MANKO & Vacuum [#2]

Ik moet je het verhaal vertellen over hoe Manko een been verloor. Je moet over dit incident weten om zijn recente werken te begrijpen. Dus vergeef me alsjeblieft, ik moet eerst teruggaan naar die onfortuinlijke dag, voordat ik verderga waar we vorige maand gebleven waren.

Manko was 23 jaar oud en studeerde destijds beeldhouwkunst. Hij was behoorlijk impulsief en hield ervan dingen anders te doen dan anderen, gewoon om het te doen. Een voorbeeld: op een dag gooide hij zichzelf door het raam van een bushalte, alleen maar om te weten hoe dat zou zijn, maar ook omdat hij zou weten dat hij iets had gedaan wat geen van zijn vrienden ooit zou doen. En hij deed het ook niet voor hen. Hij deed het om zich speciaal te voelen. Het gevolg van honderd kleine glassplinters uit zijn gezicht moeten halen maakte het alleen maar gedenkwaardiger.

Hij was niet alleen roekeloos, maar ook rusteloos. Hoe meer vreemde dingen hij deed, hoe meer gevoelens van iets dat ontbrak in zijn leven naar boven kwamen. Hij zou al snel echt begrijpen wat het voelt om iets te missen.

Het verhaal over hoe hij zijn been verloor was heel vreemd. Op een woensdagochtend verliet Manko het huis om te gaan zwemmen. Hoewel hij meer een nachtmens was, had hij zichzelf beloofd fitter te worden en zwemmen voor schooltijd betekende heel vroeg opstaan. Dus, nog slaperig van de slaap, kwam hij aan bij het zwembad en vond het gesloten. Hij had niet beseft dat deze dag een officiële feestdag was.

Dus draaide hij zich om, terwijl hij het parkeerterrein overstak, dat helemaal verlaten was. Plotseling kwam er een elektrische rolstoel op hem af racen, met een oude dame die het uitgilde. Deze dingen waren ontworpen voor een gemiddelde snelheid van drie mijl per uur, maar deze moest een nieuw model zijn, want hij ging met de snelheid van een auto. Dat is het laatste wat Manko zich herinnert.

We zullen nooit precies weten wat er gebeurd is, maar toen ze Manko vele uren later vonden, was hij bijna doodgebloed met zijn rechterbeen bijna volledig afgedraaid bij de knie. De oude dame werd gevonden in de nabijgelegen struiken. Ze was overleden aan een hartaanval net nadat ze uit haar stoel was gelanceerd. Manko legde later uit dat hij had geprobeerd de dame te helpen en de machine, die duidelijk onbestuurbaar was, te stoppen door zijn weg te blokkeren. Men zegt dat als je je leven opoffert voor iemand anders en het goed afloopt, je een held bent. Als het mislukt, ben je een dwaas. Manko werd geen held. Gelukkig werd hij niet verantwoordelijk gehouden voor de dood van de oude dame.

In het ziekenhuis moesten ze het onderste deel van het rechterbeen amputeren. Het was te laat om het te redden.

Het is nogal ironisch dat een machine die was uitgevonden om mensen te helpen die niet kunnen lopen, uiteindelijk zijn eigen cliënt creëerde, alsof hij op zoek was naar een nieuwe eigenaar. Het is eng als machines lijken te gaan leven, bijna alsof ze zelf bewust worden.

Net als ieder ander die een been verliest, doorliep Manko de fasen van ontkenning en woede. Maar uiteindelijk moest hij het accepteren. Toen hij terugkwam naar de Academie, verklaarde hij dat hij zijn ontbrekende been - deze nieuw gecreëerde leegte - voortaan als een ruimte voor kunst zou beschouwen. Hij begon zijn eerste experimenten terwijl hij nog leerde lopen op een gewoon nepbeen.

In de Range Gallery downtown, een typische lege witte kubus, deed hij een eenmalige performance voor zijn paar vrienden en omstanders. Het heette 'Vacuüm'. Hij verving zijn nepbeen door een op maat gemaakte stofzuiger en begon grijze stofvlokken uit de witte ruimte te verwijderen. Het evenement duurde 35 minuten en Manko probeerde het zo langzaam en theatraal mogelijk te doen, bijna als een monnik die een Zen-tuin harkt. Uiteindelijk was de boodschap duidelijk: de kamer werd leeg en de stofzuiger werd vol.

De tweede tentoonstelling was het bewijs dat zelfs Manko gefrustreerd kon raken door praktische beperkingen. Hij ergerde zich enorm aan het feit dat de twee zebrapaden in de straat waar hij woonde zo ver uit elkaar lagen. Hij had een hekel aan het feit dat hij niet zomaar de weg voor zijn huis kon oversteken zoals hij gewend was.

De aanstaande publieke interventie heette 'Zebra'. Manko bevestigde een industriële verfroller aan zijn been en schilderde tien en een halve zebrapaden op de tweehonderd meter lange weg. Op dat moment raakte de verf op en toen hij terugkwam met nieuwe voorraden, werd hij gearresteerd door een lokale politieagent.

Door het gebruik van industriële verf konden deze zebra's de volgende dag niet worden verwijderd en nu staken hij en zijn buren de straat over waar ze maar wilden, ten koste van de chauffeurs die verplicht waren te stoppen bij elk zebrapad.

'Zebra 2' was een minimalistischer werk. Niet in het minst omdat hij geen boete meer wilde krijgen. Het was een één-streep zebrapad in een heel kleine straat. Het idee was dat twee strepen als het minimum aantal lijnen voor een oversteekplaats kunnen worden beschouwd (één lijn is gewoon één lijn) en daarom zouden mensen in de war raken of dit wel of niet een zebrapad was. Een zebrapad bestaat niet alleen uit deze ene streep, maar komt tot stand door onze eigen geest die het ene trottoir met het andere verbindt. Een andere interpretatie zou kunnen zijn dat er echt twee strepen zijn. Maar ze zijn zwart, net als op een piano. Dit zebrapad bleek minder veilig maar markeerde een punt in Manko’s carrière als een van zijn eerste abstracte projecten.

Ik denk dat deze gebeurtenissen zeker zullen helpen bij het begrijpen van de werken die we volgende maand zullen bespreken, wanneer Manko niet alleen zijn persoonlijke leegte als plaats voor meditatie gebruikt, maar ook andere lege ruimtes gaat gebruiken. Ik rond deze bespreking af met een humoristischer voorbeeld hiervan.

Voor degenen onder ons die het geluk hebben in New York te wonen, wil ik graag wijzen op zijn lopende project in de openbare bibliotheek van New York. Manko begon het tot zijn speciale hobby te maken de laatste bladzijden uit romans in de bibliotheek te scheuren, waarbij hij een briefje en zijn telefoonnummer achterliet op de binnenkant van de achterkaft. Er stond dat ze, om het einde van het boek te weten, zijn nummer konden bellen en dat hij hun dan de laatste pagina telefonisch zou voorlezen.

Het gerucht gaat dat hij nu een verzameling heeft van meer dan 500 laatste bladzijden. Natuurlijk waren die wanhopige personen (die niet konden slapen totdat ze het einde wisten) er niet zeker van dat ze het echte einde te horen kregen. Zoals Manko ooit aan zijn vriend toevertrouwde: 'het hangt af van de persoon die belt. Als ze me aardig vragen, lees ik ze het echte einde voor. Als mensen agressief of vervelend zijn, zal ik een ongelukkig einde voordragen.'