The Virtual Lives of Extinct Animals

Wat gebeurt er als de volgende natuur droomt van de oude natuur? Dat is het geval met uitgestorven dieren die ooit in contact zijn gekomen met mensen, met name de dinosaurussen, onze eigen postmoderne draken. Wezens die we bedekken met een angstaanjagende verwondering, dinosaurussen zijn een fantastische verloren fauna die opduiken door hints en halve glimpjes, net zoals de verhalen over draken die door gefragmenteerde teksten of opgesmukte reizigersverhalen worden doorgegeven. Net als bij draken komt onze enige kennis van hun gedrag voort uit onze verbeelding.

In het victoriaanse tijdperk waren dinosaurussen brute, lelijke wezens, zo traag van begrip als ze traag van voet waren. Ze weerspiegelden noties van een grote evolutionaire hiërarchie die geleidelijk, bijna doelbewust, leidde tot homo sapiens.

De hedendaagse dinosaurus zou onherkenbaar zijn voor de victoriaanse paleontoloog. Kleinere theropoden zijn nu bedekt met kleurrijke veren, de tyrannosaurus sleept zijn staart niet langer mee, maar heeft zijn kwaadaardige inslag verloren voor de pestkoppenlevensstijl van een aaseter.

Toch kunnen we, ondanks de groeiende wetenschappelijke nauwkeurigheid van deze afbeeldingen, niet anders dan verhalen construeren op basis van de meest wankelbare bewijzen. De BBC-serie Walking with Dinosaurs presenteert uitgebreide verhalen met dinosaurusfamilies, rivaliteiten en tragedies in de klassieke stijl van een natuurdocumentaire. Hier neemt de fictieve weergave van de oude natuur de schijn van objectieve waarheid aan. Wie zijn wij - Next Naturisten - om bezwaar te maken?

Dinosaurussen zijn volledig culturele constructies: hun ecosysteem is het collectieve menselijke bewustzijn. Nu, met mensen verantwoordelijk voor het 6^e grote uitstervingsgebeurtenis op aarde, zorgen we ervoor dat nog veel meer soorten een rijk, herrezen leven binnen Next Nature krijgen.