Manko & The Children [#9]

Terwijl ze de liftschacht afdaalden, steeds dieper onder de grond, sprak noch Nada noch Manko een woord. Voor Manko leek het een eeuwigheid te duren.

In zijn gedachten ging hij het lange gesprek dat ze tijdens het diner hadden gehad nog eens na. Zero had eindelijk de reden uitgelegd waarom Manko was uitgenodigd. Het was bijna te gek om te geloven, maar toch was hij hier, op weg met Nada, op het punt om aan deze kinderen te worden voorgesteld. De eerste mensen die voor altijd zouden leven, acht jaar geleden geboren, twee mijl onder de grond.

Deze kinderen wisten niet beter dan dineren zonder voedsel en dagen zonder zonlicht. Natuurlijk zouden ze niet missen wat ze nooit hadden gehad. Maar omgaan met een gebrek aan dood zou een heel andere zaak zijn. Nada had uitgelegd dat het normaal is dat een kind nog geen besef heeft van zijn eigen sterfelijkheid. Dus was het aan Nada om de kinderen te helpen omgaan met hun grenzeloze levens zodra ze zouden stoppen met ouder worden bij volwassenheid.

Manko had ingestemd om te helpen bij het bedenken van een plan hiervoor. Het eerste idee was om rituelen voor de kinderen te bedenken, waarbij ideeën werden geleend uit zowel psychologie als kunst. Zero had hem gevleid toen hij had gezegd dat Manko's denken, gebaseerd op het ontbreken van dingen, deze rituelen zeker zou inspireren. Manko twijfelde er niet aan dat Nada een sleutelfiguur was in het omgaan met de toekomstige psychologische problemen die deze kinderen zouden kunnen hebben, maar hij was er nog niet zeker van hoe een kunstenaar zoals hijzelf even waardevol zou zijn.

Hij vond het echter heerlijk om over rituelen na te denken. Hij herinnerde zich een onderzoeksproject op de kunstacademie dat nuttig zou kunnen zijn. Hij had enkele rituelen bestudeerd die oude stammen hadden gecreëerd voor jongeren die de adolescentie bereikten. Voor meisjes bood de menstruatie een natuurlijke introductie tot de vrouwelijkheid, maar voor jongens moesten ze worden uitgevonden. Een ritueel dat zijn verbeelding had gegrepen was er een waarbij een adolescente jongen, klaar om een verantwoordelijke man in zijn stam te worden, met zijn grootmoeder en grootvader het bos in ging.

Grootouders en kind bezochten een jonge boom die daar was geplant op de dag dat de jongen was geboren. Ze splijten de dunne stam verticaal open en openden de spleet, wat een open vagina voorstelde. Vervolgens tilde de grootmoeder de jongen op en liet hem door de opening naar zijn grootvader aan de andere kant gaan. Dit overgangsritueel naar de wereld van volwassenheid werd vervolgens afgerond door de stam weer te sluiten, hem stevig vast te binden zodat hij snel kon genezen en verder kon groeien. De grootouders vertelden de jongen vervolgens de verhalen van zijn stam en hoe een man te zijn. Manko hield van dat ritueel en had altijd het gevoel gehad dat in de samenleving waarin hij was opgegroeid, deze betekenisvolle rituelen ontbraken.

De liftdeur ging sissend open. Nada stapte als eerste de schemerig verlichte ruimte in. Manko volgde. Deze koepel was enorm. Nada knipoogde naar hem en knipperde vier keer. Hij volgde haar voorbeeld.

Het eerste dat Manko opviel waren de lichtgevende tekeningen op het plafond van de koepel. Ze deden hem denken aan prehistorische grotschilderingen. Hij herkende de handtekening van kinderen, niet veel anders dan die van elk kind waar ook ter wereld. Er waren tekeningen van mensen, van koepels en kubussen en zelfs een van een kat. Terwijl hij naar het plafond staarde, kon hij zweren dat hij zelfs het spinnen van een kat hoorde, totdat hij een echte kat tegen zijn been voelde wrijven.

Nada: 'Maak kennis met James, ons eerste proefkonijn.'

Manko: 'Dus, ik neem aan dat hij meer dan negen levens heeft?'

Nada: 'Inderdaad een oneindig aantal levens. En hij blijft zijn hele leven speels. De kinderen zijn dol op hem.'

De ruimte zelf was gevuld met kleurrijke virtuele objecten, die een soort doolhof vormden.

Nada: 'Oké, laten we onze weg door deze doolhof vinden. Wees voorzichtig om niet door deze objecten heen te lopen. Dat zou vals spelen zijn.' Ze lachte: 'Het goede aan Augmented Reality is dat het niet uitmaakt dat ze hun kamer niet opruimen.'

Manko: 'Komen de anderen hier nooit?'

Nada: 'O jawel, maar ze kunnen deze plek gemakkelijk vanaf hun locatie in de gaten houden en ze willen me niet te veel lastigvallen met mijn werk hier beneden.'

Nada tuitte haar lippen, floot en riep zachtjes: 'Kom tevoorschijn, kom tevoorschijn waar jullie ook zijn. Jullie weten dat ik jullie ga vinden!'

Manko kon gedempt gegiechel horen.

Nada: 'Dit is hun favoriete spel. En ze zijn er ook goed in, ze veranderen het doolhof terwijl we erin zijn.'

Ze probeerden de kinderen te vinden, maar tevergeefs. De enorme doolhof bleef zich voortdurend herconfigureren. In de donkere koepel bewogen de neonkleurige objecten in en uit het zicht. Ze liepen om de hoek van wat eruitzag als een enorme roze neus. Manko gilde. Voor hen kwam een gigantisch wezen op zijn achterpoten overeind en torende boven hen uit. Het sloeg op zijn borst en schudde wild met zijn gehoornde kop en toen het naar voren leunde, bevroor het in deze positie.

Manko hoorde kinderen juichen. Zijn hart bonsde hevig. Nada liet haar hand door het hoofd van het wezen zwaaien.

Nada: 'Sorry, ik was vergeten je over de minotaurus te vertellen. Als de minotaurus je vindt voordat jij de kinderen vindt, verlies je.'

Het labyrint en de minotaurus verdwenen en verderop in de koepel kwamen de kinderen uit de schaduwen tevoorschijn.

Nada: 'Kom op, wees niet verlegen. Dit is Manko en hij wil jullie graag ontmoeten.'

Zes kinderen kwamen naar hen toe, drie stellen, hand in hand.

Nada: 'Ze zijn allemaal tweelingen. Altijd een jongen en een meisje. Bokor zei dat ze een back-upplan voor elkaar moeten zijn. Vraag me niet wat dat allemaal betekent. Zero, Bokor en Gill zijn tien jaar geleden met deze operatie begonnen en ik ben hier pas twee jaar. Er is veel dat ik nog niet helemaal begrijp. De jongsten zijn Edan en Mimir. Dan zijn er Lif en Lifra en de oudsten zijn Askr en Embla.'

De kinderen zagen er heel gewoon uit. Manko had verwacht dat ze bleek zouden zijn door het gebrek aan zonlicht, maar hun huid zag er gebruind en gezond uit. De wonderen van nanotechnologie, zonder twijfel.

De kinderen stelden zich voor aan Manko, nog een beetje verlegen maar tegelijkertijd heel nieuwsgierig.

Nada: 'Je kunt deze kinderen beter niet onderschatten. Ze lijken heel goed opgevoed, maar het zijn echte deugnieten.'

Ze knipoogde naar hen. De kinderen glimlachten breed en lieten Manko hun onnatuurlijk witte tanden zien.

Plotseling verscheen midden in de kamer een enorme virtuele rode bal en begon te pulseren. Toen sprongen Manko, Nada en de kinderen op toen een elektrische schok door hun lichaam ging. Manko was meteen gefocust en vol adrenaline.

Manko: 'Is dit een ander spel?'

Nada: 'Nee, dat is ons alarm. Hoogste noodfrequentie. Er is iets verschrikkelijk mis. We kunnen de anderen maar beter onmiddellijk contacteren en uitzoeken wat er aan de hand is.'

De lift ging open en Gill stormde de koepel binnen: 'Nada, we moeten nu vertrekken! We verkeren in groot gevaar. Bokor heeft de controle in het lab verloren en Zero is dood!'

Nada: 'Zero is dood? Wat is er gebeurd?'

Gill: 'Geen tijd om uit te leggen. De hele plek vult zich met iets dodelijks en ik wil niet in de buurt zijn als het dit niveau bereikt.'

Nada: 'We moeten eerst proberen contact op te nemen met Bokor. Was het een ongeluk?'

Gill: 'Geen ongeluk. Ik denk dat Bokor Zero met opzet heeft gedood. We kunnen hier maar beter weggaan en de kinderen meenemen. Manko, je kunt ons maar beter volgen. Het spijt me van dit alles, maar je zult me moeten vertrouwen. We gaan nu meteen weg!'