More than Fake Nature: The Surprising Sociology of Museum Taxidermy

Geopend in 1942, de Akeley Hall of African Mammals in het American Museum of Natural History in New York is misschien het hoogtepunt van taxidermie. Maar, zoals een uitstekend essay uit Lapham's Quarterly vertelt, is de hal meer dan slechts kunstzinnigheid. Het is ook doordrenkt van de ego's van presidenten en industriëlen, mannen die net zo graag het geheugen van verdwijnende landschappen wilden bewaren als dat ze de laatste resten ervan wilden schieten en villen. De hal is een embleem van de Amerikaanse houding ten opzichte van natuur en natuurbescherming:

"In een 'periode van wereldwijde onrust' konden de diorama's worden aangeboden als een culturele en morele hulpbron, een soort tegengif voor 'de destructieve krachten van de mens' en een uitnodiging om 'terug te keren naar de eerste beginselen'. Het opgezette dier was een figuur van Manifest Destiny geworden wiens taak het was om de mens uit de nachtmerrie van de geschiedenis te leiden en de oorsprongen te redden... De museumwetenschappers die klaagden dat de diorama's 'totaal verstoken waren van intellectuele inhoud' hadden het punt gemist. 'Er zijn tijden waarin de werkelijkheid te complex wordt voor mondelinge communicatie,' zegt de computer in Jean-Luc Godards film Alphaville. 'Maar legende geeft het een vorm waardoor het de hele wereld doordringt.'"

We denken vaak dat nepnatuur de minst interessante manifestatie is van onze relatie met de natuurlijke wereld. Het is gemakkelijk om nep te zijn. Nep is statisch. Hoe een opgezet dier te zijn, laat echter zien dat er meer schuilt in nagebootste natuur dan plastic bloemen en antennebomen voor mobiele telefoons. De opgezette dieren in het museum gaan boven kunstmatigheid uit om nationale karaktertrekken en een hyperrealistische filosofie van natuurbescherming te belichamen.

Lees het volledige artikel hier. Afbeelding van hier.