In conversation with cyborg musician Kai Landre

Wat betekent de samensmelting van lichamen en technologie voor de mens? Voor cyborg Kai Landre worden cybernetische extensies lichaamsdelen en geen technologie. Kai begon zijn transitie naar een cyborg in 2019 door zijn ​Cosmic Sense​ te creëren; een cyborg-zintuig dat Kosmische Stralen waarneemt. De Cosmic Sense vangt subatomaire deeltjes op die ontstaan door de inslag van Kosmische Stralen in de atmosfeer van de planeet. Elk opgevangen deeltje wordt omgezet in geluid (geïdentificeerd als een muzikale noot), wat Kai op zijn beurt in staat stelt live muziek te componeren. Landre's Cosmic Sense maakt verbinding met het galactische geluid van het heelal.

Deze intieme technologie brengt de almacht van de ruimte om binnen te ervaren, waarbij hij zichzelf als medium gebruikt. Landre gaat verder dan de fysieke beperkingen van de mens door de omstandigheden achter te laten waaraan de mens gebonden is. Een verhoogd gevoel dat het lichaam terugneemt uit de beperking van 'de mens' door de wereld waar te nemen in plaats van te ontvangen. Een creatief proces dat culmineert in muziek en fysica, evenals in transsoortactivisme.

Kai is lid van de Cyborg Foundation in Barcelona, het platform opgericht door Neil Harbisson, gericht op onderzoek, ontwikkeling en promotie van projecten met betrekking tot het creëren van nieuwe zintuigen en waarnemingen, door technologie toe te passen op het menselijk lichaam. We spraken met Kai om te bespreken hoe we onze mogelijkheden kunnen vergroten en uitbreiden, het waarnemen van het kosmische rijk en wat het betekent om een cyborg te zijn.

Ik definieer mezelf als een Cyborg. Niet alleen vanwege het cybernetische zintuig dat ik heb gecreëerd, maar ook omdat ik na onderzoek en kennismaking met de wereld van het cyborgisme ben gaan begrijpen dat identiteit sterk verbonden is met de manier waarop we de wereld waarnemen.
Ik beschouw een Cyborg als iemand die zich niet houdt aan de standaarden die in de menselijke samenleving bestaan.

Dus; we kunnen bijvoorbeeld zeggen dat een Cyborg nooit binair zal zijn, niet zal bestaan binnen de grenzen die de samenleving aan identiteit oplegt, en zal bestaan als een individu dat een unieke manier heeft om waar te nemen wat hen omringt.

Ik geloof in dat idee. Als queer identiteiten in het heden, in de toekomst zal Cyborg een term zijn om zelfontwerp en vrijheid in de individuele identiteit te definiëren.

Op dit moment voel ik me alsof ik in het moment ben waarop ik begin te beseffen hoeveel het Cyborgisme mijn hele leven heeft veranderd.
Het moment waarop je 'meer' begint waar te nemen dan het gebruikelijke, ontdek je zelf de realiteit die bestaat boven de culturele constructies die we in ons leven hebben geleerd en die 'bestaan' zijn. Deze realisatie veranderde de manier waarop ik de realiteit waarneem, niet pratend over zintuiglijke waarneming, maar op een mentaal-perceptieve manier.

De overgang van mens naar cyborg hangt niet alleen af van het al dan niet implanteren van een technologisch apparaat in je lichaam, het heeft meer te maken met het veranderen van de manier waarop je omgaat met de puurste kant van de realiteit.

Ik was persoonlijk al zo nieuwsgierig naar verkenning van de ruimte sinds ik een kind was; ik herinner me de dag dat mijn oudere broer me een boek gaf over het zonnestelsel. Ik herinner me dat ik door de bladzijden van dat boek ging en volledig verbaasd was door het feit dat de planeet aarde geen begrensd rijk was.

Ik herinner me dat ik dacht dat ik op een dag in een raket zou stappen en onze planeet zou verlaten om zelf het glorieuze universum te ervaren in plaats van het alleen in boeken te zien.

De dag dat ik de oprichters van de Cyborg Foundation, Neil Harbisson en Moon Ribas, ontmoette, vroegen ze me wat mijn zintuig zou zijn; en ik had het glashelder: Een zintuig om de ruimte vanaf de aarde waar te nemen.

Het hebben van een extra zintuig, naast dat het me een ander perspectief geeft op de wereld om me heen, geeft me ook de mogelijkheid om muziek te maken met gegevens die uit het heelal komen (daarom noem ik mijn zintuig ''Het Kosmische Zintuig''), dus voor mij voelt het alsof ik de stem van het universum vertaal in een tastbaar resultaat dat mensen in staat stelt zijn stem te horen.

Het geluid van het heelal is verbazingwekkend, het is dissonant omdat het niet volgt wat wij hier op aarde als 'melodisch' beschouwen, die regel bestaat niet in de willekeurige kosmos, het is dissonant maar alleen al het kennen van de bron maakt het volledig glorierijk.

Het geeft me een verbonden gevoel met de hele schepping telkens wanneer ik een melodie van kosmische straling hoor. Ik voel me onderdeel van het grotere plaatje van het heelal. Onze zintuigen laten ons alleen waarnemen wat het dichtst bij ons is, dat is logisch omdat we ze gebruiken om onze omgeving te verkennen, maar wanneer je een zintuig toevoegt dat je laat waarnemen wat zich buiten de planeet bevindt... Dat is een echte gamechanger, want nu ervaar je het hele kosmische rijk.

Het onthult, (althans dat is wat het aan mij onthulde), dat we leven in een geconstrueerde sociale fantasie. Alles wat we weten, geloven, zelfs wat we denken dat echt is, is het niet. We leven in een wereld die door onszelf is gecreëerd, voor onszelf. Maar het universum zelf, wanneer je al deze constructies wegneemt, is een pure plek.

Er zijn geen regels, geen waarheid, geen moraal verbonden aan de pure realiteit van de fysieke wereld. Maar als mensen leven we binnen die intellectuele kooi die we hebben gecreëerd en handelen alsof dat alles is wat echt is, het lijkt allemaal op een groot theater.

Ik niet. Ik denk dat het menselijk is om te vrezen. We vrezen om onszelf te beschermen tegen het onbekende. En dat is op de een of andere manier wat ons ras heeft laten evolueren sinds het prehistorische tijdperk tot nu. Maar op de een of andere manier vraag ik me af: zijn we niet intelligent genoeg om te kunnen evolueren, niet alleen voor pure overleving? Cyborgisme is op dit moment duidelijk nog iets heel nieuws. Het is nieuw en mensen zijn er bang voor, omdat ze vrezen de menselijke aard van hun identiteiten los te laten. We komen voort uit katholieke morele idealen en zelfs nu de meeste individuen agnostisch zijn, is het nog steeds een grote last die we met ons meedragen.

Makkelijk, gewoon door de perceptie van je omgeving te veranderen, en door dat te doen, de mogelijkheden van een ‘’organisme’’ te wijzigen, evolueer je het tot een nieuwe soort.
Niet alleen fysiek, maar ook omdat, zoals ik eerder zei, het algemene idee van de sociale constructies je niet meer beïnvloedt. Omdat die gemaakt zijn voor mensen, en nu ben jij een Cyborg, ben je vrijgesteld van alle regels en in staat om jezelf te creëren en jezelf vorm te geven zoals je wilt. Het maakt je vrij.

In mijn Cyborg Manifest (2020) wilde ik deze hele situatie uitleggen aan het publiek dat de ideologische veranderingen niet begreep die plaatsvinden van binnenuit een Cyborg Individu zodra ze beginnen te experimenteren met versterkte perceptie.
En daarin bespreek ik eigenlijk dezelfde onderwerpen als waar ik het in dit interview over heb. Ik praat over hoe de waarneming met vijf zintuigen je tot slaaf maakt in het systeem dat is gecreëerd om je te stimuleren. En hoe de toevoeging van nieuwe zintuigen je laat ontsnappen aan die realiteit om de ware puurheid van het Universum te leren kennen, waar wij deel van uitmaken.

Dat is een vraag die veel mensen mij stellen. Ik denk dat Donna Haraway iets anders bedoelde toen ze het over Cyborgs had. Ik begrijp haar idee, want zoals ik al zei, een Cyborg zijn is een identiteit, het laat je loskomen uit de menselijke norm en het geeft je een ruimte waarin je jezelf kunt ontwikkelen zonder de beperkingen die de menselijke natuur (sociaal gesproken) met zich meebrengt. Dus ik zou zeggen dat ik me kan vinden in haar idee van de Cyborg-identiteit als een vrije ruimte waar je zelf kunt beslissen wat jou definieert.

Natuur en technologie maken beide deel uit van hetzelfde universum, het is niet onevenwichtig, het is perfect in balans. We hoeven alleen maar te begrijpen dat ze, omdat ze tot hetzelfde rijk behoren, deel uitmaken van elkaar.

Ik ben neutraal. Ik heb niet veel verwachtingen voor toekomstige gebeurtenissen, omdat ik denk dat het volledig van onszelf afhangt. Wij zullen bepalen wat er gaat gebeuren, en wij zullen verantwoordelijk zijn voor wat de uitkomst voor de mensheid zal zijn. Dit gezegd hebbende, denk ik dat we ons op een heel goed moment in de mensheid bevinden. Ik hoop dat mensen in de toekomst zullen beginnen te zien en geloven dat wij de scheppers zijn van ons eigen rijk.