The Soul is a Plastic Bag

In de film Plastic Bag brengt het titelpersonage een leven (of meer) door op zoek naar een maker die zich niet eens bewust is van zijn bestaan. Een prachtige korte film van Ramin Bahrani, regisseur van Man Push Cart en Goodbye Solo, is Plastic Bag zowel een postmoderne spirituele pelgrimage als een ecologische fabel. Het is vreemd, droogkomisch, en tegen het einde had het mijn ogen doen vollopen als de Deepwater Horizon.

Plastic Bag vormt een passend gezelschap voor Grizzly Man, en niet alleen omdat de zwaarmoedige tonen van Werner Herzog de stem geven aan de 18 minuten durende monoloog van de Tas. Net als Timothy Treadwell is de Tas een artefact van de menselijke beschaving dat in een onverschillige wereld zoekt naar een sublieme, en volledig fictieve, ware verbinding.

De Tas wordt 'geboren' wanneer zijn menselijke Maker hem van een stapel van zijn soortgenoten in een supermarkt pakt. Voor een korte tijd vergezelt hij trouw. De Tas wordt zowel letterlijk als figuurlijk vervuld met voedsel, tennisballen en een gevoel van doel. Zijn laatste taak is een vreselijke vernedering: het opruimen van hondenpoep, en vervolgens wordt hij weggegooid bij het afval.

Het verhaal gaat verder naar vreemdere oorden vanaf het Toy Story-achtige begin. Op zoek naar zijn Maker dwaalt de Tas door een wereld leeg van mensen maar doordrongen van hun aanwezigheid. Hij vindt liefde in een rode tas, bezoekt het goddeloze paradijs van de Great Pacific Trash Vortex, en aanvaardt een soort eenzame troost in de levende natuur.

Plastic Bag is pure Next Nature: een door de mens gemaakt artefact krijgt niet alleen een eigen ecologie, maar ondergaat ook zijn eigen existentiële crisis. Het is een bastaardwezen, ideaal geschikt voor een beschaving die het heeft gecreëerd om het weg te gooien, en even nutteloos, zelfs giftig, voor de biologische organismen die het tegenkomt.

De film eindigt met een smeekbede van de Tas die op sluwe wijze de roep van de anti-plasticbeweging herformuleert als een van nihilistische wanhoop: “Ik wou dat je me had geschapen zodat ik kon sterven.”