Next Generation: Speculating about the future with Deborah Rhyner

Dit verhaal maakt deel uit van Next Generation, een serie waarin we jonge makers een platform bieden om hun werk te presenteren. Jouw werk hier? Neem contact op en bepaal je coördinaten terwijl we samen onze toekomst verkennen.

Wanneer we ons bezighouden met de toekomst en toekomstverwachtingen, worden onze visies maar al te vaak vertroebeld door idealistische hoop of vooraf gefabriceerde verhalen. Om de mogelijkheden en bedreigingen van verschillende scenario's duidelijker te zien, moeten we beginnen ze te visualiseren. Het videografische werk van Deborah Rhyner doet precies dat; het heeft tot doel blinde vlekken in het leven met algoritmen bloot te leggen door middel van film. De serie ‘Artificial Us’, haar afstudeerwerk aan de Zurich University of the Arts, bevat drie korte films, elk gewijd aan elementen uit het dagelijks leven. Het drieluik bevat afleveringen over consumptie, gezondheid en relaties, en onderzoekt hoe ons dagelijks leven, gedreven door AI, er in de nabije toekomst uit zou kunnen zien. Een interview. 

Ik vind het fascinerend om na te denken over hoe onze wereld er in de toekomst uit zou kunnen zien. Deze fascinatie komt waarschijnlijk voort uit mijn vroege interesse in allerlei soorten fantasy- en sciencefictionverhalen, in anime, tekenfilms en films, toen ik een kind was. In verhalen zoals deze is de vrijheid om je niet aan de regels van de realiteit te hoeven houden absoluut inspirerend. Net als het creëren van scenario's van een mogelijke toekomst in onze wereld. Er zijn geen grenzen gesteld aan speculatie en verbeelding. Je kunt de meest gekke scenario's bedenken gebaseerd op de huidige situatie en ontwikkelingen. Dit maakt het voor mij nog interessanter omdat er altijd een zekere mogelijkheid is dat de verbeelding werkelijkheid zou kunnen worden.

Het grootste en directe voordeel van het humanoïde android-liefdesapparaat is het 'plezier op aanvraag', zonder enige verplichtingen. Het is gemakkelijk, handig en altijd beschikbaar wanneer de gebruiker dat wil. Objectief gezien zou dit een zeer prettige en comfortabele oplossing kunnen zijn voor iedereen die op zoek is naar bevrediging zonder moeite te hoeven doen voor iemand anders dan zichzelf. Geen drama, geen familiebijeenkomsten, geen noodzaak om je huis netjes gekleed te verlaten. 

Tegelijkertijd zou het kunnen helpen bij langeafstandsrelaties, gezien de mogelijkheid om vrijelijk het uiterlijk van je partner te creëren. Wat ons brengt bij het tegenargument: Het verlies van intieme menselijke interactie en echte emoties, en het vermogen om een betekenisvolle relatie op te bouwen. Om een vergelijking te maken met vandaag de dag waar veel van ons zich waarschijnlijk mee kunnen identificeren: Netflix. Het is fijn om een aflevering van een serie te kunnen bekijken zonder op een exact tijdstip op een televisiezender aanwezig te hoeven zijn. Maar het kan zeer verslavend worden, wat resulteert in onbeheerst bingekijken, zonder volledige aandacht te besteden. Futuristische apparaten zoals de ‘Droider’ brengen het risico met zich mee van het verliezen van echte waarden en uiteindelijk depressief worden wanneer het op een overmatige manier wordt geconsumeerd.

We genieten allemaal van kunst als vorm van vermaak, nog meer omdat velen nog steeds vanuit huis werken en meer tijd ter beschikking hebben. Omdat we meer tijd online doorbrengen, is er een toenemende behoefte om ook afstand te nemen van de digitale wereld. Ik zie het als een terugkeer naar vrij klassieke activiteiten zoals handwerken, dat ook plaatsvindt in een wereld die digitale en analoge aspecten met elkaar verweeft. Deze vermenging kreeg meer en grensoverschrijdende belangstelling - Een goed voorbeeld hiervan is een vriend van mij in Boston die een kookles volgde via een Zoom-videogroepgesprek, dat werd gegeven vanuit Spanje. Als een intensere en emotionele fusie van de online en analoge wereld, biedt virtual reality ons de mogelijkheid om naar andere werelden te ontsnappen zonder ons huis te verlaten, via spellen en virtuele installaties. Ik weet zeker dat we deze mogelijkheden zeer binnenkort nog veel meer zullen zien.

Net als bij alles, heb ik het gevoel dat er voor- en nadelen zijn. Op dit moment hebben we al dergelijke apparaten, zoals de apple watch die de hartslag van de drager kan registreren. Dit heeft al levens gered door hartaanvallen te voorkomen, omdat het je hartgegevens rechtstreeks naar de arts kan sturen. Wat betreft het nadeel wil ik nadenken over de term 'beste zelf'. Gezond zijn (en vooral: je gezond voelen) betekent niet hetzelfde voor iedereen. Naar mijn mening kunnen apparaten zoals deze een levensstijl bevorderen die niet noodzakelijkerwijs lichaamspositiviteit omvat. De behoefte om in absolute 'perfecte vorm' te zijn—wat de westerse samenleving als schoonheidsideaal beschouwt—geldt niet voor ieder mens en kan leiden tot een voortdurend zelfkritische, onevenwichtige mindset. Met de huidige verandering in het begrip van wat mooi is, heb ik hoge verwachtingen dat de normen het bewustzijn voor een gezond en gebalanceerd leven in de nabije toekomst zullen veranderen.

Ik laat drie situaties zien waarin mensen hebben besloten apparaten te kopen die gegevensdeling vereisen. Hoewel het hen ondersteuning biedt in hun dagelijks leven, brengt het bepaalde obstakels met zich mee. Het emotionele gedrag van de mens is het ene belangrijke kenmerk dat ons van machines onderscheidt. Maar het veroorzaakt ook conflicten met de logische en precieze apparaten. In de aflevering ‘Consumptie 2030’ kunnen we een stel observeren dat naar een hoger risiconiveau in hun zorgverzekering wordt overgezet, omdat ze proberen te ‘vals spelen’ met het vleesmakende-apparaat voor hun eigen genot. Zelfs als het digitale apparaat bedoeld was om het stel te ondersteunen, blijkt het uiteindelijk een instrument van staatscontrole te zijn dat deze privé-informatie gebruikt voor de berekening van schulden voor slecht gedrag.

Kunst in design zijn nuttige hulpmiddelen om nieuwe producten te promoten die onze oude gewoonten uitdagen. Mooie en informatieve visualisaties zijn belangrijk om ons ontvankelijk te maken voor nieuwe dingen. Voedselstyling speelt bijvoorbeeld een grote rol in hoe we voedsel als lekker beschouwen. Een van de grootste obstakels die overwonnen moet worden als het gaat om kweekvlees, is het oproepen van de gedachte dat voedsel uit een laboratorium komt. Aan de andere kant zijn voedingsstoffen die chemicaliën bevatten, zoals pastasaus of aardappelchips, al heel lang volledig geïntegreerd in ons leven. Het kost gewoon tijd om dit nieuwe product te accepteren als gewoon nog een kunstmatig eetbaar product.

Zeker weten! Er gebeurt zoveel om ons heen dat mij inspiratie geeft voor een heel nieuw seizoen. Met de huidige situatie zou het interessant zijn om robots te laten zien die mensen vervangen voor doeleinden van sociale afstand, zoals dat al lang geleden in Japan is begonnen. Het robot hotel bij Tokio dat moest sluiten omdat de gasten het niet menselijk genoeg vonden, zou misschien nu een nieuwe kans kunnen krijgen. Ik zou het zeker graag willen bezoeken!

Mijn ambitie in dit project was om een neutraal standpunt te behouden, zodat de persoon die het bekijkt zijn eigen gedachten kan vormen en kan beslissen wat goed of slecht is. Dit is het verschil met de pessimistische (maar geniale) Black Mirror-serie. Ik heb niet één specifieke bedoeling over hoe mensen zich zouden moeten voelen of denken. Ik ben veel meer geïnteresseerd in de dialoog die de films hopelijk zullen op gang brengen. Daarom heb ik veel moeite gedaan om de thema's gemakkelijk begrijpelijk te maken. Ik wil dat iedereen, ook mensen die hier nog nooit over hebben nagedacht, zich kan verdiepen in deze onderwerpen die ons leven steeds meer zullen beïnvloeden. Dus, wat ik mensen wil laten doen, is onderzoeken, betrokken raken en erover praten!