Perfect Sense explores what it means to love in turbulent times

Stel je voor dat je single bent en je eindelijk die persoon ontmoet waar je van houdt. Je bent in de beginfase van daten, maar dan verschijnt er een virus en brengt alles in gevaar. Voor sommigen van ons is dit een realiteit waarmee we nu moeten omgaan. Het deed ons denken aan Perfect Sense (2011), een liefdesverhaal tegen de achtergrond van een virusuitbraak. Klinkt bekend?

Maak geen vergissing, Perfect Sense lijkt misschien een typische romantische film van de cover, maar het heeft een pandemie van epische proporties. Toegegeven, het is geen geweldige film (hoewel het vermakelijk is), maar de basispremisse is zo herkenbaar gezien de huidige omstandigheden, dat het misschien de moeite waard is. Sterker nog, je pikt misschien zelfs een inzicht of twee op.

Het verhaal richt zich op twee mensen. Michael (Ewan McGregor) is een chef-kok. Susan (Eva Green) is een epidemioloog. Ze ontmoeten elkaar op een avond, zoals veel mensen doen. Maar dit is geen typisch liefdesverhaal. Naarmate hun liefde sterker wordt, gebeurt dat ook met een pandemie die de wereldbevolking geleidelijk berooft van zintuiglijke waarnemingen. Als eerste verdwijnt het reukvermogen. Daarna de smaak. En zo gaat het verder. Deels romantiek, deels apocalyptische thriller, Perfect Sense laat zien dat, hoewel de toekomst onzeker is, één ding zeker is. Zonder liefde is er niets.

Dit is wat we hebben geleerd: Naarmate het virus zich over de wereld verspreidt, groeit ook het besef dat de mensheid zich altijd zal aanpassen, zich altijd zal aanpassen. Van een muzikant die geuren 'uitvoert' op een viool (reuk), tot een restaurant dat texturen en temperaturen serveert (smaak); Perfect Sense laat ons stilstaan bij de diepe waardering voor wat het betekent om levend te zijn.

Let op: spoiler: Onze analyse gaat verder na de clip.

De film eindigt met een observatie van de verteller (Katy Engels), waarin ze opmerkt dat er twee soorten mensen zijn. Degenen die in alles geloven behalve het einde van de wereld, en degenen die geloven dat het leven op de een of andere manier doorgaat — of gewoon niet weten wat ze anders moeten doen (je kunt zelf beslissen aan welke kant je blijft).

In de laatste scène ontmoeten onze hoofdpersonages elkaar opnieuw na een langdurig gevecht. Tegen die tijd hebben beiden hun vermogen om te ruiken, te proeven en te horen verloren. Ze werpen een laatste blik op elkaar voordat ze elkaar uit het oog verliezen. Ze zweven in elkaars armen en alles wat er is, is aanraking.

We laten je dit na. In Perfect Sense verliezen mensen één voor één hun zintuigen, maar hun vermogen om aan te raken blijft bestaan. Denk nu eens na over hoe we in onze huidige realiteit zo sociaal kunnen blijven als we willen — zolang we onze fysieke afstand bewaren. We hebben misschien nog steeds al onze zintuigen; het is het vermogen om aan te raken waar we zo naar verlangen.

Blijf thuis. Kijk een film. Blijf veilig.