Een voorstel voor een woontoren in de Baai van Tokio dat rekening houdt met de terugkerende bedreigingen van stijgende zeespiegels, seismische activiteit en tyfoons. Het gezamenlijke project van architectenbureaus Kohn Pedersen Fox Associates (KPF) en Leslie E. Roberson Associates (LERA), voorziet een ecodistrict dat in 2045 is aangepast aan de effecten van klimaatverandering.
Hun masterplan, genaamd Next Tokyo 2045: Een Mijlhoge Toren Geworteld in Kruisende Ecologieën, identificeert de onstabiele klimaatriscio's waaraan Tokio wordt blootgesteld. De megastad zal worden gebouwd op een aangelegd archipel met een lengte van 14 kilometer, gelegen tussen Kawasaki en Kisarazu. Het ontwerp stelt een verdedigingsstrategie voor waarbij de kustinfrastructuur fungeert als een barrière tegen natuurrampen, terwijl het tegelijkertijd clusters van woongebieden huisvest voor een half miljoen inwoners.

Het pronkstuk van het project, de Sky Mile Tower, rijst ongeveer 1600 meter de lucht in - tweemaal de hoogte van de Burj Khalifa in Dubai, momenteel het hoogste gebouw ter wereld. Beschreven als “een verticaal netwerk van gesegmenteerde woongemeenschappen”, herbergt de toren 55.000 bewoners, maar ook meerniveau-hemellobby's en vele openbare voorzieningen, zoals winkelgebieden, sportscholen, klinieken, restaurants en hotels. De toren pompt water vanaf de begane grond omhoog en beschermt zichzelf, dankzij het aerodynamische ontwerp, tegen hevige windstromen.

Het district zou ter plaatse energie kunnen opwekken, waarbij kinetische energie, zonne- en windenergie worden aangepast aan de behoeften. De zeshoekige structuren fungeren zowel als watertanks voor de stedelijke landbouwpercelen op de eilanden, als golfbrekers voor de baai. Daarnaast zal zout water uit de baai worden gebruikt om algen te kweken, een bron van hernieuwbare en schone brandstof.
Bron: ArchDaily


Comments (0)
Share your thoughts and join the technology debate!
No comments yet
Be the first to share your thoughts!