The Neighborhood's DNA

Ik heb gemerkt dat er overal in Amsterdam meldingen van DNA-spray opduiken. Ik ging ervan uit dat het een vrij standaard anti-diefstalapparaat was: Er wordt een misdaad gepleegd, een klein sproeiertje wordt geactiveerd door de benadeelde winkelier, en de crimineel wordt bedekt met een langdurige UV-kleurstof. Tot nu toe een geavanceerdere update van de standaard 'exploderende inkt in een bundel geld'-truc, maar niets ongewoons. De DNA-invalshoek leek een marketingtruc om een banale technologie bio-futuristisch te laten klinken.

Het blijkt dat de kleurstof daadwerkelijk synthetisch DNA bevat dat uniek is voor elke locatie. Het bedrijf is een beetje vaag over de exacte samenstelling van hun 'DNA-oplossing', en verzekert klanten alleen dat deze alle relevante informatie bevat en 100% niet-giftig is. Het genoom is misschien synthetisch, maar als het bestaat uit een dubbele-helix polymeer gemaakt van nucleotiden, dan is het zeker niet nep.

Hier codeert het DNA niet voor een levend organisme. Het codeert voor een gebeurtenis (de misdaad), en het codeert voor een locatie. We spreken vaak over buurten die een persoonlijkheid hebben, of steden die een karakter hebben. DNA-spray brengt de stedelijke omgeving een stap dichter bij daadwerkelijke persoonlijkheid. Bijzonder ondernemende dieven zullen het genetische materiaal, als bijen, mengen en coderen voor nog te bouwen locaties. Toekomstige misdaadpreventietechnologie zou op maat gemaakte infecties kunnen creëren die flamboyante symptomen veroorzaken, of aangepaste parasieten die ervoor zorgen dat boeven een voorliefde krijgen voor waarheidsvertelling en politiebureaus.