Artificial bones for the natural meat experience

De wereld ontwikkelt zich, klimaatverandering vindt plaats en het is tijd dat wij iets doen. Nu.

Eén strategie zou kunnen zijn om simpelweg te stoppen met het eten van vlees — of in ieder geval de hoeveelheid van onze consumptie te verminderen. "Waarom?", zou je kunnen denken. Welnu, hier zijn enkele cijfers: Als je een week lang geen vlees eet als volwassene, bespaar je 130 liter water, 76 kilometer autorijden en 770 gram dierlijk vlees.

Zeker, sommige mensen vinden het misschien moeilijk om te stoppen met het eten van vlees, maar er zijn innovatieve oplossingen onderweg die je kunnen helpen het ongemak van het niet eten van vlees te overwinnen. Zoals het eten van in vitro vlees!

Gekweekt in bioreactoren uit dierlijke cellen, kan kweekvlees een duurzaam en diervriendelijk alternatief zijn voor het grootbrengen van een heel dier van geboorte tot slacht. De eerste in het lab gekweekte hamburger is er al, maar kweekvleestechnologie zou ons ook volledig nieuwe culinaire ervaringen kunnen brengen.

Een van deze ervaringen zou zijn om van een kunstmatig keramisch bot te eten — voor een natuurlijke vleeservaring. En hoewel het nu misschien vergezocht klinkt, is er één ontwerper die ons vooruit is in het verbeelden van zo'n toekomst.

Maak kennis met Yossi Roth, industrieel ontwerper gevestigd in Jeruzalem, Israël. In zijn laatste project, Toekomstige Carnivoor, heeft hij een scenario bedacht waarin kweekvlees de norm is geworden.

Aangezien het slachten van dieren niet meer aan de orde is, is het niet langer mogelijk om de overgebleven stukjes van het bot af te knabbelen. En daar komt zijn project om de hoek kijken.

Deze botvormige keramieken benadrukken de kloof "tussen de wreedheid van het slachten van een dier voor ons voedsel, en het steriele proces van het kweken van vlees in een laboratorium." Roths eetgerei herinnert ons eraan wat woeste jagers we ooit waren — of misschien nog steeds zijn.

We hebben onlangs Roth gesproken om de toekomst van vlees te bespreken, hoe je zo'n product op de markt brengt, en waarom industriële ontwerpers misschien de volgende slagers worden.

Voor Future Carnivore stelde ik me een scenario voor waarin kweekvlees de belangrijkste eiwitbron is geworden. Een toekomst waarin dierlijk vlees niet meer nodig is. Hoe zullen alledaagse gebeurtenissen zoals familiemaaltijden, koken of vlees kopen eruitzien? Vandaag de dag zien we, wanneer we naar de slager gaan en naar het vleesassortiment kijken, veel stukken van dode dieren, bloedrood, ingewanden, vet en botten… Klinkt walgelijk, nietwaar? Maar op de een of andere manier zijn we ermee oké gegaan. We aarzelen niet meer om het mooiste dode stuk dier te kopen; het is voor ons natuurlijk geworden om dat te doen.

De objecten die ik heb gemaakt zijn kunstmatige keramische botten. Ze functioneren als gereedschappen voor het eten en koken van vlees. De botten herinneren ons aan het dier dat we in het 'verleden' hebben gedood. Ze zijn hier om ons eraan te herinneren wat voor barbaarse jagers we waren, en dat we niet moeten afwijken van het pad om meer haalbare oplossingen te vinden om eiwitten te consumeren — terwijl we een ecologisch evenwicht op onze planeet behouden. Het bot fungeert als warmtevat om warmte door het vlees te verspreiden tijdens het kookproces. Daarnaast voegt het gewicht en visuele uitstraling toe.

In-vitro vlees lijkt voor sommige mensen nog steeds op sciencefiction, ook al is het letterlijk hier. Mensen die het project zagen, vertelden me dat ze een beter begrip kregen van de komst van in-vitro vlees. Mijn bedoeling was om de kijkers te confronteren met de brute manier waarop we vandaag de dag vlees consumeren, waarin ik geslaagd ben: Toen mensen het kunstmatige bot vasthielden en gebruikten, leek het idee om een echt bot vast te houden en ervan te eten plotseling gewelddadig, bruut en zelfs absurd.

Overweeg dit, onze jager-verzamelaar voorouders gebruikten elk deel van het dier; voor voedsel, kleding en gereedschap. Daarmee werden de dierenbotten gebruikt voor het maken van gereedschap, jagen, gebruiksvoorwerpen en sieraden. Ik heb ervoor gekozen om het bot te gebruiken om het grote contrast tussen de tijdsperioden te benadrukken, tussen de brute daad van het doden van een dier en het steriele proces van het kweken van vlees in een laboratorium.

Het bot als zodanig speelt een belangrijke rol in onze ervaring met vlees. Ik bedoel, we gebruiken het om te koken, we houden het bot tijdens het eten vast, en het geeft gewicht, smaak, warmte enzovoort. Ik gebruikte het bot als een gebaar en herinnering om onszelf er beter aan te herinneren waar het (en wij) vandaan kwamen. Het bot zegt veel over ons, onze cultuur en geschiedenis.

Je zou het kunnen vergelijken met het sluitergeluid op onze telefoon; de sluiter hoeft dit geluid niet meer te maken, maar het helpt ons wel om de functie ervan te begrijpen.

Ik heb een paar jaar geleden geëxperimenteerd met vegetarisme, maar pas na enkele jaren ben ik weer vlees gaan eten. Tegenwoordig eet ik zelden vlees, voornamelijk vanwege milieubewustzijn en het probleem van vleesbedrijven. Toch heb ik in mijn regio de mogelijkheid om een goedkoop en gezond alternatief te vinden. Ik geloof dat veel mensen wereldwijd dit gevoel delen, maar moeite hebben om vlees te vervangen (wat vooral te maken heeft met de unieke smaak en textuur).

Terwijl ik onderzoek deed naar kweekvlees, was ik zeer onder de indruk van de voordelen van deze technologie. Dit bracht me, als ontwerper, aan het denken; wat mij het meest fascineert is de rol van design in deze radicale revolutie. Vanaf dat moment begon ik me af te vragen hoe deze innovatie de gebruikerservaring in de toekomst zou kunnen beïnvloeden — wat leidde tot het Future Carnivore-project.

Ik denk dat we een lang proces zullen moeten doorlopen voordat we gewend raken aan (het idee van) kweekvlees — maar het is een proces dat al is begonnen. Onze gewoontes zijn moeilijk te veranderen, nog moeilijker als het om ons eten gaat, en met name vlees. Toen ik mensen vroeg of ze het zouden proberen of niet, vertelde de meerderheid me dat ze dat zouden doen. Ik denk dat we kweekvlees in de nabije toekomst gaan zien, of we het nu leuk vinden of niet.

In 2008 organiseerde het MOMA een tentoonstelling met de titel “Design en de elastische geest”. Het 'elastische' verwijst naar de manier waarop we nieuwe ideeën en technologie accepteren en ons daaraan aanpassen. Ontwerpers hebben een unieke kans als het gaat om het omgaan met en creëren van deze elasticiteit in onze hersenen. Zij hebben het vermogen om wetenschap en technologie om te zetten in objecten die wij kunnen begrijpen en gebruiken.

Ik, als ontwerper, weet niet hoe ik in-vitro vlees smakelijker kan maken, maar ik kan zeker nadenken over het uiterlijk en het gevoel van de technologie. Het gaat niet alleen om de smaak, de "UX" (gebruikerservaring) van het vlees moet aangepakt worden. De ervaring die we hebben tijdens het eten van een biefstuk heeft meerdere sensorische en emotionele factoren die bijdragen aan de algehele ervaring - visueel, tactiel, geur, gewicht enz. Als we deze ervaring diepgaand kunnen begrijpen, kan de introductie succesvol verlopen.

Lol. Het is best moeilijk om een baan als ontwerper te vinden, dus misschien is het verkennen van het gebied van 'vleesontwerp' een interessante kans...