Next Generation: Unleashing nature’s untapped potential with Amelie Unger

Dit verhaal maakt deel uit van Next Generation, een serie waarin we jonge makers een platform bieden om hun werk te laten zien. Jouw werk hier? Neem contact op en bepaal je coördinaten terwijl we samen onze toekomst verkennen.

Vervolgend op onze Next Generation-reeks is Amelie Unger, een pas afgestudeerde ontwerpster die ontwerpoplossingen haalt uit het onbenut potentieel van de natuur. Unger is recent afgestudeerd aan de masteropleiding Interieurarchitectuur van het Piet Zwart Instituut in Rotterdam. Haar fascinerende perspectief pleit voor een nieuwe benadering van bouwen in landschappen die getroffen zijn door verwoestijning: levende architectuur die transformeert met het klimaat.

Unger's Geen Vaste Grond is een speculatief onderzoeksproject dat inspeelt op een dringende behoefte aan duurzame, bewoonbare structuren in desolate en voortdurend veranderende woestijngebieden. Unger gaat verder dan antropocentrische architectonische methoden die proberen de natuur te overheersen of in te perken. In plaats daarvan integreert zij de adaptieve vermogens van dieren en planten om architectuur te creëren die reageert op de natuur zonder deze te willen weerstaan.

Haar onderzoek wordt gevisualiseerd als een reeks celachtige pods die zouden voorzien in de behoeften van mensen, terwijl ze tegelijkertijd het omringende ecosysteem ondersteunen. Ungers ecologisch geïnspireerde concepten vertegenwoordigen een veelbelovende verschuiving in de aanpak van klimaatverandering: zelfaanpassende, niet-statische structuren die technologie en natuur op een wederzijds voordelige manier samenbrengen.

We spraken met Amelie om meer te weten te komen over No Solid Ground.

Het project is geïnspireerd door een reis naar het Duitse Waddeneiland Sylt. Dit eiland is een van de vele goede voorbeelden van hoe de natuur zich door de tijd heen heeft aangepast en de omgeving heeft hervormd. Door erosie is Sylt van een deel van het vasteland veranderd in een zelfstandig eiland.

Onlangs transformeert de menselijke impact op de aarde landschappen door verwoestijning en stijgend zeewater zo drastisch dat we moeten heroverwegen hoe we bouwen. De huidige architectuur is gebaseerd op het geloof dat gebouwen 50-70 jaar op dezelfde plaats zullen blijven staan, maar dit zal niet functioneren op een ondergrond die langzaam in een woestijn of zee verandert.

Ik geloof dat we dit probleem kunnen oplossen als we het ontwerp van de natuur gebruiken en beginnen te begrijpen en omarmen van een flexibele vorm van architectuur die in staat is zich aan te passen aan zijn omgeving.

Aangezien er al grote vooruitgang is op het gebied van bouwen met stijgende zeespiegels, heb ik besloten me te richten op flexibele wooneenheden in droge gebieden om een gesprek te starten over hoe we leefbare ruimtes kunnen blijven bieden in tijden van verwoestijning.

Wij zijn niet de enigen die zich moeten aanpassen aan veranderende omgevingen. Planten en dieren hebben miljoenen jaren ervaring op dit gebied. Vergeleken hiermee is de menselijke ervaring in aanpassing slechts een stofje.

Voortbouwend op deze gedachte, heb ik alle pods ontworpen met verschillende functies in gedachten, die voortkomen uit het vermogen van dieren en planten om zich aan te passen aan hun omgeving. Ik maakte gebruik van de eigenschappen van algenplanten om de lucht te zuiveren en CO2-moleculen om te zetten in herbruikbare biomassa. De kleurrijke zeenaaktslak, Chromodoris roboi, diende als inspiratie om een schuilplaats te creëren die roofdieren afschrikt, terwijl het vermogen van de zogenaamde 'glaskikker' - die zijn uiterlijk kan veranderen van transparant naar massief - de buitenmembraan van mijn project inspireerde. Al deze ontwerpen putten uit de natuur om vreemd ogende levende organismen te creëren, die in staat zijn te overleven in de vijandige omgeving van de woestijn.

Door flexibele woningstructuren in de woestijn te bouwen, kunnen we de cyclus van klimaatvluchtelingen doorbreken: momenteel wonen de meeste mensen in grotere steden dicht bij de kust. Deze worden nu al bedreigd door stijgende zeespiegels. In droge gebieden zal verwoestijning mensen dwingen hun huizen te verlaten en op zoek te gaan naar een nieuwe plek in deze al overvolle en bedreigde steden aan zee.

Ik zie deze ruimtes als een kans om een gesprek te starten over hoe we in de toekomst veilige leefruimtes kunnen bieden in droge gebieden. Ik stel me ze ook voor als daadwerkelijke leefruimtes die mensen in staat zouden stellen in deze regio's te blijven in plaats van hele bevolkingsgroepen te verplaatsen.

Het ontwerp van de pods zou ook kunnen worden aangepast om openbare gebouwen en overdekte gewasboerderijen te huisvesten, waardoor hele dorpen ontstaan

Ik zie mijn werk absoluut als een vorm van biomimicry. Ik beschouw de natuur als de eerste ontwerper op deze aarde, en ik geloof dat wij ons aan haar moeten aanpassen in plaats van dat de natuur zich aan ons aanpast. Het vermogen van de natuur om zandduinen te verplaatsen is zo complex dat we nog steeds niet volledig begrijpen hoe het werkt. Hoe kunnen we dan iets bouwen dat bestand zou zijn tegen deze enorme kracht die we niet begrijpen? Ik stel voor dat we ons moeten aanpassen als we in deze gebieden willen blijven wonen. De buitenkant van mijn project is bedoeld om één te worden met de natuur door zich te bewegen binnen de architectuur van de zandduin, terwijl het interieur het gedrag imiteert van organismen die zich succesvol hebben aangepast aan hun vijandige omgeving.

Misschien is biomimicry onze kans om eindelijk vrede te sluiten met de natuur, we zouden er niet meer tegen vechten, maar er juist mee samenwerken. Ik kan me voorstellen dat er veel onontgonnen potentieel schuilt in deze benadering van bouwen en ontwerpen.

Ik hoop dat mensen mijn project als een utopisch project zien, maar ik denk dat het op dit moment voor hen meer een door fictie gevoede geo-engineering nachtmerrie is. Het ontwerp zou niet moeten lijken op de manier waarop we vandaag bouwen om een duidelijke breuk met de hedendaagse architectuur te creëren, maar het is ontworpen om alle benodigdheden te bieden die we kennen uit onze huidige huizen. Dus ik stel het me voor als een vrij comfortabel utopisch woonscenario.

Ik denk dat het goed is om je verbeelding de vrije loop te laten voordat je grenzen stelt aan wat je als ontwerper wel en niet kunt doen. Hoe je een project tot een succes maakt, zou je niet moeten belemmeren om het project te realiseren. De ontwerpers van tegenwoordig spelen een grote rol bij het vinden van creatieve oplossingen voor complexe problemen. Speculatief ontwerpen en visualisatie zijn uitstekende manieren om bredere kwesties vanuit een speelser en vrijer perspectief te benaderen.

Om dit project tastbaar te maken voor het publiek tijdens de tentoonstelling, heb ik een tafel gebouwd met alle informatie erop afgedrukt. In plaats van alleen maar te lezen en naar de afbeeldingen te kijken, konden mensen met de tafel aan de slag door vergrootkoepels over het tafelblad te bewegen. Ze bekeken mijn project op dezelfde manier als ik vroeger naar alle organismen keek die mijn ontwerp hebben geïnspireerd. Voor mij was dit een geweldige manier om gesprekken aan te knopen met mensen uit verschillende achtergronden. De meest gedenkwaardige bezoeker was een bioloog die alle inspiratie begreep, maar zei dat hij nooit had gedacht dat de ontwerpen van de natuur ook nuttig zouden kunnen zijn voor mensen.

Ik hoop zeker te blijven werken in dit vakgebied. Ik zie mijn levende cel als mijn intrede in het veld, en zal blijven werken aan het onderwerp bouwen in tijden van klimaatverandering omdat het mij zeer aan het hart gaat. Momenteel werk ik aan verschillende essays over dit onderwerp, en ik zal deze richting blijven volgen. 

Het werk van fotograaf Tom Hegen inspireert me momenteel enorm, vooral zijn ‘Greenhouse’-serie, die licht werpt op de praktijk van het telen van gewassen met behulp van LED-verlichting in Nederland. Ook het werk van mijn vrienden Gill Baldwin en Carlijn Olde Beverborg is zeer inspirerend voor mij; zij stellen vragen bij hoe wij leven in tijden waarin machines een vaste plaats innemen in onze huizen en ons dagelijks leven.