YouTube preserves unmediated Nature

Op YouTube is er een heel subgenre van safarivideo's die in gruwelijke details laten zien wat het precies betekent om te leven en te sterven in de Oude Natuur. De bovenstaande film is een bijzonder misselijkmakend voorbeeld, waarin Afrikaanse wilde honden een koedoe uitbenen en verslinden terwijl de antilope nog springlevend is. Het is het soort materiaal dat meestal op de montagevloer belandt tijdens de productie van een typische natuurdocumentaire. Wildlevensfilms zuiveren de relatie tussen roofdier en prooi. De dood vindt buiten beeld plaats; als deze wel wordt getoond, is het bloedeloos en snel. Amateur-natuurvideo's verwijderen een laag van artistieke interpretatie tussen het publiek en de "authentieke" natuur. Zonder soundtrack of een verteller die de jacht in context plaatst, wordt de dood noch triomfantelijk noch tragisch. Het geeft geen morele lessen. In de natuur, net als op YouTube, gebeurt de dood gewoon.

Amateurvideo's zoals "Survival of the Fittest" concurreren om pageviews en handhaven daarom nog steeds het amusementsgezag van traditionele wildlevensfilmmaking. Webcams gericht op nestelende vogels of savannewaterplaatsen bieden een nog directere ervaring. Ze zijn onmiddellijk, onbewerkt en meestal niet opgenomen. Met andere woorden, wildcamera's zijn het beste alternatief voor er zelf te zijn. Vroeger waren professioneel geproduceerde films, artikelen en boeken de belangrijkste middelen voor stadsbewoners en kantoormedewerkers om enig wildleven te ervaren dat bedreigender was dan een duif. Geavanceerde digitale technologieën hebben geholpen om enige 'waarheidsgetrouwheid' te herstellen in de werking van wilde ecosystemen. In zekere zin zijn YouTube en andere websites onbedoelde parken geworden die het behoud van onbemiddelde natuur hooghouden.