Next Generation: Designing modular fashion with Mathilde Rougier

Dit verhaal maakt deel uit van Next Generation, een serie waarin we jonge makers een platform bieden om hun werk te laten zien. Jouw werk hier? Neem contact op en bepaal je coördinaten terwijl we samen onze toekomst verkennen.

Mathilde Rougier combineert fysieke praktijken met digitale experimenten op gerecycleerde modulaire materiaalstukken met door AI gegenereerde ontwerppatronen. Haar werk functioneert binnen het idee van achteruitgang en herstel van data om iets nieuws te creëren. Haar focus op duurzaamheid weerklinkt binnen de digitale sfeer, waarbij technologische inspiratie wordt toegepast op analoge methoden. Door dit type modeontwerp daagt Mathilde het afvalprobleem uit in kledingconstructie en -productie.

Haar afstudeerproject Modulaire Augmented Capsule is een voor 100% upcycled collectie die beschadigde data en het herstel daarvan als vorm van creatie behandelt. De collectie is gebaseerd op een persoonlijke digitale archiefcollectie van kledingstukken, waarbij het archief digitaal gemanipuleerd is door middel van pixelatie, 3D-scannen en AI. Het werk overstijgt het verleden van objectpermanentie en stijlveroudering door modulariteit binnen een cyclus te maximaliseren. We spraken met Mathilde over de toekomst van mode, avataridentiteiten en digitaal tweedehands winkelen.

Je werk beslaat zowel de fysieke als de digitale wereld, kun je commentaar geven op hoe deze verschuivende nabijheid je praktijk beïnvloedt?

De collectie komt voort uit een observatie in het echte leven: welk afval produceren we als industrie? De oplossingen die ik heb gevonden en de esthetiek die de collectie inspireerde, komen voort uit digitale systemen en kledingrestauratie. Wat ik doe is augmented reality, dus een middenweg tussen fysieke en volledig digitale mode (met 3D-avatars). Ik wil mensen nog steeds in het echte leven kleden, maar ik wil de mogelijkheid hebben om dat te doen zonder afval te produceren. Het fysieke deel van de collectie komt voort uit de poging om een pixelsysteem in het echte leven na te bootsen. Ik was geïnteresseerd in hoe deze kleine eenheid van informatie kan fungeren als bouwsteen voor veel verschillende afbeeldingen en hoe dit zou kunnen vertalen naar een fysiek modulair systeem.

De kledingstukken in je project Modular Augmented Capsule zijn geüpcycled van bestaande materialen, hoe heeft dit je creatieve proces beïnvloed?

Als je werkt met tweedehands of afvalmaterialen, moet je je ontwerpproces omdraaien. Je kunt niet vanuit het niets ontwerpen; je moet beginnen met wat je hebt, met de materiële realiteit. Dit brengt nieuwe uitdagingen met zich mee. Afval krijgt waarde wanneer het georganiseerd is, zodat grondstoffen kunnen worden gewonnen – zo functioneren recyclingfabrieken, ze sorteren het afval. Ik wilde dit doen met alle leren reststukken en staalboeken die ik had verzameld. Toen kwam het CNN om de hoek kijken; het stelde me in staat om te ontwerpen met het beschikbare materiaal altijd in gedachten.

Hoe heeft het concept van objectveroudering jouw werk geïnspireerd?

Het idee van veroudering staat centraal in mijn overpeinzing. Het huidige modesysteem is gebaseerd op een paradox. We creëren kleding die hulpbronnen uitbuit en niet biologisch afbreekbaar is, terwijl snel wisselende trends diezelfde kleding in minder dan 6 maanden uit de mode brengen. Ik ben geïnteresseerd in regeneratie, hoe kunnen we dezelfde hulpbronnen gebruiken om keer op keer nieuwe ontwerpen te produceren. Het fysieke modulaire systeem dat ik heb ontwikkeld, werkt op deze manier. De kledingstukken kunnen voortdurend « geüpdatet » worden, waardoor consumptie (die verbruikt, materie opbrandt, uitbuit) en productie (generatie, vernieuwing, creatie) van elkaar gescheiden worden.

Je werk maakt gebruik van een probleemoplossende benadering van mode, naast deze voortdurende noodzaak om duurzaam te werken. Op welke andere manieren denk je dat een oplossingsgerichte benadering kan worden gebruikt om problemen binnen de industrie aan te pakken?

Mode heeft zichzelf sinds de opkomst van modeshows in de jaren 1860 beschouwd als een schone kunstvorm. Dit heeft een meer decoratieve en esthetisch gerichte benadering van het ontwerpproces aangemoedigd. Kortom: « vorm boven functie ». Ik plaats mezelf in het perspectief van sociaal ontwerp: ik probeer een vraag te beantwoorden of een probleem op te lossen.

Hoe vergelijk je het proces van het maken van kleding voor IRL versus URL?

Mijn benadering van ontwerpen in het echte leven begint nooit vanuit het niets, ik begin altijd met het materiaal, de afvalstromen die voor mij beschikbaar zijn. Digitaal ontwerpen daarentegen is vrij van elke materiële beperking, dus behandel ik het ook zo. Het heeft bovendien de mogelijkheid om voortdurend bijgewerkt en gewijzigd te worden.

Kun je commentaar geven op het gebruik van avatars in je werk en hoe deze digitale identiteit de mogelijkheid biedt om te spelen met zelfexpressie? Kun je commentaar geven op het gebruik van avatars in je werk en hoe deze digitale identiteit de mogelijkheid biedt om te spelen met zelfexpressie?

We zijn allemaal cyborgs, volgens Harraway's definitie in A Cyborg Manifesto, cybernetische organismen met een gemengde digitale en organische identiteit. Dit is des te zichtbaarder met sociale media. De avatar kan een uitdrukking zijn van het diepere zelf, bevrijd van gender en de fysieke beperkingen van het organische lichaam. We kiezen niet de huid waarin we geboren zijn, maar we kunnen onze digitale huid kiezen. Ik denk dat er veel kracht zit in deze idee van de(con)structie van gender.

Wat denk je dat de mode-industrie kan leren van modulaire ontwerpen, zoals gezien in jouw praktijk? Welke nieuwe kaders denk je dat de mode zou kunnen volgen?

Ik denk dat we een kunstmatig kader bovenop de natuur hebben gecreëerd, gescheiden daarvan. Ik denk dat de cycli van de natuur een geweldige inspiratie zouden zijn. In de natuur groeien planten, bloeien, sterven en gaan terug naar de grond om de groei van de volgende plant te voeden. We zouden moeten streven om dit in design te bereiken.

Wat zijn jouw verwachtingen voor de toekomstige realiteiten binnen modeontwerp, AI en duurzaamheid?

Ik denk dat we het volledige potentieel van Kunstmatige Intelligentie nog moeten verkennen. Het is een zeer breed veld met een verscheidenheid aan toepassingen, van ontwerp tot supply chains of beeldgeneratie. Ik denk dat het op het gebied van duurzaamheid mogelijk meer « achter de schermen » toepassingen heeft.

Wat staat je praktijk te wachten na je afstuderen?

Ik ga verder met het ontwikkelen en onderzoeken van duurzame en circulaire ontwerpen, aangezien dit altijd mijn voornaamste focus is geweest. Daarnaast blijf ik mijn vaardigheden op digitaal gebied ontwikkelen en de mogelijkheden verkennen die deze technieken bieden.

Wat onthullen de afstudeershows van dit jaar over de toekomst van de modeshow?
Modeshows werden gedwongen om virtueel te gaan. In feite hebben de meeste mensen modeshows altijd via een scherm ervaren. Slechts een select groepje mensen woont modeshows bij, de rest ziet ze op Vogue Runway, Instagram, Showstudio en YouTube. Ik denk dat het in het belang is van degenen die modepresentaties organiseren om zich te richten op deze meerderheid. Ik denk dat de gedwongen afstand die door Covid is opgelegd, deze verschuiving mogelijk heeft gemaakt. Ik denk dat we nog meer interactieve en meeslepende digitale presentaties moeten ontwikkelen, maar over het algemeen gaan we naar iets democratischers, wat heel spannend is!