When Siri met Siri…

Net als bij huisdieren en baby's lijken we het leuk te vinden wanneer apparaten ons gedrag en onze sociale patronen imiteren. Tijdens het proces van het temmen van technologie leren we producten zich als onszelf te gedragen. Maar we weten allemaal dat bijna elk leerproces begint met kopiëren…

Eerder dit jaar hebben we geschreven over Siri, een relatief nieuwe functie in Apples iOS waarmee gebruikers hun iPhones op een vrij overtuigende manier met hun stem kunnen bedienen. Vooral de ‘intelligente’ antwoorden die Siri gaf op vragen, veroverden de harten van veel gebruikers.

Maar wat gebeurt er als sprekende apparaten gesprekken met elkaar beginnen te voeren? In de jaren negentig was er de Furby, een pluizig speeldier dat kon praten. Sommige gelukkige eigenaren van deze fantastische wezens meldden slapeloze nachten te hebben gehad nadat hun speelmaatjes vast kwamen te zitten in een feedbacklus van nachtelijke gesprekken. Natuurlijk gebeurde dit alleen tussen producten van dezelfde technologische soort (inclusief batterijen).

De korte film in deze post is ook een voorbeeld van dit ‘Furby-effect’. De film is grappig, maar waarom precies? Voor welke van de telefoons voel je het meeste sympathie? Zien we hier zelfs enige karakterontwikkeling?

We zijn radicaal afhankelijk geworden van de technologie die we zelf hebben gecreëerd. Maar het omgekeerde is ook waar. We hebben een symbiotische relatie met de dingen die we maken. Tegelijkertijd is het geheel een beetje triest: het laat zien hoe hulpeloos de producten zijn zonder onze interactie.

Toch wijst het op een toekomst waarin de apparaten om ons heen een volledig sociaal leven leiden, zonder dat wij erbij betrokken zijn. Op een dag zou je je mobiele telefoon en je koelkast over jou kunnen horen roddelen…

Dank aan Coralie Vogelaar