Anthropo-scene #4: Longing for Nature

Natuur, iemand? Heidelberger Platz is een van de meer brute stedelijke ruimtes in Berlijn. Het wordt verscheurd door de stadsautosnelweg en treinlijnen. De weinige gebouwen die het omringen zien er behoorlijk lelijk uit. Er is hier geen gevoel van een sociaal weefsel, alleen een constante stroom mensen die doorheen bewegen. De hele ervaring van hier zijn is behoorlijk smerig. Behalve de dieren. Hier zijn ze, een dolfijn en een schildpad die zwemmen in helderblauw water, een vrolijk kuiken en een gezond ogende ijsbeer, aangeplakt op de muren van een drive-through autowasstraat onder de snelwegbrug. De eigenaren van de autowasstraat zouden hier raceauto's kunnen laten zien of foto's van sexy vrouwen, maar nee: mensen mogen een geschilderde dierentuin aanschouwen. Een optimistische interpretatie van dit bizarre tafereel is dat het inspeelt op een ingebouwde menselijke hunkering om in en met de natuur te zijn. Als we ons gelukkig voelen met dolfijnen, zelfs in onze autowasstraten, zullen mensen zeker zorg dragen voor het welzijn van de aarde in het Antropoceen? De pessimistische interpretatie gaat als volgt: we krijgen Orwelliaanse beelden van een abstracte natuurlijke puurheid voorgeschoteld, zodat we afgeleid worden van hoe lelijk door mensen gemaakte ruimtes kunnen zijn. Hoe dan ook, de Natuur blijft hier aanwezig.