Morphing Cutlery

Stel je een wereld voor waarin de vormen van alle objecten om je heen direct kunnen veranderen. Verbeeld je een toekomst waarin nanotechnologie en vormverandering alomtegenwoordig zijn en samensmelten met de fysieke omgeving van het dagelijks leven. Op een dag zal de samenleving terugkijken op onze ruwe, statische apparaten en zich afvragen hoe we hebben overleefd zonder programmeerbare materie die aan onze behoeften voldoet.

Het doel van ontwerper Jeffrey Braun is om te onderzoeken hoe te ontwerpen voor een nieuw interactieparadigma dat wordt voorgesteld als ‘Morfologische Interactie’, zoals uitgevoerd bij het Next Nature lab. Wanneer het digitale samensmelt met de fysieke wereld, worden onze percepties van ruimte, tijd en het fysieke een spel met de realiteit. Aangezien morfologische eigenschappen geen specifieke vormen of interacties voor een ontwerp voorschrijven, maakt dit een overvloed aan functionaliteiten mogelijk. De vormvrijheid die inherent zal zijn aan deze producten, geeft de gebruiker mogelijk geen informatie over de fysieke acties. Er zullen betekenisvolle acties, vormen en toestanden moeten worden gecreëerd, waarbij een harmonie tussen menselijke fysiek, interface en fysieke representatie nodig is.

Zoals de geschiedenis leert, brengen grote innovaties in technologie nieuwe soorten producten met nieuwe interactiestijlen voort. Of het nu gaat om handgemaakte producten en gereedschappen, complexere met mechanismen, naar elektrische en de huidige elektronische producten. De deugd van nanotechnologie ligt in het vinden van het gulden midden dat zowel overmoedige beslissingen om door te gaan als overdreven angstige terughoudendheid vermijdt. Dat levert geen lijst met af te vinken punten op, maar kan een deugdzame ethos bevorderen waarin onderzoek en ontwikkeling mensen en het milieu dienen en beschermen.

De context, om te ontwerpen voor de ervaring van het gebruik van bestek, werd gekozen om de discussie in kritische dialoog te betreden waarin de snel toenemende ontwikkeling in nanotechnologie aanleiding geeft tot een verwachting die nog niet kan worden waargemaakt, terwijl de echte uitdaging is om een toekomst te verbeelden waarin nanotechnologie en morferende objecten alomtegenwoordig worden en moeten samensmelten met de fysieke omgeving van het dagelijks leven. De ontwerpruimte moest een specifiek geaccepteerd product of gereedschap zijn dat dagelijks wordt gebruikt, om mensen de controle te geven over morfologische interactie. ‘Nieuwe’ technologie zal worden geïntroduceerd via ‘oude’ vertrouwde dingen.

Meer op jeffreybraun.nl.