Manko & The Earth [#12]

Zero: 'Waar te beginnen? We hebben veel discussies gehad in ons Lab over de toekomst van de kinderen. Het plan was eenvoudig: de kinderen opvoeden tot de fysieke leeftijd waarop ze 'ingevroren' zouden worden. Vervolgens de ruimte ingaan en andere plekken bereiken waar de mensheid kan leven, lang nadat onze bekende wereld ophoudt te bestaan.'

Antoine Gill was enthousiast over het idee om de ruimte in te gaan. Ons transport was al lang klaar, maar we hadden nog vele jaren nodig om de kinderen, zowel fysiek als mentaal, voor te bereiden op hun exodus. Wat we niet zagen aankomen, is dat Gill simpelweg niet het geduld had om nog langer te wachten. Dus liet hij de duidelijk bedreigende Nano-sporen vrij en startte de lancering, enkel om ons allemaal te overtuigen om meteen met hem mee te gaan. Hij had er niet op gerekend dat Bokor en ik ons in het Lab zouden opsluiten en evenmin voorzag hij dat Nada en jij achter zouden blijven vanwege Askr en Embla.'

Dus liet hij hen in jouw zorg achter en vertrok met de rest van de kinderen. Op dit moment zijn ze daarbuiten, hemel weet waar, en er is niets wat we kunnen doen om hem tegen te houden. En ik denk dat daar nu ook geen reden meer toe is.'

Tenminste begrijp je nu waarvoor we de kinderen aan het voorbereiden waren. Niet alleen voor onsterfelijkheid, maar uiteindelijk ook voor ruimteverkenning. Gill en de vier kinderen mogen nu eindelijk doen waar de rest van de mensheid alleen maar van kan dromen, reizen naar andere zonnestelsels en zelfs sterrenstelsels.'

Gill is nu volledig genanoficeerd op een manier die het mogelijk maakt alles in zijn lichaam te recyclen, gebruikmakend van alleen zonne-energie. Ze hebben geen behoefte aan voorraden voedsel of water en kunnen gemakkelijk in een zeer lange hyper-slaap gaan, voor vele lichtjaren als ze dat willen, omdat ze nu onsterfelijk zijn. Alleen Gill kan uiteindelijk sterven, maar hij zal de eerste en mogelijk zelfs de enige sterveling zijn die het buiten ons zonnestelsel zal redden.'

Nada: 'Het enige waar we spijt van hebben is het feit dat de kinderen weinig steun zullen krijgen van Gill als het gaat om het omgaan met hun onsterfelijkheid. Hier hadden jij en ik een verschil kunnen maken. Hoewel ik nooit van plan was aan hun reis deel te nemen, had ik meer tijd nodig om de kinderen voor te bereiden. Het spijt me dat je helemaal hierheen bent gekomen en dat ze nu weg zijn en het allemaal voor niets is.'

Manko: 'Ik voel het niet zo. Tijdens de 'slaap' waarin we verkeerden, dacht ik na en daardoor bestond ik, maar om me echt levend te voelen, realiseerde ik me dat ik iets moest voelen, wat dan ook. Genanoficeerd leven biedt wonderbaarlijke sensaties en een overweldigend gevoel van levend zijn zoals ik tijdens het diner heb ervaren. Deze genanoficeerde staat zou wel eens het ultieme in extase kunnen zijn.'

Nada: 'Maar zelfs met ervaringen zoals we tijdens het diner hadden, zullen we uiteindelijk verveeld raken door eindeloze extase. Zelfs de rijkste man op aarde zal graag alles wat hij heeft opgeven in ruil voor iets dat echt van belang is in zijn eindeloze leven.'

Zero: 'Aan de ene kant worden met nanotechnologie onze fysieke behoeften vervuld en is veiligheid verzekerd. Aan de andere kant kan zelfontwikkeling ook onder de knie worden gekregen, gezien de overvloed aan tijd en technologie om alles te beheersen, van atletiek tot taal.'

Nada: 'Dus waarvoor leef je nog?'

Manko: 'Terwijl ik in het vacuüm was, heb ik nagedacht over het ontbreken van de dood en naar mijn mening maakt dat ons leven een 'stilleven'.'

Nada: 'Ik begrijp je punt. Hoewel iedereen onbeperkt de tijd zou hebben om te sparen voor een interstellaire reis, kunnen sommigen besluiten om het beste te maken van hun tijd op deze eindige aarde en het daarbij te laten. En er is geen reden waarom ze dat niet zouden moeten doen, aangezien de aarde alles biedt waar we op andere planeten naar op zoek zijn. Ze zullen tegen degenen die de aarde willen verlaten zeggen: goed vertrokken!.'

Manko: 'Ik kan me voorstellen dat ik met de aarde ten onder ga. Ik weet niet hoe lang dat nog gaat duren, maar ik kan me voorstellen dat het genoeg tijd is voor mij om echte betekenis te geven aan mijn leven op deze planeet.'

Nada: 'Voor Askr en Embla denk ik dat het onze verantwoordelijkheid is om hen op te voeden tot de leeftijd waarop ze zelf kunnen kiezen waar ze hun leven willen doorbrengen. Maar we moeten er voor hen zijn.'

Manko: 'Ik zal helpen. Maar ik wil ook weer kunstwerken gaan maken. Ik denk dat ik genoeg van deze kerker heb gezien. Ik wil de zon zien.'

Nada: 'De kinderen hebben hem nog nooit gezien.'

Manko: 'Jij en de kinderen kunnen bij mij in mijn atelier in Parijs logeren. Wennen aan het leven tussen stervelingen.'

Nada: 'Welk atelier? Parijs of New York?'

Manko: 'Parijs'

Nada glimlachte.