Eating Plastic or Krill: a Smelly Story for Birds

Een van de bewijzen van het Antropoceen is plasticvervuiling, die in het bijzonder oceanen en mariene ecosystemen treft. Echter, plastics hopen zich niet alleen op in de zeeën. Je kunt het ook onverteerd aantreffen in de maag van vogels. Waarom kunnen vogels niet kiezen tussen het eten van een verse vis of de dop van een plastic fles? Nou, als je lang genoeg wacht, begint plastic te ruiken als vogelvoer.

Een onderzoek uitgevoerd aan de Universiteit van Californië laat zien hoe zeevogels met een sterk reukvermogen meer plastic eten dan vogels met een zwakker reukvermogen. Dit is een verrassend resultaat, omdat we plastic als een geurloos materiaal beschouwen, ook voor de snavel van een vogel.

Onderzoekers ontdekten echter dat algen zich hechten aan drijvend plastic in de oceaan. Deze algen produceren een zwavelverbinding met een sterke geur. Dezelfde geur die krill - het favoriete maaltje van veel jagende vogels - afscheidt wanneer het gegeten wordt. Dus wanneer de geur van fosfaat de neus van een vogel bereikt, gaat zijn etensbel af, of het nu afval of voedsel is.

Vorig jaar voorspelde een Australische studie dat in 2050 meer dan 99% van alle zeevogels plastic in hun lichaam zullen hebben. Daarom pleiten de wetenschappers die het onderzoek naar ruikend plastic hebben gedaan voor de productie van een nieuw type plastic. Een type plastic dat het voor levende organismen moeilijker maakt om zich eraan te hechten, zoals de zwavelruikende algen deden. Aan de andere kant komt er steeds meer bewijs dat plastic kan worden afgebroken door levende wezens, zoals bacteriën, schimmels en larven. Er ligt nog een lange weg voor ons om te voorkomen dat de plasticsoep lekker gaat ruiken.

Bron: Science Advances, The Guardian

Afbeelding: Independent, Mega Red