4 visions about the future of public transportation

De manier waarop mensen zich verplaatsen begint te veranderen, en als professor in transportstrategie vraag ik me af of de vervoersmiddelen die we vandaag gebruiken nog zullen bestaan tegen het einde van de volgende eeuw.

Toen ik opgroeide, was mijn favoriete boek een kinderencyclopedie die voor het eerst werd gepubliceerd in 1953. Een dubbele pagina toonde een geannoteerde stadsgezicht, waarin alle aspecten van de gebouwde omgeving werden getoond – waarvan de meeste ons nu nog steeds bekend zouden voorkomen. De verschillende vervoerswijzen die werden afgebeeld – treinen, bussen, vrachtwagens, taxi's, motorfietsen, fietsen, voetgangers en privéauto's – werken nog steeds samen als een systeem op fundamenteel dezelfde manieren.

Maar een hele reeks mogelijke (hoewel niet onvermijdelijke) maatschappelijke en technologische veranderingen zou de manier waarop we reizen in de komende decennia kunnen revolutioneren. Deze omvatten grootschalige reacties op de klimaatveranderingsagenda en energievoorziening en -zekerheid; verschuivende demografische trends (zoals een groeiend aantal ouderen); de ontwikkeling van de deeleconomie; het toenemende gebruik van big data; en de schijnbare onvermijdelijkheid van zelfrijdende auto's.

Om te onderzoeken hoe toekomstige stedelijke transportsystemen er mogelijk uit kunnen zien, heb ik onlangs een toekomstverkennend project geleid voor het Ministerie van Transport van Nieuw-Zeeland, waarin werd onderzocht hoe mensen mogelijk reizen in het jaar 2045. Ik heb geholpen bij het ontwikkelen van vier scenario's, langs twee assen van verandering.

De eerste as had betrekking op automatisering – aan het ene uiteinde worden voertuigen nog steeds grotendeels zoals vandaag bestuurd (gedeeltelijke automatisering). Aan het andere uiteinde zijn ze volledig bestuurderloos (volledige automatisering). De tweede as had betrekking op hoe dichtbevolkt steden zouden kunnen worden – één toekomst waarin de bevolking meer verspreid is (zoals Los Angeles) en een andere waarin deze geconcentreerd is op een hogere dichtheid (meer zoals Hongkong). Met deze assen in gedachten heb ik vier mogelijke toekomstscenario's voor het openbaar vervoer gegenereerd, die zich in steden over de hele wereld zouden kunnen ontvouwen.

In de “gedeelde shuttle”-stad zijn vraaggestuurde minibussen, Uber-achtige taxi's en microvervoersmiddelen – zoals gedeelde fietsen, elektrische fietsen en hoverboards – om de “laatste mijl” naar je bestemming af te leggen wijdverspreid. Het huren van deze verschillende vormen van vervoer is eenvoudig, dankzij naadloze boeking- en betalingssystemen en een bloeiende ondernemersgeest onder een scala aan commerciële, sociale en overheidsvervoersaanbieders. Ondertussen zorgen nieuwe milieuregelgeving ervoor dat het bezitten van een auto duurder is dan vroeger, en particuliere voertuigen zijn beperkt tot de buitenwijken.

Flexibiliteit is een kernkenmerk van dit scenario, met voertuigen en diensten die zich aanpassen aan de behoeften van individuen, en met de manier waarop de ruimte zich voortdurend aanpast om te voldoen aan de behoeften van de stad als geheel. Er is ook een samenwerkingsethos, versterkt door de ontwikkeling van een compactere en hoogdichtheidsstad, terwijl de vooruitgang naar volledige automatisering traag is geweest vanwege veiligheids- en privacyzorgen.

Privéauto's domineren nog steeds het stedelijk vervoer in het mobiliteitsmarktscenario. Veel burgers wonen en werken vaak in verspreide, laagdensitair suburbane gebieden, aangezien wonen in het stadscentrum voor de meesten te duur werd. Minder mensen lopen en fietsen, vanwege de lange afstanden die ermee gemoeid zijn. En het gebruik van het openbaar vervoer is afgenomen, aangezien minder dichte vervoersnetwerken betekenen dat er minder levensvatbare routes zijn, hoewel een beperkt netwerk van geautomatiseerde treinen en bussen nog steeds wordt gebruikt voor reizen naar het stadscentrum.

Het autogebruik is enigszins gedaald sinds de jaren 2010, omdat "actieve management"-maatregelen – zoals vooraf reserverbare snelle rijstroken en tolheffing – nu nodig zijn om de congestie te beheersen, ondanks de voltooiing van een omvangrijk wegenbouwprogramma in het recente verleden.

In plaats daarvan helpen commercieel aangeboden gepersonaliseerde "mobiliteitspakketten" op vooruitbetaling om het gebruik van een hele reeks gedeelde mobiliteitsopties te stimuleren, zoals autodelen, fietsverhuur en luchttaxischema's. Deze maken nu ongeveer een kwart van alle reizen uit.

De samenleving in deze hightech, sterk verstedelijkte wereld van verbonden corridors wordt gekenmerkt door opmerkzame maar gehoorzame burgers die toegang tot hun persoonlijke gegevens inruilen voor de mogelijkheid om een uiterst efficiënt transportsysteem te gebruiken. Fysiek wisselen tussen verschillende diensten of zelfs verschillende vervoerswijzen is moeiteloos, dankzij goed ontworpen overstappunten en volledig geïntegreerde dienstregelingen, ticketing- en informatiesystemen.

Bijvoorbeeld kunnen reizigers lopen, e-fietsen of een vraaggestuurde minibus nemen naar een hoofdroute-overstappunt, vervolgens een hoogfrequente treindienst nemen om de stad door te komen en ten slotte een gedeelde autonome taxi naar hun bestemming nemen. Elk zal worden begeleid door een gepersonaliseerde, alwetende "reisambassadeur"-app op hun smartphone of ingebedde chip, die de totale reistijd zal minimaliseren of misschien de mogelijkheden om bezienswaardigheden te zien zal maximaliseren, afhankelijk van hun voorkeuren.

Privéauto's zijn eigenlijk niet echt nodig. Mensen vertrouwen op technologie om goedkope en veilige vervoersdiensten te leveren en waarderen het om dicht bij werk, familie en vrienden te wonen.

In deze toekomst verzorgen vloten van verschillend grote autonome pods nu ongeveer driekwart van die ritten die nog steeds gemaakt moeten worden door de laagbezette, hightech stad. Deze pods hebben grotendeels de meeste bestaande openbaar vervoersdiensten vervangen, evenals de overgrote meerderheid van de privéauto's.

Mensen lopen of fietsen nog steeds voor sommige kortere ritten. Maar pods zijn zo handig, ze bieden betaalbare reizen van punt naar punt voor degenen die niet tevreden zijn met virtuele interacties. Passagiers kunnen zelfs minder betalen als ze ermee instemmen om met anderen te delen. Pods zijn ook volledig verbonden met het internet en zijn geprijsd en afgestemd om aan de behoeften van klanten te voldoen. Uiteindelijk geven pods mensen de vrijheid om te werken, te leren of te wonen waar het weer het beste is of de huizen het goedkoopst zijn.

Mijn onderzoek heeft geen oordeel geveld over welk scenario nagestreefd zou moeten worden. Maar het concludeerde wel dat het openbaar vervoer zal moeten evolueren om aan toekomstige uitdagingen te voldoen, en dat de rol van de overheid nog steeds van cruciaal belang zal zijn, ongeacht welk pad gekozen wordt. Persoonlijk echter, als ik gedwongen zou worden te kiezen, denk ik dat ik meer voor een toekomst met gedeelde shuttles zou gaan dan voor de andere opties - het lijkt gewoon socialer.

Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van The Conversation onder een Creative Commons-licentie. Lees het originele artikel.

Omslagafbeelding: Renault's autonome drijvende auto