How Data Reformed Politics

In de presidentsverkiezing van 2008 gebruikte Barack Obama al data om zijn campagne te versterken, maar in 2012 werd het het belangrijkste en meest effectieve hulpmiddel om de juiste kiezers te bereiken. De beschikbaarheid van enorme hoeveelheden gegevens over het gedrag van kiezers herschept de politiek fundamenteel en het lijkt in het voordeel te werken van degenen die aan de macht zijn.

"Toen vrijwilligers in 2008 aan de deur klopten, steunde vier op de tien mensen die ze ontmoetten Obama. In 2012 was de verhouding negen op de tien" zegt Dan Wagner, die het data-wetenschapsteam van Obama leidde tijdens zijn tweede campagne. "Het meeste van wat we in 2012 deden, is nu een standaardproduct."

Tom Pitfield, die de digitale campagne leidde van de recent gekozen premier van Canada, Justin Trudeau, legt uit hoe hun beperkte budget hen deed besluiten zich te concentreren op sociale media: "We zouden een advertentie maken, zien hoe mensen erop reageerden op Facebook, de inhoud aanpassen en het opnieuw testen. Op sommige dagen produceerden we meer dan 50 verschillende advertenties." Op deze manier konden ze zeer gerichte berichten sturen naar potentiële kiezers en hun concurrenten te slim af zijn. In Obama's tweede campagne testten ze zelfs verschillende onderwerpregels van fondsenwervings-e-mails zoals: "Ik zal meer uitgegeven worden" bracht $2,6 miljoen op, en "Doe dit voor Michelle" bracht $700.000 op.

In de aanloop naar de presidentsverkiezing van dit jaar zijn alle campagnes van de kandidaten gebaseerd op data. Republikeinse kandidaat Ted Cruz richtte potentiële aanhangers met zeer op maat gemaakte advertenties op Facebook, en gebruikte algoritmen om kiezers te markeren als "stoïcijnse traditionalisten", "temperamentvolle conservatieven" of "ware gelovigen", zodat vrijwilligers hun benadering konden personaliseren. Zowel de republikeinen als de democraten hebben nu enorme databases met informatie variërend van eenvoudige demografie, tot stemgeschiedenis tot de waarschijnlijkheid van het bezitten van een SUV. De Democraten waren pioniers met dit soort databases in 2006 met een database genaamd Catalist, die meer dan 240 miljoen mensen omvat.

Onze virtuele levens vermengen zich steeds meer met de fysieke realiteit, maar het verschil is dat lichamen lokale entiteiten zijn terwijl online aanwezigheid niet gebonden is aan enige fysieke ruimte, het is overal tegelijkertijd. De gedecentraliseerde aard van het internet zou kunnen helpen om een ware democratie te bereiken, maar de gecentraliseerde verzameling van data die het produceert, kan het in de tegenovergestelde richting duwen.

Bron: Economist. Afbeelding: Gadgets