6 designers changing the future of fashion

We leven in een wereld van snelle of wegwerpmode. Deze industrie heeft een steeds grotere impact op het milieu door het gebruik van giftige chemicaliën, water- en energieverbruik, zwaar transport en om nog maar niet te beginnen over textielafval. Om het mild uit te drukken, de huidige mode-industrie is niet erg efficiënt. Het is tijd dat we anders gaan doen. We vragen ons af, hoe kunnen we biologie (her)introduceren in het ontwerp om een minder schadelijke toekomst van mode te creëren?

Kleding dragen is een exclusief menselijke eigenschap. Toen onze voorouders naar koudere klimaten migreerden, gebruikten ze dierenhuiden en vegetatie om zichzelf te beschermen tegen het weer. Men kan alleen maar dankbaar zijn voor onze geniale voorouders die met het briljante idee kwamen om een dierenhuid als jas te gebruiken!

Door de jaren heen zijn we gewend geraakt om kleding te gebruiken als een verlengstuk van onze huid, en traditionele materialen zoals leer, zijde, katoen en wol (allemaal producten van de natuur) werden de standaard voor de stoffen die we dagelijks dragen.

Maar in de loop van de 20e eeuw hebben we die natuurlijke materialen vervangen door hun synthetische tegenhangers (zoals nylon en polyester— omdat ze gemakkelijker te produceren zijn en met meer precisie kunnen worden ontworpen). Deze synthetische materialen brachten echter de prijs van vervuiling en afval met zich mee: Onze huidige mode-industrie is verantwoordelijk voor tien procent van alle CO2-uitstoot.

Veelbelovend is dat een nieuwe golf van ontwerpers is opgestaan om deze problemen aan te pakken door slim gebruik te maken van biologie. Door biologie en design te combineren, zijn we nu in staat om producten te creëren die zich aanpassen, groeien, waarnemen en zichzelf repareren. We doken in de wereld van de meest innovatieve ontwerpers die de mode-industrie radicaal veranderen door nieuwe (vormen van) textiel te kweken.

Stel je voor dat je je eigen kleding zou kunnen laten groeien met behulp van gefermenteerde thee, bacteriën, gist en andere micro-organismen die de ingrediënten kunnen omzetten in milieuvriendelijke vezels. Dit is precies wat modeontwerpster Suzanne Lee heeft gepionierd: Biocouture.

Lee gebruikt bacteriën in een vat met vloeistof om bacteriële cellulose te produceren. Cellulose is een nuttige organische verbinding die bijvoorbeeld ook voorkomt in hout en katoen - maar deze zijn minder duurzaam dan de bacteriële variant.

Van het leerachtige materiaal dat Lee ontwikkelde, creëerde ze een reeks prototypes, maar haar doel gaat verder dan de productie van individuele stukken. Al in 2015 vertelde ze ons “in het lab gekweekte materialen zullen een echte impact hebben op de mode- en textielindustrie.” Uiteindelijk zou het materiaal levend moeten zijn terwijl we het dragen, ons lichaam voeden en beschermen. Momenteel werkt Lee bij Modern Meadow aan een op collageen gebaseerd bioleer genaamd Zoa.

In dezelfde gedachtegang ontwikkelde ontwerper Roya Aghighi het project Biogarmentry in samenwerking met de University of British Columbia. Het project streeft ernaar een biologisch afbreekbare levende textiel te creëren dat in staat is tot fotosynthese. Het eerste conceptbewijs is een 100% natuurlijke en biologisch afbreekbare textiel dat de lucht zuivert.

In tegenstelling tot synthetische kleding waarvoor niet veel menselijke aandacht nodig is, moet biogarmentry verzorgd worden als een plant. Men beweert dat het onze relatie met de kleding die we dagelijks dragen uitdaagt en ons aanmoedigt om een langdurige - misschien zelfs intieme - relatie te ontwikkelen met de dingen die we dragen.

Zeewier is een ander natuurlijk materiaal dat veelbelovende eigenschappen heeft. Gericht op circulariteit en ecologische gezondheid, ontwikkelt het bedrijf AlgiKnit snel afbreekbare maar toch duurzame garens afgeleid van een zeewier genaamd kelp.

Kelp is een van de snelst groeiende organismen op aarde, dat in de oceaan groeit en daarom geen meststoffen of zoet water nodig heeft. Geïnspireerd door het vermogen van de natuur om zichzelf te herstellen en te recyclen, creëert AlgiKnit textiel van biopolymeren die, wanneer ze versleten zijn, kunnen dienen als voedingsstoffen voor de volgende generatie materialen van AlgiKnit.

Vrijwel vergelijkbaar met zeewier, onderzoekt Tjeerd Veenhoven de eigenschappen van algen. Algen groeien snel en zijn wereldwijd beschikbaar uit oceanen en meren. Hun natuurlijke groei is een cruciaal element in de koolstofcyclus, aangezien het organisme grote hoeveelheden CO2 omzet in zuurstof. Het project AlgaeFabrics van Veenhoven ontwikkelt een strategie voor het creëren van een duurzaam textiel afgeleid van algen-cellulose. Cladophora, de specifieke algensoort waarmee zij werken, is bijzonder effectief in de productie van cellulose en blijkt een uitstekend materiaal te zijn om garen van te maken.

Schimmels en mycelium worden al regelmatig gebruikt om harde objecten zoals vazen en meubels te ontwerpen. Ontwerpster Aniela Hoitink ontwikkelde een flexibel materiaal op basis van mycelium dat toepasbaar is als textiel: MycoTEX.

In plaats van te argumenteren tegen het snelle tempo waarmee modeartikelen worden weggegooid, ziet Hoitink de korte levenscyclus van textiel als een kans. Ze ontwikkelde MycoTEX omdat het specifiek kan worden gebruikt voor een korte levenscyclus. In plaats van ons consumptiegedrag te veranderen, stelt Hoitink voor om de levensduur en afbreekbaarheid van materialen te veranderen.

Mijn mycelium rechtstreeks in een mode-item laten groeien met behulp van 3D-modellering, waarbij ze de stappen van het spinnen van garens en het weven of breien tot een stof overslaat. Dit zorgt voor een efficiënt gebruik van het materiaal, minder industriële verwerking en een vermindering van afval. Het is 100% afbreekbaar en kan na gebruik in de grond worden geplaatst.

En last but not least, mode heeft kleur nodig! NNN leden Laura Luchtman en Ilfa Siebenhaar werken aan Living Colour, een doorlopend biodesignproject dat tot doel heeft de wereld op een duurzame manier te kleuren. Ze onderzoeken alternatieven voor giftige textielverfstoffen en hebben hun oplossing gevonden in pigmentproducerende bacteriën. Ze hebben zelfs gekleurde patronen gemaakt door de bacteriën bloot te stellen aan verschillende geluidsfrequenties. Hun kleuren kunnen op alle textiel worden toegepast en zijn ook succesvol getest op Hoitink’s MycoTEX.

Is bio-ontwerp echt de toekomst van onze mode-industrie? Ista Boszhard en Cecilia Raspanti, oprichters van Waag’s TextileLab, geloven van wel. Onconventionele experimenten zijn nodig om de status quo uit te dagen. Experimenteren en onderzoek doen naar biomaterialen verandert onze relatie met textiel en daagt ons uit om anders te denken over de manier waarop we mode produceren en consumeren.  Samenwerking en het delen van middelen - tussen ontwerpers en wetenschappers van allerlei soorten - zijn essentieel om te bewegen naar een circulaire industrie.

Niet alle materialen zijn even veelbelovend als het gaat om opschaling, maar Boszhard merkt vol overtuiging op dat “we niet op zoek moeten naar het volgende plastic of de volgende katoen.” In plaats van te proberen een materiaal uit te vinden dat voor alle soorten kleding wereldwijd gebruikt kan worden, is de sleutel om materialen te ontwikkelen en te kiezen die gedijen in het klimaat van de regio en passen bij onze specifieke behoeften.

Laten we de sterke eigenschappen van synthetische materialen vieren in een industrie van slow fashion, en biologisch afbreekbare textiel gebruiken om aan onze wensen van fast fashion te voldoen.

Here is the translated HTML:

"|

(Note: There was no human-readable text to translate in this example, as the content between the

tags is just a pipe symbol |.)