Playing with Microbes – Biotic Games

Stanford-onderzoekers ontwikkelen 'biotische spellen' met pantoffeldiertjes en andere levende organismen. Tot nu toe hebben ze drie spellen gemaakt die klassieke videospellen nabootsen.

De "biotische spellen" omvatten een verscheidenheid aan basale biologische processen en enkele eenvoudige eencellige organismen. Een spel waarbij spelers pantoffeldiertjes – de eencellige organismen die in talloze biologielessen van basisscholen tot universitaire onderzoekslaboratoria worden gebruikt – begeleiden om balletjes te "verslinden", in de stijl van PacMan, werd PAC-mecium genoemd. Ze hebben ook Biotic Pinball, POND PONG en Ciliaball gemaakt, vernoemd naar de kleine haartjes, cilia genaamd, die pantoffeldiertjes op een flipperachtige manier gebruiken om rond te zwemmen – en in het spel een virtuele voetbal mee kunnen schoppen.

Het basisontwerp van de spellen met pantoffeldiertjes bestaat uit een kleine vloeistofkamer waarin de pantoffeldiertjes vrij kunnen rondzwemmen. Een camera stuurt live-beelden naar een videoscherm, met het 'spelbord' geprojecteerd op de afbeelding van de pantoffeldiertjes. Tenslotte volgt een microprocessor de bewegingen van de pantoffeldiertjes en houdt de score bij. De installatie die op de afbeelding te zien is, bewaart de levende organismen die in de biotische spellen worden gebruikt.

De speler probeert de pantoffeldiertjes te besturen met een controller die veel lijkt op een typische videogamecontroller. In sommige spellen, zoals PAC-mecium, bestuurt de speler de polariteit van een licht elektrisch veld dat over de vloeistofkamer wordt aangebracht, wat de bewegingsrichting van de pantoffeldiertjes beïnvloedt. In Biotic Pinball injecteert de speler af en toe een vleugje van een chemische stof in de vloeistof, waardoor de pantoffeldiertjes de ene of de andere kant op zwemmen.

De onderzoekers benadrukken dat pantoffeldiertjes, als eencellige organismen, geen hersenen hebben en niet in staat zijn pijn te voelen.

Lees het onderzoeksartikel. Via Tweakers, Via ScienceDaily. Dank aan Sijme Geurts.