Vandaag kunnen we onze dierbaren niet ontmoeten, aanraken of omhelzen. En hoewel we allemaal het gevoel van de aanraking van een ander mens prettig vinden, voelt fysiek contact niet alleen fijn, het is ook cruciaal voor onze gezondheid. Aanraking is de eerste van de zintuigen die zich ontwikkelt bij een menselijk kind, en het blijft misschien wel het meest emotioneel centraal gedurende ons hele leven. Het biedt ook zijn eigen taal van mededogen, een taal die essentieel is voor wat het betekent om mens te zijn.
Nu het gevoel van aanraking tijdelijk 'uitgeschakeld' is in ons leven, biedt draagbare technologie mogelijk nieuwe kansen om fysiek contact te maken. We spraken daarom met fashtech-ontwerper Jasna Rok, die heeft samengewerkt met astronauten bij NASA aan de ontwikkeling van (Re)Connect; een gevoelig kledingstuk dat emoties identificeert —en volgt— en deze vertaalt naar draagbare technologie die van kleur en vorm verandert… en het vermogen heeft om fysieke aanraking over te brengen.
Voor de meeste mensen laat de huidige situatie ons achter met een ongebruikelijke, ongekende en onrustbarende reeks omstandigheden. Wie kunnen we beter om advies vragen over het omgaan met isolatie dan degenen wiens banen lange perioden ervan met zich meebrengen – astronauten. U heeft enige ervaring in het werken met astronauten uit uw tijd bij NASA. Wat kunnen astronauten ons leren over isolatie en quarantaine?
De ruimte confronteert ons met vele fascinerende werelden en fenomenen. Zoals Pam Weintraub schrijft:
“Stel je voor dat je opgesloten zit in een metalen cel met een paar andere mensen en weinig voorzieningen voor maanden of zelfs jaren. Misschien word je daarna naar een nieuwe compound verplaatst, maar je hebt nog steeds geen privacy en uiterst beperkte communicatie met je familie en iedereen anders in de buitenwereld. Je voelt je tegelijkertijd benauwd en eenzaam, en toch komt er niemand om je opkomende psychische problemen te behandelen.”
Een groeiend aantal onderzoeken laat nu de impact van Covid-19 op iemands hersenen en lichaam zien, evenals de medische zorg die nodig is om hiervan te herstellen. Maar factoren zoals (sociale) isolatie, beperkte privacy en intermenselijke problemen, samen met een grote afstand tot dierbaren en het niet in staat zijn om afscheid te nemen—deze blijven relatief onontdekt.
Dus als er al iets is, kunnen astronauten ons onderwijzen door simpelweg uit te leggen wat ze doen. Terwijl ze hun leven leiden in [weliswaar interplanetaire] isolatie voor hun beroep.
Wat kan fashiontech-ontwerp doen om astronauten te helpen omgaan met isolatie?
Overweeg dit. Op aarde gebruikt verbale communicatie geluid. Astronauten kunnen mogelijk niet vertrouwen op geluid voor communicatie in de ruimte. Ruimtevaartuigen zijn nogal luidruchtig door de zware machines aan boord die worden gebruikt voor levensondersteuning en onderzoek. En spreken via ruimtepakradio's of de kunstmatige atmosfeer in een ruimtevaartuig verandert de stemkwaliteit enorm.
Lichaamstaal zoals gezichtsuitdrukkingen, toon en houding helpt bij non-verbale communicatie. Non-verbale communicatie vergroot het vertrouwen. Het versterkt relaties, maar gewichtloosheid geeft astronauten een opgezwollen gezicht—wat als gevolg gezichtsuitdrukkingen kan vervormen. Verschillen in culturen kunnen ook leiden tot misverstanden.
Daarom werk ik samen met een team van onderzoekers om te verkennen of kleding de emoties van de drager zou kunnen communiceren om zowel verbale als non-verbale communicatie in de ruimte te helpen verbeteren. Het resultaat van dit onderzoek, (Re)Connect, is gericht op het aanwakkeren van het debat over hoe ruimtepakken astronauten kunnen helpen hun welzijn in de ruimte te beheren.
De kleding die we dragen, wordt al gebruikt om stijl, cultuur en rollen uit te drukken. Hoewel non-verbaal. (Her)Verbind dan, is emotioneel slimme kleding die emoties communiceert. Het is het eerste draagbare prototype dat emoties identificeert—en volgt—en deze vertaalt naar draagbare technologie die van kleur en vorm verandert… en het vermogen heeft om fysieke aanraking over te brengen.
Er lijkt een misvatting te bestaan rond de termen ‘social distancing’ en ‘fysieke afstand’. Persoonlijk geloof ik dat mensen zich niet sociaal moeten distantiëren, maar eerder fysiek; afstand nemen hoeft mensen niet te vervreemden, het biedt nieuwe mogelijkheden voor mensen om (opnieuw) contact te maken. Wat kan fashiontech-ontwerp doen om ons (niet-astronauten zijnde) te helpen omgaan met isolatie?
Ik ben het helemaal eens, fysieke afstand houden betekent niet dat je sociaal afstand moet houden. Vooral vandaag is het nog belangrijker om degenen die je dierbaar zijn dichtbij te houden. Toekomstige fashiontech-toepassingen zouden je hier zeker bij kunnen helpen.
Een emotioneel intelligent kledingstuk zoals (RE)Connect zou nuttig zijn om met de situatie waarin we ons bevinden om te gaan en om op dieper niveau contact te maken. Een knuffel sturen naar je opa die alleen in quarantaine zit. We kunnen dingen gaan bekijken vanuit een compleet nieuw perspectief, met meer authenticiteit, kwetsbaarheid, gevoeligheid en transparantie.
In tijden als deze is het ook belangrijk om stil te zijn, te reflecteren, te leren en onszelf te verbeteren. Vandaag kunnen we elkaar niet ontmoeten, dansen of omhelzen. Ons fysieke contact is beperkt.
Het emotioneel intelligente kledingstuk biedt zeker de mogelijkheid om niet alleen de ruimtevaart te beïnvloeden, maar het kan ook nieuwe manieren van communicatie op aarde creëren—iets wat we nu meer dan ooit nodig hebben!
Je werk streeft ernaar de mogelijkheden van creatieve toepassingen en innovatie voor de toekomst van draagbare technologie uit te breiden. Maar in plaats van je te richten op het fysieke lichaam, richt je je op het begrip emotionele intelligentie. Kun je dit idee (en de urgentie) van emotionele intelligentie toelichten?
Emoties zijn een universele taal. Of je nu Arabisch, Chinees of Frans spreekt, we weten allemaal hoe het voelt om verdrietig te zijn of iemand te verliezen. Ongeacht de kleur van je huid, of waarin je gelooft, dit is wat ons als soort verenigt. We zijn allemaal mensen. En als we samenwerken als een collectief, kunnen we geweldige dingen bereiken, denk aan de eerste maanlanding! Samenwerken als één, empathie tonen en emotionele intelligentie vergroten; dit zijn de meest waardevolle vaardigheden die we allemaal op dit moment zouden moeten verbeteren.
Ik wou dat mensen elkaar meer zouden omarmen.
Hier is de vertaalde HTML: ```html In ons vorige gesprek, spraken we over kleding als een interface naar de buitenwereld, in staat om reacties te ontvangen op onze diepste gevoelens. Kleding kan daarom een nieuwe dimensie van interactie en de communicatie van zelfexpressie toevoegen, en hoe wij omgaan met onze identiteit. Tijdens het verblijf thuis loop ik mezelf de hele dag in pyjama rond — minder bezorgd over de manier waarop ik mezelf uitdruk. Hoe kunnen technologie-gedreven kledingstukken ons welzijn op individueel niveau beïnvloeden?
Mode biedt unieke en gepersonaliseerde ervaringen aan iedereen, versterkt ons als mensen en maakt communicatie op voorheen onbekende niveaus mogelijk. Het stelt mensen in staat om tastbaardere connecties te creëren en hen te leren hoe ze deze nieuw verworven kennis op zichzelf en anderen kunnen toepassen.
Deze door technologie aangedreven - of zoals ik ze graag noem - sentiente kledingstukken kunnen fungeren als een slimme modieuze uitgebreide huid, die het individu omhult met een intieme en uitgebreide perceptie van zichzelf (gezondheid, emoties, gedachten), mensen, dingen, de wereld en andere communicerende kledingstukken. (Re)Connect is een perfect voorbeeld van emotie-tech, als de eerste in zijn soort emotie-identifier; het versterkt het individu op emotioneel niveau en creëert nieuwe vormen van empathische communicatie. Ik noem dit empathische versterking. Het maakt ons veel bewuster van onze innerlijke staat van zijn.
Hoe werkt het?
Het werkt door emoties via spraak te volgen en dit om te zetten in veranderende mode. Het geeft real-time visuele en tactiele feedback aan de drager en zijn omgeving. Door de emotionele feedback te voelen, kunnen we deze emoties niet langer negeren of onderdrukken. We moeten ernaar kijken, ernaar luisteren en ze omarmen als onderdeel van wie we zijn. Verbinding maken met je eigen gevoelens maakt je veel meer zelfbewust van wie je werkelijk bent en maakt je op de lange termijn veel sterker. Kleding kan daarom een nieuwe dimensie van interactie en de communicatie van zelfexpressie toevoegen, en hoe we omgaan met onze identiteit. Neurowetenschap leert ons dat ‘zelfexpressie’ misschien wel een van de belangrijkste manieren is voor mensen om met elkaar in contact te komen, te navigeren en te groeien.
In tijden zoals deze moeten we extra zorg dragen voor ons emotionele welzijn, aangezien dit ook ons immuunsysteem beïnvloedt. Sentiente kledingstukken zouden mensen daarom kunnen helpen om te gaan met emoties zoals angst, verdriet of droefheid, die helaas momenteel zeer alomtegenwoordig zijn. Denk aan het verliezen van dierbaren, je gevangen voelen, kinderen opvoeden naast thuiswerken, niet in staat zijn om je grootouders te omhelzen…
Als we emoties kunnen overbrengen via visuele én tactiele feedback, opent zich een compleet nieuwe wereld. Je zou niet altijd hoeven uitleggen hoe je je voelt aan je partners, kinderen of vrienden, maar je zou het letterlijk met hen kunnen delen via een gevoelig kledingstuk. Het zou ons simpelweg empathischer maken.
Hier is de vertaalde HTML: ```html Je hebt een sterke visie op hoe we in de toekomst misschien slechts één kledingstuk dragen. Kun je je ideeën delen over het hebben van één uniek kledingstuk dat een levend organisme op zich wordt. Dit betekent dan dat het kledingstuk een vorm van eigen wil krijgt waar wij, als mensen, mee moeten omgaan. Hoe zal zo'n ecosysteem werken? En hoe zal het onderhouden worden?
De volgende stap in de toekomst van mode zal echte ‘kunstmatig’ intelligente kledingstukken zijn. Cellen in een neuraal netwerk, die met elkaar communiceren, samen reageren op triggers of prikkels uit de omgeving, patronen en orde ontdekken. De vorming van neurale netwerken in modestijl zou de hersenen van de toekomst kunnen worden.
Kledingstukken worden een levend organisme op zich; een verlengstuk van ons lichaam. Kledingstukken starten een nieuwe vorm van menselijke communicatie. Ze hervormen onze reacties op onze diepste gevoelens. Het is een gloednieuwe dimensie van interactie.
Kun je een voorbeeld geven uit je eigen onderzoek?
We zijn bezig geweest met nanotechnologie om hydrofobe textiel te creëren. Deze textielsoorten zijn vlekbestendig en waterafstotend, met als hoofddoel het maken van kledingstukken die je niet meer hoeft te wassen. We hebben ook gewerkt aan bedrukte kledingstukken met flexibele elektronica, geïmplementeerd met VR en AR.
Door dit soort grenzen te verleggen en verschillende technologieën met mode te verbinden, ontdekte ik dat veel nieuwe dingen in verschillende domeinen kunnen worden toegepast. Misschien niet morgen, maar wellicht overmorgen of in de nabije toekomst.
We hebben misschien niet al deze kledingstukken om uit te kiezen, maar we hebben slechts één kledingstuk nodig…
Net als het hebben van één smartphone. Ik stel me 'het ene kledingstuk' voor dat van vorm kan veranderen, van kleur kan wisselen, zijn eigen temperatuur regelt, altijd schoon blijft, gemaakt is van antivirale textiel en verbonden is met je hersenen.
Door wanneer kunnen we dit verwachten?
Nou, het kan wat tijd kosten. Momenteel richt de mode-industrie zich voornamelijk op afzonderlijke trends (nieuwe kleuren, vormen, technologieën enz.). Maar het is altijd spannend om nieuwe dingen toe te voegen.
Dit betekent dat je na verloop van tijd dingen kunt toevoegen. Stel je voor dat je met elke Kerstmis of verjaardag een nieuwe sensor of output (lampjes, kleuren, opblaasbaren; een antivirale coating) voor je kledingstuk kunt krijgen! Deze toekomstige slimme kleding is als een leeg canvas waarop je nieuwigheden (servicegericht) kunt uploaden en gadgets (productgericht) kunt toevoegen. Bijvoorbeeld een nanotechnologische coating die je kleding beschermt tegen regen, vlekken en UV.
Wat voor rol denk (of hoop) je dat kleding zal spelen in ons leven na de coronacrisis?
Laten we eerst naar het grotere geheel kijken. Ik geloof dat de mode-industrie en haar economische systeem moeten veranderen. De afgelopen jaren zijn we ons steeds meer bewust geworden van de impact die fast fashion heeft op de mensen die in de industrie werken en op het milieu. Als de op één na meest vervuilende industrie is er behoefte aan een systemische verandering en hopelijk kijken we terug op deze crisis en zien we dat dit het omslagpunt was naar een duurzamere productie en consumptie van mode.
Elke stap in de mode-toeleveringsketen heeft digitalisering en innovatie nodig, bij voorkeur een ‘close the loop’-systeem, waarin elk onderdeel van de toeleveringsketen met elkaar verbonden is.
Op korte termijn geloof ik dat nieuwe grondstoffen en coatings, zoals antiviraal en antibacterieel, geurloos, sensoren en energiesystemen die in onze textiel zijn verwerkt, een nieuwe standaard in de mode zouden moeten worden. Stel je voor dat alle modemerken en ontwerpers hun collecties vanaf het begin op een digitale manier ontwerpen (met behulp van tools zoals fotorealistische 3D-scanning, modellering, patroontekensoftware) en virtual of augmented reality om digitale kleding te creëren. Of als een filter!
We zouden een digitale online garderobe kunnen hebben. Voor de volgende online Zoom- of Skype-vergadering zouden we kunnen verschijnen in die rode fluwelen Chanel-jurk die we ons in het echte leven niet kunnen veroorloven; maar die we als filter zouden kunnen downloaden.
Een volgende stap naar het ene kledingstuk om ze allemaal te regeren.
In deze bizarre tijden is het belangrijk om te blijven dromen. Wist je dat dromen hetzelfde betekent als naar de sterren kijken?
Comments (0)
Share your thoughts and join the technology debate!
No comments yet
Be the first to share your thoughts!