Food Familiarization #2: Celebrity Endorsement

Dit is het tweede deel in een serie die de verschillende manieren onderzoekt waarop nieuw voedsel een natuurlijk onderdeel van ons dieet wordt. Voor deel één, klik hier.

Aardappelen zijn een kwaadaardige, onchristelijke knol, een voedsel zo walgelijk dat zelfs honden weigeren het te eten. Of, als je Europeaan bent, dat is wat je misschien nog steeds zou denken, ware het niet dat de aristocratie in de 18e eeuw heeft gewerkt aan het populair maken van de aardappel. Hoewel we celebrity-endorsements associëren met oppervlakkige praatprogramma's en tijdschriftenspreads, bestaat het in werkelijkheid al eeuwen en heeft het een veel serieuzere rol gespeeld dan we het toeschrijven.

Of het nu beter of slechter is, celebrity-endorsements spreken direct ons reservoir aan sociale instincten aan: we zijn altijd bereid te doen wat de coole kids doen. In het geval van voedsel is er altijd een ster om het nieuwste wonderdieet te promoten, of een celebrity-kok om een obscuur ingrediënt in de mainstream te duwen. In het geval van de aardappel zochten "beroemdheden" niet naar inkomsten uit endorsements, maar naar een einde aan hongersnood.

In de 18e eeuw, zoals het door de geschiedenis heen was geweest, werd Europa geplaagd door mislukte oogsten en oorlogen, die allemaal bijdroegen aan periodieke, massale hongersnoden. Deskundigen zagen een mogelijke oplossing in de aardappel, die toen een nieuw Zuid-Amerikaans importproduct was. Aardappelen zijn een fantastische bescherming tegen voedselschaarste. Vergeleken met tarwe zijn aardappelen voedzamer, groeien ze sneller, gedijen ze op marginale gronden en kunnen ze langer worden bewaard. Handig genoeg groeien ze ondergronds – buiten het bereik van plunderende legers. Toch is de aardappel lelijk en smaakt hij verschrikkelijk in zijn rauwe staat. Zijn heidense geloofsbrieven werden bezegeld door het feit dat hij nergens in de Bijbel wordt genoemd. Misschien niet verrassend werden wetenschappers en overheidsfunctionarissen genegeerd toen ze boeren smeekten om de duivelse knol te verbouwen.

Toch waar experts falen, slagen beroemdheden. In Frankrijk begon Marie Antoinette aardappelbloesems in haar haar te dragen, terwijl Lodewijk XVI ze in zijn knoopsgat droeg. Met een hoogmode-keurmerk werd de plattelandsbevolking eindelijk overgehaald om de veelzijdige pomme de terre te adopteren. Frederik de Grote van Pruisen plantte een aardappeltuin en plaatste deze onder zware bewaking, terecht in de veronderstelling dat lokale boeren elk gewas zouden stelen dat waardevol genoeg was om bescherming te rechtvaardigen. En in de VS serveerde Thomas Jefferson aardappelen als onderdeel van weelderige diners, wat hielp om zijn positie als basisvoedsel van de Amerikaanse keuken te versterken.

Geconfronteerd met het vooruitzicht om insecteneiwitten en in-vitro vlees aan de wereld voor te stellen, moeten we ons afvragen: welke beroemdheden zullen de mantel opnemen van meelworm-sushi en in het lab gekweekt varkensvlees?

Verhaal over de aardappel via History Magazine.