The "Actroid" Lives in the Uncanny Valley

Diep, diep in het griezelige dal leeft deze Japanse humanoïde robot, toepasselijk een 'actroïde' genoemd. Ze kan autonoom functioneren, praten en gebaren maken terwijl ze met mensen interacteert. Hoewel haar uiterlijk misschien niet zo hyperrealistisch is als dat van haar nichtje Geminoid F, is haar interactie autonoom in plaats van op afstand bediend. Dit maakt haar tegelijkertijd effectiever en een beetje griezeliger.

Zoals je in de video kunt zien, is de actroïde niet erg overtuigend als een echt mens, maar als een interactieve wegwijzer doet ze het best goed. Het is indrukwekkend dat ze spraakherkenning kan doen in een groep schoolkinderen, gebaren kan richten naar de persoon die spreekt, en zelfs een grapje kan verwerken. Kind: "Jij bent wijs!" Actroïde: "Helemaal niet, jij bent veel wijzer dan ik".

Ik geloof dat daar de toekomst van humanoïden ligt: Het doel moet zijn dat ze zo goed mogelijk functioneren, in een taak die daadwerkelijk nuttig is. Een voorbeeld is de robotleraar hierboven, die alleen op afstand wordt bediend, maar een waardevolle en belangrijke taak heeft. Wanneer een humanoïde een duidelijke reden heeft om er te zijn, is hun aanwezigheid iets minder intimiderend.

Door de raison d'être van humanoïde robots te veranderen, zal het 'griezelige dal' dan verschuiven? Of moeten we het uiterlijk van autonoom interagerende robots veranderen om antropomorfobie helemaal te vermijden? Grappig genoeg, zoals het angstaanjagende voorbeeld van de Telenoid laat zien, ligt het antwoord niet noodzakelijk in het minder menselijk laten lijken van de robots. Misschien moeten humanoïden gewoon over het griezelige dal heen springen, en moeten we ze beginnen zien als echte mensen?