Deliver us from Digital Bluntness

Het internet is een prachtig hulpmiddel, met enorm potentieel en wordt vaak met positieve resultaten gebruikt. Maar de laatste tijd wordt steeds duidelijker hoe het, als hulpmiddel, mensen ontmenselijkt en hen het zicht op de realiteit van hun acties en de gevolgen van hun stem laat verliezen.

Neem bijvoorbeeld een sociaal platform zoals Twitter. De missieverklaring luidt simpelweg "“Om mensen overal direct te verbinden met wat het belangrijkst voor hen is.” met 140 tekens doet het dit vrij goed. Maar tegelijkertijd kunnen dingen ook misgaan. Omdat het zo'n open platform is, kan iedereen alles lezen wat je schrijft (ervan uitgaande dat je instellingen niet op privé staan) en ja, dat omvat ook je baas!

Adam Orth van Microsoft leerde dit op de harde manier en hij is niet de enige, sterker nog, zoek de woorden 'twitter' en 'ontslagen' op en er verschijnt een stroom van weblinks die beschrijven hoe verschillende mensen in dezelfde situaties zijn beland.

Dit is geen scenario dat alleen bij Twitter voorkomt, in feite is het nu algemeen bekend dat het een gebruikelijke werkgeverspraktijk is om eerst de sociale profielen van potentiële kandidaten te controleren, maar ook om ze regelmatig te blijven controleren.

In 2011 werd gemeld dat Facebook was uitgegroeid tot 'een primaire bron van bewijs' in Amerikaanse echtscheidingszaken, een trend die vandaag de dag nog steeds voortduurt.

Toch is dit slechts het topje van de ijsberg. De houding van mensen online is totaal anders dan hun gedrag in het echte leven, sterker nog, doodsbedreigingen en beledigingen worden zonder nadenken over de gevolgen rondgestrooid. Het lijkt erop dat de afstand tussen mensen en fysieke aanwezigheid grote gevolgen heeft voor de geest en psyche. Het lijkt misschien voor de hand liggend als het opgeschreven is, maar het is iets waar culturen wereldwijd rekening mee moeten houden, vooral nu het internet een steeds integraal onderdeel van ons leven wordt.

Neem voor een parallel scenario bijvoorbeeld het gedrag van iemand met verkeersagressie, kun je je hetzelfde gedrag, grove taal en gebaren voorstellen terwijl je loopt?

Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen op de trends, maar in een wereld die steeds meer geïntegreerd is met technologie als sociaal bezit, zou het wellicht de moeite waard zijn voor onderwijssystemen en ouders om te overwegen dat 'denk na voordat je spreekt' niet het enige motto is dat we in ons leven nodig hebben, maar ook 'denk na voordat je typt'.