That Website Smells!

Mis je ooit de mogelijkheid om het bos te ruiken in een online reisjournaal? De geur van een nieuwe leren jas in een online winkel? Of misschien kon je gewoon niet de juiste woorden vinden in een e-mail om de heerlijke geur van je vers gebakken producten te beschrijven?

DigiScents wel, of dacht tenminste dat veel consumenten in 2001 deze leemte in de dagelijkse technologie tegenkwamen. Het idee om geur toe te voegen aan de manier waarop we online communiceren was helaas niet succesvol. Omdat het niet verder kwam dan het prototype stadium, onthult dit ambitieuze concept om ons snel groeiende technologische gebruik te koppelen aan meer zintuigen dan alleen onze ogen en oren eigenlijk nog iets anders: het toont de ware aard van de technologie die we gebruiken.

Waarschijnlijk onbedoeld maakt het product pijnlijk duidelijk dat de bits en bytes die we in ons dagelijks leven gebruiken uitbreidingen nodig hebben om geoptimaliseerd te worden voor het menselijk lichaam. Met andere woorden, om de bestaande technologie beter af te stemmen op de manier waarop we handelen (en willen handelen), maken deze producten duidelijk dat het nog steeds technologie is.

De iSmell, zoals de geurmachine werd genoemd, produceert een geur op basis van een tank met een vaste hoeveelheid geuren, die kunnen worden gecombineerd om een bepaalde mix te bereiken. Het bedrijf hoopte miljarden geuren te bereiken met slechts 100 tot 200 primaire geuren. De iSmell werd geactiveerd door websites, e-mails of programma's. Nieuwe bedrijven zetten dit idee voort in nieuwe vormen en proberen het ook naar andere media over te brengen. Misschien kunnen we tegen 2020 ruiken wat die kok op TV aan het koken is.

Of deze technologie in de toekomst succesvol kan worden geïntroduceerd of niet, men vraagt zich toch af: Wil ik echt ruiken waar dat online artikel over vuilnisbakken het over heeft?