The Virtual Lives of Extinct Animals

Wat gebeurt er als volgende natuur droomt van oude natuur? Dat is het geval met uitgestorven dieren die ooit in contact zijn gekomen met mensen, met name de dinosaurussen, onze eigen postmoderne draken. Schepsels die we bedekken met een angstaanjagende verwondering, dinosaurussen zijn een fantastische verloren fauna die opduiken door hints en halve glimpjes, net zoals de verhalen over draken die zijn overgeleverd via gefragmenteerde teksten of opgesmukte reizigersverhalen. Net als bij draken komt onze enige kennis van hun gedrag voort uit onze verbeelding.

In het victoriaanse tijdperk waren dinosaurussen brute, lelijke wezens, even traag van begrip als traag van voet. Ze weerspiegelden noties van een grote evolutionaire hiërarchie die geleidelijk, bijna doelbewust, aanleiding gaf tot homo sapiens.

De hedendaagse dinosaurus zou onherkenbaar zijn voor de victoriaanse paleontoloog. Kleinere theropoden zijn nu bedekt met kleurrijke veren, de tyrannosaurus sleept zijn staart niet meer achter zich aan, maar heeft zijn kwaadaardige trek verloren voor de pestkoppenlevensstijl van een aaseter.

Toch kunnen we, ondanks de groeiende wetenschappelijke nauwkeurigheid van deze afbeeldingen, niet anders dan verhalen construeren op basis van de meest wankelbare bewijzen. De BBC-serie Walking with Dinosaurs presenteert uitgebreide verhalen met dinosaurusfamilies, rivaliteiten en tragedies in de klassieke stijl van een natuurdocumentaire. Hier neemt de fictieve weergave van oude natuur de schijn aan van objectieve waarheid. Wie zijn wij - Next Naturisten - om bezwaar te maken?

Dinosaurussen zijn volledig culturele constructies: hun ecosysteem is het collectieve menselijke bewustzijn. Nu, met mensen verantwoordelijk voor het 6^e grote uitstervingsgebeurtenis op aarde, zorgen we ervoor dat nog veel meer soorten een rijk, herrezen leven krijgen binnen Next Nature.