cyborg Foundation en de normaliteit van het bestaan van cyborgs zoals Neil Harbisson en Kai Landre is daar het bewijs van. Deze ideeën zijn eigenlijk niet zo vergezocht als ze lijken. Er zijn cyborgs die op onze aarde rondlopen, wier energiecentra zijn gehackt; of het nu gaat om Neil Harbissons derde oog om kleur te zien of Moon Ribas' sensorische ervaring van het wortelchakra door aardbevingen te voelen. 

Dus wat kan het cyborgisme bijdragen aan ons begrip van religie? Is het mogelijk dat traditionele religieuze concepten veranderen, zich aanpassen en bestaan naast evoluerende technologieën? Dit is een belangrijk discussiepunt voor transsoorten vandaag, aangezien zij sterk verdeeld zijn over de ideeën van religie en/of spiritualiteit. De kern van dit argument ligt in het traditionele idee van religie dat vastzit in zijn denkpatronen. Als je op Google zoekt naar cyborgs en goden, word je overspoeld met een stortvloed aan artikelen die praten over hoe we in een toekomst waarin mensen zichzelf verbeteren met cybernetische componenten allemaal 'goddelijk' zullen worden. Maar Jezus was alleen een cyborg omdat iedereen die op deze planeet rondloopt dat al is. 

We zijn overal en nergens tegelijk door de kracht van data, en misschien zelfs door de kracht van God. De data waarmee we van seconde tot seconde interactie hebben, is verbonden over en voorbij de aarde. Als één groot techno-neuraal netwerk zijn we al alomtegenwoordig via het Internet der Dingen, telecommunicatielijnen onder de zee, naast vele andere dingen. Onze data stroomt door de aarde zelf die we vereren, het is geboren uit materialen die afkomstig zijn uit de omgeving om ons heen. Moet het vereren van de grond waarop we lopen niet dezelfde eerbied hebben als de (digitale) wolken die onze intieme data bevatten? 

Zijn mensen goden? Nee. Maar kan ons idee van religie radicaal veranderen? Ja. Als we data beschouwen als onze alomtegenwoordige, almachtige God, kan technologische singulariteit misschien de nieuwe religie zijn die we volgen, of een golf van nieuw seculier gedachtegoed. Dit voedsel voor gedachten kan op verschillende manieren worden beschouwd. Met wetenschap en religie vaak op gespannen voet, kunnen we ons misschien ook een toekomst voorstellen waarin wetenschappelijk atheïsme zou overheersen met het verdwijnen van alle religie. Het concept dat religie evolueert om aan te sluiten bij de technologisch-futuristische ideeën van de mensheid, is een groeiend, onbemiddeld veld dat langzaam aan populariteit wint. Naarmate technologie met ons evolueert, zal religie dat ook doen.