Gameplay of the Crowds

Meer dan een jaar geleden begon een anonieme Australische programmeur een sociaal experiment genaamd “Twitch Plays Pokémon”. Het experiment bestond uit een videostream op Twitch van het videospel Pokémon Red. Kijkers konden interactie hebben met het videospel door commando's te sturen via de chatroom van de stream, die de avatar van het spel in realtime bestuurden. Na meer dan 16 dagen onafgebroken spelen, was het spel voltooid.

Toen het experiment begon, keken een paar honderd mensen. Al snel kreeg het internet er echter lucht van en werd de stream onverwacht populair. In plaats van een paar honderd, keken er tienduizenden mensen.

Tijdens de rest van het experiment werd een gemiddelde van 80.000 gelijktijdige kijkers bereikt, met een piek van 121.000 gelijktijdige kijkers.

Binnen enkele dagen creëerde het experiment veel inside jokes, memes en zelfs zijn eigen mythologie rond een specifiek item dat tijdens het spel werd verkregen. Het ontwikkelde zich tot een cultuur op zich.

Gedurende het experiment deed ongeveer 10% van de kijkers mee door commando's te sturen via de chatroomfunctie. Het resultaat was totale anarchie en chaos. Hoe was het mogelijk om Pokémon Red te voltooien bij dat gebrek aan orde?

Deelnemers gaven allemaal commando's en daarin ligt de kracht van dit experiment. De inspanning van de menigte stelde deelnemers in staat sterk betrokken te zijn bij de acties in het spel. Veel van de kijkers waren bekend met Pokémon Red en hadden daardoor een collectief doel. Ze werkten samen als een team, als een zwerm, als een stam. Al deze mensen hadden één ding gemeen, zonder elkaar zelfs maar te kennen. Daardoor waren zelfs zogenaamde “trollen” niet in staat om het spel langdurig te verstoren. De groepsinspanning, het samenwerkingsverband van de stream, was sterker dan dat.

Samen creëerden de deelnemers een autonoom geheel. Als individuen stuurden ze commando's, maar samen vormden ze een compleet systeem. Het is opmerkelijk om zoveel mensen samen te zien werken aan een gemeenschappelijk doel. Hoe kunnen we dit systeem op andere manieren implementeren, zoals bij het oplossen van maatschappelijke problemen? Of hoe kunnen we dit implementeren in intelligente systemen, waarin elke eenheid zich gedraagt volgens hun eigen moraal, maar ook volgens een groepsmoraal? Hoe kunnen we individuen (of het nu mensen of kunstmatige intelligenties zijn) netwerken en verbinden om gedrag te provoceren dat gunstig is voor de meerderheid van deze individuen?

Bij het overdenken van de relevantie van deze vragen lijkt het erop dat er veel interessegebieden zijn die baat zouden kunnen hebben bij deze discussie: mens-computerinteractie, kunstmatige intelligentie en gedecentraliseerde systemen, maar ook maatschappelijke ontwikkeling en misschien zelfs welzijn en sociaal werk.

Vervolgens roept dit een pertinente vraag op: hebben we behoefte aan, of moeten we deelnemen aan dit debat?

Referenties: Wikipedia, Know Your Meme