Next Generation: Simulating textile ecosystems with Scarlett Yang

Dit verhaal maakt deel uit van Next Generation, een serie waarin we jonge makers een platform bieden om hun werk te laten zien. Jouw werk hier? Neem contact op en bepaal je coördinaten terwijl we samen onze toekomst verkennen.

Hierna in onze Next Generation-serie is Scarlett Yang, een multidisciplinair ontwerper wier werk de biomaterialiteit binnen virtuele realiteiten verkent. Ze is onlangs afgestudeerd aan de Central Saint Martins BA Womenswear met haar project 'Decompositie van Materialiteit'. Het werk bevatte het biomateriaal Serpentine Lace, gemaakt van algenextract en zijde-cocon-eiwit. Het project speculeert over de levenscycli van mode en textiel door middel van biologisch afbreekbare en digitale oplossingen. Het werk wordt tentoongesteld door het gebruik van 3D-ontwerp in een augmented reality-ervaring binnen een virtuele omgeving. 

Yang’s interdisciplinaire materiaalonderzoek biedt alternatieve praktijken die opkomen in de mode-industrie. Het project speculeert over een gesimuleerd ecosysteem, waarin kledingstukken groeien, ontbinden en van vorm veranderen in een gecontroleerde klimaatomgeving. Tijdens de virtuele catwalk van de avatars evolueren de textielsoorten in hun vormen, materialiteit en entiteit, om uiteindelijk te manifesteren in virtuele oneindigheid. Het project verkent duurzame ontwerpoplossingen door het combineren van biodesign, digitale fabricage en 3D generatieve simulatie met traditioneel modeontwerp. De kledingstukken in de collectie tonen de schoonheid van natuurlijke levensvormen, terwijl het digitale element resulteert in de vermindering van overtollig materiaal-, energie- en arbeidsafval. We spraken met Yang om meer te weten te komen over het werken met het medium 'ontbinding', virtuele avatars, de verschuiving van onze identiteiten en meer.

In mijn werk heb ik manieren onderzocht om het concept van een verschuivende identiteit te communiceren. Dit weerspiegelt mijn persoonlijke culturele identiteit, gevormd door op te groeien in verschillende omgevingen. Als 'kind van de derde generatie' met meer dan één gevoel van culturele verbondenheid, vertegenwoordigt dit voor mij een staat van verandering, die ook te zien is in het leven van materialen.

Met betrekking tot het kledingstuk; naarmate het materiaal over een bepaalde periode als object wordt behandeld, veranderen geleidelijk de materiaalkwaliteiten ervan, wat voor mij ook de onvoorspelbaarheid van natuurlijke vormen weerspiegelt. Dus ja, deze sterk gecorreleerde dynamiek is aanwezig in mijn werk, zowel op visuele als conceptuele manieren.

Het idee voor dit project ontstond terwijl ik werkte in de mode-studio van Central Saint Martins, waar ik me realiseerde hoeveel materiaalverspilling er wordt gegenereerd tijdens het proces van het maken van een 'traditioneel modeontwerp'. Denk bijvoorbeeld aan hoe kledingtoiles (proefmodellen) herhaaldelijk worden gemaakt voordat ze in productie gaan—en dit is zelfs voordat het eigenlijke productieproces begint. Het overgrote deel van de textiel op de markt is niet recyclebaar, wat betekent dat wij, als jonge generatie mode-afgestudeerden/studenten, bijdragen aan de vervuilingsproblemen als we doorgaan op de traditionele manier.

De kledingstukken in mijn collectie tonen dan de schoonheid van natuurlijke levensvormen, met als doel het publiek uit te dagen met het concept van materiële levenscycli. Het uiteindelijke textielresultaat is 100% biologisch afbreekbaar zonder enige chemische of plastic ingrediënten te mengen.

Het eindproject was slechts het begin van mijn oefening in het combineren van tactiele materialen en digitale media. Ik wil graag doorgaan met het ontwikkelen van de biomaterialen die ik in dit project heb ontworpen tot een meer commercieel/marktklare product, waarbij ik digitale fabricage en generatieve ontwerpmethoden combineer om het productieproces van modeproducten met dit non-woven materiaal te stroomlijnen en automatiseren.

De documentatie over de ontbindingsfasen van het materiaal is erg spannend, omdat het een open discussie mogelijk maakt over het potentiële gebruik ervan; of het nu gaat om modeproducten, interieurs of zelfs verpakkingen. Ik ben benieuwd waar het uiteindelijk terechtkomt.

Ik vind het leuk om het idee van tegenstrijdige dualiteit en correlatie tussen polariserende elementen te verkennen. Verwijzend naar tradities om nieuwe methodologieën te innoveren, streef ik ernaar te reflecteren op hoe we digitale technologieën kunnen integreren om onze huidige en vorige realiteiten te bespreken.

Als 3D-ontwerpers hebben we veel meer vrijheid in het creëren en aanpassen van onze avatarcreaties virtueel. Het kost minder tijd en materiële middelen om een simulatie van personages te realiseren door middel van make-up, modestijl, lichaamsbouw en zelfs de omgeving. Wat digitale media betreft, kunnen we altijd teruggaan en het proces omkeren, wat er uiteindelijk toe kan leiden dat we meer durven te experimenteren.

Ontwerper Mathilde Rougier komt ook uit een modeontwerpachtergrond; zij combineert fysieke praktijken met AR en experimenteert met opgewaardeerde modulaire materiaalstukken met door AI gegenereerde ontwerppatronen. Ontwerper Sian Fan gebruikt haar performatieve en multidisciplinaire werk om ons bewustzijn van de ervaring van online zijn te vergroten. Haar praktijk bespreekt virtuele identiteiten en hoe wij virtuele lichamen construeren die in de hyperspace bestaan buiten onze fysieke lichamen, wat zeer interessant is.

Sinds het begin van het ontwerponderzoek van het project heb ik bewust het idee van chaos en entropie uit de natuur uitgenodigd om mee te werken aan dit project en om mijn ontwerpbeslissingen te informeren. Het project ontstond uit een onderzoek naar onze overmatige consumptiecultuur en het koppelt van nature aan klimaatverandering. Net als het proces van ontbinding in de natuurlijke wereld, 'sterven' alle objecten uiteindelijk uit—of het nu mode of andere ontwerpgoederen zijn—of verliezen ze fysiek hun oorspronkelijke doel. Voor mij projecteren wij als gebruikers onze sentimentele waarden op materiële objecten om het doel van verhalen vertellen en het construeren van verhalen te voeden.

Nu, in een tijd waarin we zo volledig zijn ondergedompeld in het digitale domein, maakt data als drager van communicatie het mogelijk dat het ‘post-leven’ van fysieke objecten voortdurend wordt geprojecteerd met onze verbeelding, net zoals in het echte leven. Het latere deel van het project combineert 3D-modellering, generatieve ontwerpmethoden en AR/VR-presentatie; door deze processen kunnen digitale assets worden gearchiveerd, opgeslagen en eindeloos gedeeld zonder fysieke beperkingen. In mijn werk stel ik een meer inclusieve benadering van mode voor, waarbij de waarden, verhalen en boodschappen binnen digitale kledingstukken en ontwerpobjecten met iedereen op het internet kunnen worden gedeeld, mogelijk discussies stimulerend.

De mode- en wetenschappelijke gemeenschappen moeten meer met elkaar communiceren. Innovatie komt vaak voort uit interdisciplinaire samenwerkingen. Geweldige dingen kunnen gebeuren wanneer wetenschap en kunst/mode elkaar informeren. Leren van een andere discipline brengt perspectief, nieuwe vragen en kritisch denken, wat vervolgens je eigen praktijk kan informeren. Soms vereist een ambitieus idee of een ruw concept een wetenschappelijke methode om te realiseren. Ik denk dat multidisciplinaire initiatieven zeker meer aangemoedigd moeten worden in de mode-industrie om meer mensen in staat te stellen technieken, vaardigheden en kennis te ontmoeten die anders moeilijk toegankelijk zouden zijn.

Persoonlijk ben ik erg enthousiast dat virtuele mode de afgelopen maanden steeds meer geaccepteerd wordt. Dit brengt dan meer mogelijkheden om te experimenteren met digitale media, de consumententoegang tot modeproducten te democratiseren, en hoe iedereen op het internet zijn digitale zelf kan kleden met virtuele mode—en daarmee fysiek materiaal-, energie- en arbeidsverspilling kan aanpakken.

Modeontwerpers, kunstenaars en kleine merken zullen meer vrijheid hebben om te experimenteren met het modeontwerpproces digitaal. Ik voorzie een toekomst van mode waarin consumenten actie ondernemen om ontwerpprofessionals en merken te helpen zich te richten op het ontwikkelen van betere duurzame producten voor het verbeteren van sociale en milieutechnische voordelen. Dit kan potentieel een geweldig begin zijn om geleidelijk steeds meer mensen uit alle delen van de samenleving uit te nodigen deel te nemen aan de beweging voor duurzaamheid.