Manko & Death [#11]

Manko was hier al eerder geweest. Slechts gedachten zijnde, omringd door niets.

Hij was blij dat zijn gedachten er waren, de een na de ander, dus moest er een vorm van tijd bestaan en daarom moest hij nog steeds bestaan. Hij vroeg zich af over het feit dat hij in staat was zichzelf te observeren terwijl hij dacht. Als hij zou stoppen met denken, zou hij dan gewoon ophouden te bestaan? Hij probeerde te stoppen met denken, maar dat lukte niet. Hij overwoog voor altijd te leven in dit immense en onverschillige universum. Deze keer was hij er niet zo zeker van dat er iemand zou zijn om hem weer wakker te maken.

Manko begon opnieuw na te denken over onsterfelijkheid. Over wat hij zou doen als hij voor altijd zou leven. Wat zou de reden zijn om 's ochtends op te staan? Hij zou zeker meer talen willen leren, meer plaatsen willen zien, de wereld willen ontdekken en natuurlijk alles willen doen wat er te doen valt. Maar Manko voelde dat dat zeker niet genoeg zou zijn om gelukkig voor altijd te leven. Wat als je het hoogste niveau in elke vaardigheid en kennis die de mens kent zou bereiken? Je zou je zeker vervelen, geen twijfel mogelijk.

Dus wat als Manko over honderd jaar gevonden en gereanimeerd zou worden? Hij zou opnieuw moeten leren leven in die wereld. Mensen zouden er misschien niet meer uitzien of communiceren zoals de mensen van vandaag. Manko realiseerde zich dat dit een geweldige manier zou zijn om verveling te voorkomen. Als het mogelijk was om een dutje te doen in een vacuüm, laten we zeggen een decennium, dan zouden onsterfelijken zeker niet verveeld zijn bij het ontwaken en de wereld compleet veranderd zien. Deze zeer effectieve vorm van voorwaartse tijdreizen zou zeker heel populair worden voor degenen die het zich konden veroorloven om een paar jaar opgeborgen te worden.

Bij het ontwaken in een nieuw decennium of eeuw, zou het helpen om iemand te hebben die de tijdreiziger verwelkomt en helpt om de wereld weer te begrijpen. Om de wereld met nieuwe ogen te zien en de regels te leren die de tijdreiziger zouden helpen weer aansluiting te vinden bij de samenleving. Om opnieuw te worden geïntroduceerd in de menselijke stam, zogezegd.

Manko's gedachten gingen nu behoorlijk snel en hij probeerde ze een beetje te vertragen. Hij probeerde zich te herinneren waar hij nu was. Hij kon nog steeds bij Nada en de twee kinderen zijn, voor die gesloten deur waardoor Gill verdwenen was. Toch konden ze net zo goed naar een ziekenhuis zijn gebracht als ze gevonden waren. Maar wie zou hen vinden? Wie wist er nog meer van deze faciliteit? En als ze gevonden en gereanimeerd werden, wat zouden de kinderen dan denken van de wereld boven de grond? Zouden ze zich kunnen aanpassen aan een samenleving van sterfelijken?

Wat zou Manko doen als hij weer wakker zou worden in de normale wereld? Zou hij nog steeds kunstenaar willen zijn? Bij de gedachte aan kunst, herinnerde Manko zich plotseling het kunstwerk waar hij aan had gedacht toen hij eerder in de koepel werd 'gereinigd'. Hij had eraan gedacht een stilleven te fotograferen met zijn ontbrekende been en een rode bal, simpelweg 'Rode Bal en Ontbrekend Been' genoemd, bestaande uit alleen een foto van een rode bal.

Het idee was voortgekomen uit de paradoxale notie dat leegte op de een of andere manier nog leger wordt wanneer er iets aan wordt toegevoegd. Een lege kamer wordt op de een of andere manier nog leger wanneer er een laatste klein stukje afval of stof in ligt dat je het gevoel geeft dat er ooit leven in die kamer was. Manko had deze truc vaak in films gezien. In scènes waarin een kind was ontvoerd, opgeblazen of anderszins niet meer aanwezig was, was er altijd de camera die inzoomde op de pop of teddybeer die was achtergelaten.

Deze manier om het publiek de spanning te laten voelen tussen het overgebleven object en het ontbrekende element fascineerde Manko. Maar nu hij zich dit idee herinnerde, interesseerde de omschrijving 'stilleven' hem nog meer. Omdat hij hier was, zijn lichaam volledig onbeweeglijk als in een stilleven.

In een stilleven gaat de tijd door, maar verandert er niets. Afgebeeld fruit bederft niet terwijl de zomer voortduurt. Geschilderde bloemen sterven niet en daarom blijft hun geur hangen. Zou het tegenovergestelde ook waar zijn? Als de seizoenen en de zintuigen voor onbepaalde tijd vastgelegd en verlengd kunnen worden met een stilleven, zou dat ook kunnen betekenen dat alles wat voor altijd leeft zonder ouder te worden in feite een stilleven wordt?

Plotseling kriebelde Manko. Hij voelde spelden en naalden, toen hitte, kou, druk, zwaartekracht. Een gevoel van waar zijn been was, waar zijn neus was, waar zijn hersenen waren. Toen geluid, eerst nauwelijks hoorbaar, maar al snel ving hij duidelijke geluidsgolven op. Met het geluid kwam een klein gevoel van richting, van waar hij zich in de ruimte bevond. Zijn spieren trokken samen en hij voelde de vorm van de stoel waarin hij nu zeker zat. Het licht kwam terug. Hij kneep zijn ogen samen. Daarna kwamen kleur en vorm.

Nada: 'Daar ben je dan'.

Nada: 'Tegen deze tijd moet je begrepen hebben dat je terug bent. Je was volledig geïmmobiliseerd en dat waren de kinderen en ik ook. Raad eens wie er nog meer hier zijn!'

Zero: 'Welkom terug. Weer.'

Bokor: 'Hallo Manko.'

Toen Manko Bokors stem hoorde, trok zijn lichaam onwillekeurig samen.

Nada: 'Geen zorgen, Bokor had hier niets mee te maken. Hij is degene die ons terugbracht naar de wereld van de levenden. Het was eigenlijk Gill die het spul vrijliet dat we zagen en toen het verhaal verzon dat Bokor Zero had gedood.'

Manko: 'Waarom?'

Zero: 'Waarom? Weet je zeker dat je niet even wilt rusten?'

Manko: 'Nee, alsjeblieft, vertel me wat er gebeurd is.'