How Woman on the Edge of Time explores the politics of embodiment

In haar utopische roman Woman on the Edge of Time (1976) behandelt Marge Piercy klasse, gender en ras als politieke en sociale kwesties in de hedendaagse samenleving. In haar roman veroorzaken deze zaken strijd en conflicten tussen sociale klassen en individuen. 

In het verhaal is de hoofdpersoon, Connie, in communicatie met een androgyn, door de tijd reizend wezen, Luciente, die Connie een opwindende, idyllische toekomst voor de mensheid laat zien. 

In deze versie van de toekomst stort het patriarchaat in; seksisme, homofobie en vreemdelingenhaat verdwijnen; dakloosheid wordt opgelost; sociale en economische klassenstelsels en bestaande machtsstructuren storten in, en de overheid decentraliseert naar een sociaal bewuste anarchie. 

In deze toekomst leven mensen gemeenschappelijk en vormen polyamoureuze families, en hebben zelfs geboorten afgeschaft—alle baby's worden geboren uit de "broedmachine". Elk kind heeft drie "moeders" (van elk geslacht) die genetisch niet verwant zijn aan het kind. 

Als een soort bijwerking is huidskleur losgekomen van cultuur—ze zorgen ervoor dat de verhoudingen van zwarte en hispanische genen in de bevolking toenemen, maar ze willen racisme vermijden. Deze willekeur in kleur toont een toekomst waarin huidskleur volledig esthetisch is. 

De concepten van klasse, gender en ras, en hoe deze kwesties worden gebruikt in Piercy’s Woman on the Edge of Time om licht te werpen op sommige aspecten van de fictieve wereld, maar ook om een utopisch toekomstig alternatief te bieden. Op deze manier spoort Piercy haar lezers opzettelijk aan om na te denken over toekomstige alternatieven en of het mogelijk is om ernaartoe te werken. Maar Connie getuigt ook van een ander mogelijk resultaat: een dystopische samenleving van groteske uitbuiting.

Deze boektip maakt deel uit van The Harvest: Family Issue. Meld je hier aan.