Setting Aside Half the Earth for Nature

Wat als we de wereld in tweeën zouden splitsen? Niet letterlijk natuurlijk, maar de helft van de natuur op aarde apart zouden zetten. De gerenommeerde bioloog E.O. Wilson deed dit radicale voorstel in zijn nieuwe boek, Half-Earth: De Strijd van Onze Planeet voor Leven. Zijn gedurfde uitspraak benadrukt sterk het problematische verlies van biodiversiteit veroorzaakt door het snelle verdwijnen van het natuurlijke leefgebied voor talloze soorten.

“Zelfs in de beste scenario's van conventionele natuurbeschermingspraktijken moeten de verliezen [van biodiversiteit] als onaanvaardbaar worden beschouwd door beschaafde volkeren” schrijft Wilson. Maar waarom de helft van de aarde, behalve dat het een handig eenvoudige verhouding is? “De voornaamste oorzaak van uitsterven is verlies van leefgebied. Met een afname van leefgebied daalt het duurzame aantal soorten daarin met (ongeveer) de vierde machtswortel van het bewoonbare gebied” legt Wilson uit aan The Guardian. Volgens de soorten-oppervlaktecurvevergelijking behouden we 80% van de biodiversiteit wanneer de helft van de planeet behouden blijft. Momenteel is het percentage beschermde gebieden slechts 15,4% van het landoppervlak. Van de oceanen is slechts 3,4% beschermd.

Zijn radicale plan is echter niet zonder kritiek ontvangen. Robert Fletcher en Bram Büscher, beide sociale wetenschappers aan de Wageningen Universiteit in Nederland, nemen het niet licht op. “Ondanks al zijn ijver, (misplaatste) rechtschapenheid en passie, is zijn visie verontrustend en gevaarlijk” schrijven zij. “Het zou inhouden dat een drastisch gereduceerde menselijke bevolking met geweld in steeds meer overvolle stedelijke gebieden bijeengebracht zou worden om op onderdrukkend technocratische wijze beheerd te worden. Hoe een dergelijk mondiaal programma van natuurbeschermings-Lebensraum gerealiseerd zou worden, blijft aan de verbeelding van de lezer overgelaten.”

Eén ding is duidelijk, het gat tussen 15,4% en 50% beschermd gebied moet zo veel mogelijk worden gedicht. Het snelle verlies van biodiversiteit brengt een sneeuwbaleffect van negatieve gevolgen voor de ecologie van de aarde met zich mee. Wilson zegt dat onwetendheid het grootste probleem is dat aangepakt moet worden om een groter percentage van behouden leefgebieden te bereiken.

“Wanneer mensen aangemoedigd worden om nauwkeurig te kijken naar de overblijfselen van de natuur, in al haar complexiteit, schoonheid en majesteit, en wanneer zij begrijpen dat de natuurlijke omgeving de thuisbasis is van hun diepe geschiedenis, worden velen van hen de meest vurige supporters van de reservaten.”

Bron: The Guardian. Afbeelding: Kathleen Dolmatch