Video Game Logic Wins This Round

Het aanpassen van videogames aan het echte leven is een vrij gebruikelijke, grappige manier geworden om de surrealistische aspecten van de games te verkennen. Ik zag kinderen met ballonnen die Mario Kart speelden op mijn universitaire campus, en gekostumeerde Pac-Man-nabootser die rondrenden in New York. Wat volkomen rationeel lijkt in videogames, is absurd wanneer het uit zijn virtuele context wordt gehaald. Rooster Teeth's serie Immersion, gespeeld voor de grap, doet het beter dan de meeste in het blootleggen van de scheuren tussen echte en virtuele logica.

Sommige van hun experimenten hebben onopmerkelijke resultaten. Een echte soldaat kan geen tientallen wapens in zijn inventaris dragen; oud voedsel dat rondligt op kasteelvloeren heeft geen miraculeuze genezende effecten. Interessanter is hun onderzoek dat de proprioceptieve of kinesthetische zintuigen van hun proefpersonen verandert. Deze zintuigen reguleren het gevoel van plaats, beweging en de relatie van lichaamsdelen tot elkaar van het lichaam. Proprioceptie is waarom je nog steeds je tenen kunt aanraken in een pikdonkere kamer.

In één Immersion-aflevering zetten de 'wetenschappers' speciale brillen op zodat de deelnemers zichzelf en hun omgeving alleen kunnen zien vanuit het perspectief van een side-scrolling game. De proefpersonen strompelen rond in een hindernisbaan die belachelijk eenvoudig zou zijn, zelfs voor de meest onervaren Mario Brothers-speler. In het echte leven is een platform van tien centimeter beangstigend. Een snel bewegende Bullet Bill overvalt een speler volledig. De experimentatoren krijgen vergelijkbare resultaten door bestuurders te dwingen hun auto te zien vanuit het third-person perspectief van games zoals Grand Theft Auto.

Een side-scroller gebruiken met je eigen lichaam of een echte auto zou intuïtiever, niet minder, moeten zijn dan het gebruik van een controller. De knoppen van de controller vertegenwoordigen alleen het idee van beweging, het lichaam ervaart daadwerkelijk beweging. Ongetwijfeld zouden de proefpersonen beter worden met oefening, maar wat onopmerkelijk is voor het geprojecteerde lichaam, het avatar, is buitengewoon voor het gesitueerde lichaam. We begrijpen meteen dat in side-scrollers, naar rechts gaan gelijkstaat aan vooruitgaan, terwijl in het echte leven naar rechts gaan betekent rondjes draaien.

De logica van Homo Ludens is niet de logica van Homo Sapiens. Wanneer we proberen het natuurlijke en het virtuele lichaam samen te voegen, zijn de resultaten desoriënterend. Twee methoden om met fysieke ruimtes om te gaan, beide logisch op zichzelf, blijken uiteindelijk niet-complementaire systemen te zijn.