Have you thought about your social media death?

Onlangs kondigde Twitter aan dat het alle inactieve accounts zou verwijderen in een poging om slapende gebruikersnamen vrij te maken en het risico te voorkomen dat oude accounts worden gehackt. Het nieuwe beleid zou alle leden die zes maanden of langer inactief waren, wissen. Dit nieuws alarmeerde veel gebruikers, die de accounts van overleden leden behandelden als ruimtes van herdenking, als online grafstenen waar vrienden en familie samen konden rouwen.

Het lijkt erop dat, wanneer data menselijke emotie ontmoet, de werelden van de levenden en doden botsen en zelfs van plaats wisselen. Gezien de complexiteit van dergelijke situaties kunnen algemene regels niet worden toegepast. Net zoals het onacceptabel is om zonder waarschuwing een begraafplaats te egaliseren, moest Twitter zijn beleid heroverwegen. Het sociale mediaplatform trok al snel zijn beslissing in en verklaarde dat [Twitter] "geen inactieve accounts zal verwijderen totdat we een nieuwe manier hebben gecreëerd voor mensen om accounts te herdenken."

Dankbare twitter-gebruikers gaven uiting aan hun opluchting:

“Ik huil letterlijk...dank je wel, heel erg bedankt”

“er zijn accounts waarbij de persoon nu overleden is en mensen graag af en toe naar ze kijken.”

“Bedankt! mijn broer is overleden. We wilden toegang hebben tot tweets om te gebruiken voor een herinneringsboek.”

“Ja, we hebben de plicht om de geschiedenis van het internet te bewaren en blijvende herinneringen online te creëren”

Zoals de Twitter-controverse heeft onthuld, keren veel mensen terug naar de pagina's van overleden dierbaren om ondersteunende berichten te plaatsen en herinneringen die online zijn vastgelegd opnieuw te beleven. Sociale media-accounts bieden rouwende vrienden en familie een chronologische bron om op te reflecteren. Inderdaad, Facebook-tijdlijnen kunnen een uitgebreid overzicht vormen van de levensmomenten van een overleden gebruiker, de mensen die ze kenden, de tijden die ze deelden. Hun profielen bestaan als een bewaard gebleven ruimte waarin een persoon voort lijkt te leven.

Echter, net zoals een persoon in het echte leven die niet op de hoogte is van een overlijden, is sociale media niet bestand tegen ongemakkelijke, schokkende momenten van ongevoeligheid. Indien ongewijzigd gelaten, blijven de accounts van overleden mensen interactie hebben met hun virtuele kring via geautomatiseerde functies van sociale media. Dit betekent herinneringen aan verjaardagen, herinneringen, onbeantwoorde pokes, en dat de overledene op een griezelige manier blijft verschijnen op je ‘voorgestelde vrienden’ lijst. Je kunt een schok krijgen wanneer providers zoals WhatsApp automatisch voorstellen om een bericht te sturen naar een vriend die is overleden.

Om deze triggering momenten te vermijden, staat Facebook familie en vrienden nu toe om de accounts van overleden mensen om te zetten in gedenkpagina's. Dit proces verandert een gewoon profiel in een vergrendelde en vereenvoudigde versie, met het woord ‘in herinnering’ geplaatst voor de naam van het account.

Als alternatief kunt u ervoor kiezen om een nalatenschapcontact aan te stellen, die toegang kan krijgen tot en uw profiel kan beheren nadat u bent overleden. Twitter en Instagram staan een vriend of familielid toe om een profiel te laten verwijderen na het tonen van een officieel document dat het overlijden van de accounthouder bewijst.

Toch hoef je niet digitaal te sterven. Je kunt iemand vertrouwen om namens jou te communiceren door je inloggegevens te delen voordat je overlijdt. Neem bijvoorbeeld Chaz, de vrouw van de succesvolle filmcriticus Roger Ebert, die zijn digitale nalatenschap op Twitter beheerde. Een overeenkomst die vóór zijn overlijden was gemaakt, zorgde ervoor dat zij bleef posten vanaf zijn account. Kort na zijn overlijden publiceerde Chaz een van tevoren voorbereide tweet van Ebert: ‘Zelfs als de bioscoop donker is geworden, leeft het verhaal nog in jou.’

Deze diepzinnige 'laatste woorden' waren een troost voor vrienden, familie en volgelingen; een bewijs van zijn benadering van het leven, overgebracht vanuit het hiernamaals.

Er zijn ook een heleboel online diensten die beweren de overgang van offline naar online dood soepel te maken. De website ‘If I die’ laat je een afscheidsvideo opnemen die aangewezen vertrouwenspersonen op Facebook kunnen publiceren. De mislukte start-up ‘virtual eternity’ creëerde ‘intelligente’ avatars die na je dood konden voortleven. Docent aan de Teesside University, Simon McKeown, voorspelt ook dat computers ons in avatarvorm in leven zullen houden.

Een app genaamd ‘DeadSocial’ stelt je in staat om berichten in te plannen om te plaatsen op Facebook en Twitter na je fysieke dood. Daarnaast bieden diensten zoals ‘LivesOn’ en 'Eter9' aan dat ze AI-technologie hebben ontwikkeld die in staat is om je chatvoorkeuren te identificeren en te onthouden, waardoor je kunt communiceren met vrienden in je online hiernamaals.

Deze diensten lijken misschien op morbide grappen, maar ze bestaan naast wettelijke bepalingen die op overheidsniveau zijn aanbevolen. In de VS heeft de Fiduciary Access to Digital Assets Act van Florida het wettelijk mogelijk gemaakt om digitale bezittingen van de overledene over te dragen aan de levenden. In Dubai, vanaf juli 2019, heeft een gerechtelijke uitspraak verduidelijkt dat wensen voor sociale media-accounts alleen kunnen worden uitgevoerd als toestemming is verleend in een juridisch bindend testament. 

Dus, heb je nagedacht over je online dood? Misschien zou je dat moeten doen. Je sociale media-persona zal blijven voortbestaan nadat je bent overleden, en kan een van de meest gedetailleerde verslagen van je leven blijven. In welke virtuele vorm zou je willen voortbestaan nadat je er niet meer bent, als überhaupt?

Gevallen zoals de terugslag bij het opschonen van Twitter-accounts, en speciale beleidsregels gewijd aan het omgaan met de dood online, vormen een belangrijk voorbeeld van hoe sociale media de doden en de levenden met elkaar verbinden, hoe online platforms hun acties aanpassen om offline tragedies aan te pakken. Is er een transformatie geweest in de manier waarop we rouwen en de plaatsen waar we dat doen?

Zeker, sociale media worden een sleutelonderdeel van het proces. Hoewel we er misschien liever niet aan denken, zullen dode Facebook-gebruikers binnenkort de levenden overtreffen, dankzij onze groeiende, vergrijzende en steeds meer sociale-mediabewuste bevolking. Rouwgemeenschappen zullen zich blijven verzamelen rond deze virtuele ruimtes, interactie hebben met de "levende" profielen van de overledenen. Sociale mediaplatforms veranderen in heilige graven waar de verslagen van een offline bestaan in leven worden gehouden.