Anthropo-scene #3: Morphing Earth, Piece by Piece

Velen denken nog steeds dat de aarde gewoon te groot en machtig is om permanent door mensen te worden veranderd. Toen Nobelprijswinnaar Paul Crutzen en Eugene Stoermer voorstelden een nieuw geologisch tijdperk in te voeren, het Antropoceen, ontmoetten ze wijdverbreide ongeloof dat wij kleine, recent geëvolueerde wezens konden handelen op de langste, diepste tijdschaal die beschikbaar is om onze planeet te beschrijven.

Tijdens een recente wandeling in de Alpen, in een gebied genaamd het Karwendelgebergte, kon ik zeker begrip opbrengen voor het gevoel van een natuur die ver buiten het bereik van menselijk handelen ligt. De graafmachine zegt alles. Kijk hoe klein hij is vergeleken met die kalksteenbergen, voormalige zeebodems die door plaattektoniek over miljoenen jaren naar de hemel zijn opgetild, om in de verre toekomst af te brokkelen, te eroderen en in uitgestrekte vlaktes te veranderen.

Is het idee van het Antropoceen dan misschien een symptoom van menselijke hoogmoed, een flagrante overdrijving van onze effecten, een voorwerp van toekomstige spot? Wel, denk nog eens na. De gemiddelde Europeaan wint nu jaarlijks 15 ton materiaal uit, verplaatst, verbruikt en verwijdert, van metalen voor smartphones tot gezamenlijk gebruikt beton. Dus ieder van ons fungeert als een biologische graafmachine die zich in de aarde graaft. Vermenigvuldig deze graafmachine met 10 miljard, aangezien de meeste mensen streven naar een westerse levensstijl. Voeg bij deze materiaalomzet klimaatverandering, de creatie van synthetische organismen en het uitsterven van wilde soorten, de groei van menselijke nederzettingen tot de helft van de grootte van Australië binnen deze eeuw, massale chemische veranderingen in de oceanen... Nee, wij zijn niet klein. Wij staan op het punt bergen te verzetten, letterlijk.

Dit is het derde deel in de Anthropo-scène serie. Voor andere delen: 1, 2.