Nature as a Commodity

Natuurbehoudsorganisaties – zoals het WWF en Greenpeace – presenteren de natuur doorgaans als een grondstof die steeds schaarser wordt en volledig opgebruikt zal zijn als we niet snel handelen.

Hoewel deze voorstelling intuïtief logisch lijkt, lijkt ze in tegenspraak met het idee van de natuur als ongerept en onaangetast, dat door dezelfde organisaties wordt gepromoot: Hoe is het mogelijk om de natuur tegelijkertijd als onaangetast en verbruikt te beschouwen?

Vermoedelijk moeten de campagnes 'gebruik de natuur niet op' worden geïnterpreteerd als een kritiek op individuen en bedrijven die milieuwaarde als een grondstof verbruiken. Vanuit dat perspectief valt alles weer op zijn plaats, maar er valt meer te zeggen over de spanning tussen natuur als ongerept versus natuur als een grondstof.

Mogelijk ligt deze spanning aan de basis van onze huidige milieucrisis. Juist het romantische verlangen om onze natuurlijke omgeving als ongerept, onaangetast en ongedefinieerd te zien, maakt het consumptie ervan probleemloos (lees: goedkoop): Geen eigendom, geen verantwoordelijkheid.

Moeten we, om het milieu te redden, beginnen het te definiëren in termen van waarde, eigendom, bijvoorbeeld als een grondstof?